یک دقیقه پیش، زندگی زیر سقف خانه‌ها جریان داشت و هر کس به کار همیشگی خود مشغول بود. بیست ثانیه طول نکشید که هزاران ساختمان آوار، و هزاران زندگی ویران شد. این بار دیگر صدای جنگنده‌ها نبود بلکه غرش زمین بود که بر سر مردم آوار می شد. خانه‌ها خراب، مدرسه‌ها خالی و بیمارستان‌ها پر شد و مردمی که یک بار برای جنگ هزینه داده بودند این بار زندگی را به زلزله باختند. حالا زندگی باید زیر سقف چادرها بگذرد. چادرهایی که نه فقط به مردم، که به همه زندگی‌شان، از فرش و یخچال گرفته تا کتاب‌های درسی بچه‌ها پناه داده و با نورها و چراغ‌ها فضای تیره‌ شب را رنگ‌آمیزی می‌کرد و سایه‌های زندگی از پشت چادرهای روشن پیدا بود. ساکنان منطقه، مردمان مقاومت اند، مردمان خط مقدم جنگ، و حالا زندگی، شب و روز، زیر سقف چادرها ادامه دارد. 

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
  • 4 + 1 =