در طول سالهاي اخير تجمعات بسياري توسط گروههاي مختلف براي دريافت مطالباتشان برگزار شد و در بسياري از مواقع هم به جاي اينكه به خودشان توجهي شود به عقيده بسياري عده اي خاص از اين تجمعات نفع برده اند . درتجمعات پرستاران هم كه به دفعات برپا شد وضع غير از اين نبود اما آيا تنها به خاطر اينكه برخي به تجمعات شكل سياسي مي دهند بايد نسبت به مطالبات پرستاران بي اهميت بود.
اينكه بسياري از سياستمداران و كساني كه براي آينده سياسي خود برنامه ريزي مي كنند از تجمع هاي صنفي به نفع پيروزي سياسيشان بهره مي برند شايد استدلالي درست باشد، اما اگر بخواهيم مطالبات بحق پرستاران كه به طور متوسط 250 ساعت در ماه به بيماران خدمات ارايه مي دهند را ناديده بگيريم قدري بي انصافي است و يا عنوان شود پيگيري مطالبات بحق پرستاران ذهن آنان را از وضعيت بيماران محل كار خود به درخواستهاي فراقانوني منحرف خواهد كرد ، آيا در نظر گرفتن حقوق پايه معادل مدرك كارشناسي آنان بسان بسياري از كارمندان ديگر كه در ادارات مختلف فعاليت مي كنند و يا استخدام بيشتر پرستاران براي فعاليت در بيمارستانها كه حداقل مجبور نباشند 100 ساعت بيشتر كار كنند يك درخواست غير معقول است.
اينكه پرستاران به رغم كم بودن حقوقشان در قياس با ديگر فارغ التحصيلان داراي مدرك كارشناسي در رشته هاي ديگر ، سختي كار و زياد بودن ساعت كار آنان نبايد در خدمات رساني مطلوب به بيماران كوتاهي كنند امري مقبول و صحيح است و خود پرستاران نيز همچنين تفكري دارند اما وقتي اجحاف به حدي مي رسد كه آنان با توجه به ساعت كاريشان ، سختي كارو داشتن مدرك معادل با فارغ التحصيلان ديگر رشته ها از حقوق پايه اي كمتري برخوردارند مطمئنا هر قشري را به تامل و تجمع وا مي دارد ، حال خواه سياسيون بهره ببرند و يا نه ، نبايد از مطالبات بحق پرستاران گذشت. جالب است كه حتي پرداخت مزاياي پرستاران از جمله پاداش و عيدي آنها نيز در نوع خود جالب است چرا كه نه به مانند كارگران نگاه مي شود و نه بسان كارمندان ادارات ديگر بلكه رقمي پايين تر از اين دو قشراست.
بايد ياد آور شد: 20 ميليارد تومان اعتباري كه دولت براي اعطا به پرستاران تخصيص داده است و قائم پناه معاون وزير بهداشت نيز اظهار داشت: از اين ميزان درحال حاضر حدود 5 ميليارد تومان آن به تمامي پرستاران اختصاص داده شده است و تنها به تعداد معدودي از پرستاران كه از ارتقاي شغلي برخوردار بودند تعلق يافت كه اين امر جو بي اعتمادي و بدبيني ما بين قشر پرستاران به وجود مي آورد.
بنابراين هميشه در گفته هاي مقامات و نوشته هاي روزنامه ها مواردي عنوان مي شود كه اصلا عملا يا تحقق نمي يابد يا اينكه درصدد كمي از آن محقق مي شود و در نهايت ذكر اين نكته هم خالي از لطف نيست كه تمامي تجمعات و اعتراضات به نام پرستاران نوشته مي شود ولي اگر اعتباري به پرستاران تخصيص داده شود عملا شامل گروههاي زيادي مي شود هر چند رقم 30 ميليارد تومان از ديد عموم مبلغ قابل توجهي است ، ولي در هنگام پرداخت اگر به تمام پرستاران تعلق گيرد رقم زيادي نيست و اگر هم معاون وزير بهداشت عنوان كند كه اعتبارات لازم از محل 30 ميليارد تومان به دانشگاههاي علوم پزشكي داده شده و بخواهد قصور عدم پرداخت اين اعتبارات به تمام پرستاران را متوجه دانشگاهها كند استدلال درستي نيست، چرا كه با نظارت دقيق و رسيدگي مطلوب به خواسته بحق پرستاران مي توان بسياري از مشكلات را حل كرد تا هم اعتماد جامعه نسبت به تلاش پرستاران همچنان پايدار بماند و هم سياسيون بهره اي از اين گونه تجمعات نبرند و هم پرستاران بدون دغدغه در خصوص مسائل حاشيه اي تنها به فكر رسيدگي به مواقع و دقيق بيماران باشند.
فرهاد ولي
نظر شما