امام هادی(ع)؛ پرچمدار هدایت و حافظ اسلام

امام هادى (ع) پس از شهادت پدر بزرگوار خود، در محیطى بسیار سخت ‏و در وضع بسیار دشوار مى‏زیست  و هم عصر حکومت متوکل بود که به دشمنى‏ با امام و تعقیب یاران وى و در هم شکستن پایگاههاى او زبانزد بود و هر روز در اینگونه اعمال پیش مى‏رفت

حمله بردن به یاران امام، پایگاههاى او، آزردن آنان و از میان برداشتن آثار شیعیان از جمله فعالیتهای متوکل برای فشار بر امام بود .

وی همچنین امام را از پایگاههاى خود دور ساخت تا مقدمه ای برای آواره ساختن ‏و پراکندن پایگاههاى ایشان باشد و سازماندهی آن را از بین ببرد .

متوکل به امام (ع) نامه‏اى نوشت و او را دعوت کرد با هر کس از خانواده و دوستان خود که بخواهد به سامره بیاید. متوکل به نحوى به این ‏اقدام دست زد که امت بر او نشورد. این روش همان بود که خلیفگان پیش ‏از او نیز عمل کردند. مأمون نیز با امام رضا و امام جواد به همین روش برخورد کرد و کوشید آنان در محیط دستگاه ‏دولت به سر برند تا زیر نظر نگهبانان قصر باشند.

متوکل به وسیله یحیى بن هرثمه، یکى از فرماندهان ارتش خود، نامه‏اى ‏به امام فرستاد و سپاهى با یحیى همراه کرد تا به مدینه روند و فرمان ‏داد خانه امام را بازرسى کنند و در پى مدرکى باشند که امام را محکوم به‏ توطئه و اقدام علیه دولت او کند، سپس او را به سامره آوردند.

این امر دلیل آگاهى مردم مدینه از سوء نیت ‏حکمرانان نسبت به امام بود.

امام هادى (ع) همراه فرزند خود امام حسن عسکری، با ابن هرثمه، مدینه را به سوى سامره ترک کرد. یک روز پس از رسیدن به سامره، متوکل امام را دعوت کرد و یاران متوکل به استقبال امام رفتند و متوکل نیزشرایط تعظیم و تکریم به جاى آورد و احترامات خود را به امام ظاهر داشت ‏سپس او را به منزلى فرستاد که براى  وى آماده کرده بود، در واقع به این شیوه قصد داشت امام را به طور کامل تحت نظارت داشته باشد.

امام با خویشتندارى در برابر آنان تظاهر به این می کرد که آنچه درباره ‏وى عمل مى‏کنند مورد قبول اوست .

امام توجه داشت که سیاست‏ ستمگرانه حکومت نسبت به او هر روز تندتر و بیشتر مى‏شود تا جایی که متوکل در پایان حکومت‏ خود به علت ‏سعایتها و خبرچینى‏ها بر ضد امام ، او را زندانى کرد. آن اخبار، متوکل را هوشیارمی کرد و شک را در او بیدار مى‏ساخت و وادارش می کرد خانه امام را در مراقبت ‏شدید قرار دهد تا از صحت و سقم آن اخبار آگاه شود.

امام با کوشش خستگى ناپذیر و فراوان، برای تجدید فعالیت ‏پیروان خود  فعالیت می کرد. هر وقت فرصت این کارها دست می داد و امکان‏ فعالیت پیش مى‏آمد، پایگاه هاى خود را با هر روشى که امکان داشت تقویت‏ می کرد تا در برابر مشکلات، نیروهاى پایدار و مجهز آماده داشته ‏باشد.

از نگرانی ها و وحشت فرمانروایان، شورش علویان برعلیه آنان بود. از این رو عباسیان در برابر آن، موضعى قاطعانه می گرفتند تا پیش از آن که رشد یابد و گسترش پیدا کند، آن را در نطفه خفه کنند و بقایاى آن را تعقیب نمایند تا از آشوبها رهائى یابند. بدیهى است این چاره جویى و جلوگیرى، با همه وسایل قهرآمیز و سرکوبى وحشیانه صورت می گرفت.

آن حضرت و فرزند گرامی ایشان امام حسن به عسکریین شهرت یافتند، زیرا خلفای بنی عباس آنها را از سال 233 به سامرا(عسکر) برده و تا آخر عمر پربرکتشان در آنجا، آنها را تحت نظر قرار دادند. امام هادی به لقبهای دیگری مانند نقی، عالم، فقیه، امین و طیب شهرت داشت و کنیه مبارک ایشان ابوالحسن است.

امام در سامرا از چنان شخصیت والا و عظمت روحی برخوردار بود که همگان در مقابل وی فروتنی نشان می دادند و ناخواسته در برابرش تواضع کرده و سخت محترمش می داشتند.

سرانجام امام هادی (ع) پس از تحمل مرارتهای بسیار برای حفظ و ترویج اسلام ناب در سوم رجب سال 254 هجری به شهادت رسید.

مرقد مطهر این امام در سامراء کنار فرزندشان امام حسن عسکری قرار داشته و مأمن شیعیان و عاشقان است.