شناسهٔ خبر: 398496 -

گزيده اشعار لوركا به دو زبان اسپانيولي و فارسي منتشر شد

" در سايه ماه و مرگ " گزيده شعرهاي فدريكو گارسيا لوركا به صورت دو زبانه ( اسپانيولي ، فارسي ) به انتخاب و ترجمه خسرو ناقد منتشر شد .

به گزارش خبرنگار مهر ، در اين مجموعه كه توسط نشر كتاب روشن منتشر شده است ، خسرو ناقد طي پيشگفتاري آورده است : « در سايه ماه و مرگ » عنوان شعري از لوركا نيست كه من براي ترجمة گزيدة شعرهاي او برگزيد‌ه ‌ام؛ « سايه » و « ماه » و « مرگ » سه مضمون هميشگي در شعرهاي لوركاست كه بارها و بارها تكرار مي ‌شود و گويي كه او همواره در سايه ماه و مرگ مي‌زيسته است.

نگاه كنيد به ‌طرح سياه‌ قلمي كه شاعر چند سال پيش از مرگش كشيده است؛ تا لوركا را در لباس سنتي اهالي اندلس ببينيد كه چهره اندوهگين، باراني از اشك بر شانه‌اش مي‌بارد و داس ماه بر سر او كه در كنار گورستاني ايستاده، سايه مرگ افكنده است. با اين همه لوركا شاعر عشق است و زندگي، شاعري تشنة عطر و خند‌ه، تشنة ترانه‌هاي نو؛ و شعرش سرشار از شورِ زندگي. آنجا نيز كه اندوهي آميخته با هراسي ناشناس در شعرش احساس مي‌شود و تلخي مرگ كودكي خردسال را در نيمروز به ‌تصوير مي‌كشد، نشان مي ‌دهد كه چه‌سان به‌زندگي دلبسته است و چقدر از عجوز مرگ بيزار . لوركا آواز‌خوان زندگي است، حتي آنجا كه در سوگ « ايگناسيو » مرثيه مي‌سرايد.

اما لوركا شاعري است كه افسانة مرگش بر افسون شعرش پيشي گرفته است. حتي آنان كه شعر او را در‌نمي‌يابند، ناگزير افسون افسانة مرگ او مي ‌شوند، تا شايد با لرزيدن از لرزه‌اي كه تير خلاص جوخة سياه مرگ در سحرگاه 18 ماه اوت سال 1936 ميلادي بر پيكر لوركا انداخت، به ‌ژرفاي شعر او راه يابند. اين هم گوشه‌اي ديگر از تراژدي زندگي لوركاست كه محبوبيت اش بيش از شعر اوست .

در اين كتاب ، ترجمه دو گفت ‌وگو از لوركا نيز همراه با اشاره ‌اي به‌پيامدهاي آن، به‌گزيدة شعرهاي افزوده‌ شده است. نخست بخشي از گفت‌وگويي كه «فليپه مورالس» در آوريل سال 1936 ميلادي با لوركا انجام داد و سرانجام واپسين گفت ‌وگوي لوركا كه دو ماه پيش از مرگش در روزنامة « اِل سول» منتشر شد؛ و اين آخري گفت‌وگوي با پيامدي مرگبار.

در گزينش شعرهاي اين مجموعه كوشش شده است كه شعرهايي از دوره‌هاي مختلف حيات لوركا انتخاب شود.

يك نمونه از ترجمه خسرو ناقد از شعرهاي لوركا:

صد عاشق دلسوخته
آراميد‌ه ‌اند اينك جاودانه
در اعماق زمينِ خشك.
اندلس
چه گذرگاه‌هاي سرخِ بي‌پاياني دارد
و قُرطُبَه ، باغ‌هاي زيتون سبز
آنجا كه صد صليب مي‌توان نشاند،
به‌ يادشان.
صد عاشق دل سوخته.
آراميد‌ه‌اند اينك جاودانه .