به گزارش خبرنگار مهر، سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر 24 اسفندماه میزبان 16 هنرمند عرصههای مختلف تئاتر بود که این بار به دعوت دوستداران خود گردهم آمده بودند تا لحظهای را به یاد ایام گذشته در کنار خانواده تئاتر باشند. عکس این هنرمندان جایگزینی از جسمشان بود که دیگر تاب حضور روی صحنه را نداشت.
در این مراسم که با حضور چهرههای شناخته شده عرصه بازیگری، کارگردانی و نمایشنامه نویسی و همچنین اعضاء خانه تئاتر برگزار شد، رضا رویگری چهره آشنای بازیگری سینما، تئاتر و تلویزیون به قرائت آیاتی چند از کلامالله مجید پرداخت.
سپس ژاله صادقی اجرای مراسم را برعهده گرفت و از قطبالدین صادقی جهت سخنرانی دعوت کرد تا روی صحنه حاضر شود. صادقی در ابتدای سخنان خود بخشی از سرودههای جبران خلیل جبران در کتاب پیامبر و دیوانه را قرائت کرد و گفت: تنها مرگ است که احساسات ما را به راستی بیدار میکند تا برای از دستدادگان خود بزرگداشت برگزار کنیم. بزرگداشتی که آنها در زمان حیاتشان حسرتش را داشتند.

وی در ادامه با اشاره به سخنانی از رژه گارودی افزود: انسان مجموعهای از داشتنها و بودنهاست. داشتنها محدود و گذرا و ناپایدارند زیرا بر اساس ماهیت فردی هستند. همه روزی در هر موقعیت و شرایطی میمیریم. اما در این میان جلوههایی از بودن هستند که بسیار ارزشمندند. اولین جلوه عشق است. عشق به معنای شکوفایی عظیم درونی و به معنای افزودن چیزی به دیگری، مردم و جامعه. عشق عبور از فردانیت است و ترجیح دادن دیگری بر خود.
این کارگردان تئاتر ایمان را دومین جلوه بودن دانست و گفت: ایمان یعنی باور به چیزی بهتر و برتر که عین کمالگرایی انسان است. سومین جلوه بودن امیدواری است که بهترین تجلی آن در خلاقیت نمود پیدا میکند و تنها آدمهای امیدوار هستند که دست به خلاقیت میزنند. یعنی عمل والای گریختن از مرگ را انجام میدهند تا با سازندگی، انسانیتر و معنویتر زندگی کنند.
صادقی تأکید کرد: امروز برای بزرگداشت زنان و مردانی اینجا جمع شدیم که وارد عرصه خلاقیت شدند و با عشق به دیگران حرف زدند و به طرف دیگری رفتند. هنرمند در پی این است که فکر یا احساس را با دیگران تقسیم کند و رفتن به سوی دیگری یک نوع ایثار عاشقانه است. ایشان از ایمان سخن گفتند زیرا همواره به سوی تعالی پیش رفتند. از همه مهمتر از خلاقیت در همه عرصهها گفتند.
وی که بعد از نام بردن از احمد آقالو تحت تأثیر قرار گرفته بود گفت: در برابر غم از دست دادن این دوستان و پیشکسوتان چه باید کرد؟ تنها کاری که میتوانیم انجام دهیم این است که نام و یاد خاطرهشان را به بهترین نحو ممکن حفظ کنیم و این یادآوری توأم با مهربانی باشد. تنها راهی که باعث میشود ارواح طیبه تئاتر مسیر تئاتر را گم نکنند این است که چراغ سالنهای تئاتر را روشن نگهداریم و به جوانان امکان خلاقیت بدهیم. روشن نگاه داشتن چراغ تماشاخانهها، دست به خلاقیت زدن و هنر را با پاکی و صداقت و راستی در جامعه نگاه داشتن و غفلت نشدن از توسعه آن تنها کاری است که ما باید انجام دهیم.
بعد از این سخنان که حاضرین در سالن را تحت تأثیر خود قرار داده بود، ایرج راد، خسرو احمدی، علی بیغم و حمید مظفری به همراه سه تن از بانوان هنرمند قطعهای از استاد بنان را روی صحنه اجرا کردند که حال و هوای خاصی به مراسم داد.
در ادامه مجری مراسم به ذکر مطالب کوتاهی در خصوص فعالیتهای اکبر رادی، جواد خدادادی، احمد آقالو، مهری مهرنیا، محمدرضا کلاهدوزان، رامین سلیمانپور، سیدعلی میری، مهدی امینی، خسرو شکیبایی، اسماعیل داورفر، نادعلی همدانی، نازنین دری، فرهنگ معیری، مهدی فروغ، رضا ارهام صدر و شهناز یوسفی، هنرمندان از دسترفته تئاتر در سال 87 پرداخت.
اجرای دو قطعه موسیقی برنامه پایانی مراسم بزرگداشت هنرمندان فقید تئاتر در سال 87 بود.


نظر شما