این شاعر و طنزپرداز در گفتگو با خبرنگار مهر، با اشاره به سنت قصهگویی در ایران به شب یلدا به عنوان یکی از موقعیتهای یادآوری این سنت اشاره کرد و گفت: البته در سالهای گذشته که قصهخوانی رواج بیشتری داشت، شبهای یلدا بیشتر به حافظ خوانی و گپ و گفت میگذشت و خانوادهها در دیگر شبهای سال بیشتر به قصهگویی میپرداختند.
احترامی بیان آرزوها و آمال را از شاخصههای قصهگویی ایرانی دانست و گفت: نوع قصهها در هر کشور بسته به فرهنگ، جغرافیا و فرهنگ دینی مردم هر کشور متغیر است. در ایران هم بیشتر قصههای ایرانی جنبه آرمانی دارد و به خوش شانسیها و آمال میپردازد.
این طنزپرداز ثبت قصههای سینه به سینه را برای حفظ فرهنگ مثبت ارزیابی کرد و گفت: با این حال فضای قصه شفاهی است و مکتوب کردن آن بسیاری از جنبههای آن را که شامل حالات راوی و زمان و مکان روایت است از بین میبرد.
وی افزود: در روایت قصه بسیاری از فضاسازی خلق الساعه هستند و لحن راوی در هر بار بیان قصه با دفعات دیگر فرق میکند و اتفاقا این یکی از عوامل جذابیت قصههای شفاهی است.
نظر شما