دکتر حسین باهر، استاد بازنشسته دانشگاه شهید بهشتی در مورد اینکه آیا برگزاری همایش ها و نشست ها در حوزه علوم انسانی در کشور تأثیری در تعامل اندیشمندان و توسعه این علوم داشته است به خبرنگار مهر گفت: تعداد نا محدودی سمینار و همایش در سطح ملی و بین المللی انجام می شود که بعضی از آنها را دعوت داشته و شرکت کرده ام. بنابراین آنچه که می گویم در ارتباط با آن مقدار همایش هایی است که حضور پیدا کردم و اطلاعات من از همه همایش ها نیست.
وی افزود: این همایش ها در دو دسته خصوصی و دانشگاهی برگزار می شوند. بعضی از هردوی این ها نمایش و نه همایش هستند. مثل نمایش قالی که چندی پیش در کاخ نیاوران به معرض دید عموم گذاشته شد و برای آن بازاریابی شد ولیکن فروشی در آنجا نداشتند.
این رفتارشناس و جامعه شناس تصریح کرد: یکسری همایش ها هم برای مصرف کردن بودجه سال انجام می گیرد. برای مصرف بودجه تعیین شده و اضافه نیامدن آن در آخر سال همایش برگزار می کنند که گاهی اوقات فراخوانی هم می دهند. نفرات شرکت کننده در این همایش ها از قبل تعیین شده و بودجه و مخارج هم تقریبا توزیع شده است.
باهر در ادامه یادآورشد: اما پژوهشگاه هایی هستند که می خواهند نتایج تحقیقاتشان را ارائه دهند و یک کار عالمانه یا آمرانه می کنند این همایش ها مفید است مثل همایشی که در پژوهشگاه رویان درباره تعدیل جرم سقط جنین انجام شد. در مجوع یک چهارم همایش هایی که حضور داشتم مفید بود یک چهارم مؤثر بود یک چهارم هم مفید بود و هم مؤثر و یک چهارم نه مفید بود و نه مؤثر.
این جامعه شناس درباره مقایسه همایش های داخلی با خارجی هم تصریح کرد: اخیراً دو تا همایش خارجی من شرکت کردم یکی بزرگداشت علامه اقبال لاهوری در دانشگاه فیصل آباد لاهور و دیگری عرفان گاندی در پنجاب در این دو همایش حضور پیدا کردم. پاکستان که عمدتا عقب تر از کشور ما است اما از این لحاظ بسیار جدی تر و جلوتر از ما هستند. اولا افراد در آنجا از خانه و زندگی شان فاصله می گیرند و به دنبال میز و تلفن و منشی بر عکس همایش های داخل ایران نیستند.
باهر افزود: برای مثال آقای جاوید اقبال فرزند علامه اقبال که 88 ساله است با دقت هر چه تمام مطالبش را آماده و چاپ کرده و در اختیار حضار قرار داده بود حضوری فعال از اول تا آخر جلسات داشت. اما در ایران مدیر برگزار کننده دیر می آید زود می رود و مدام موبایلش زنگ می زند.
وی افزود: نتایج همایش پاکستان به پایان خوبی رسید. من خیلی درسها از آنجا گرفتم اما در ایران چیزی عاید آدم نمی شود. البته نشست های هفتگی پژوهشگاه علوم پزشکی ایران که من در آن عضو هستم بسیار آموزنده است و محققان آخرین دستاوردهایشان را ارائه می دهند. یعنی کسی برای لوح تقدیر گرفتن و جایزه گرفتن نمی آید.
این محقق و پژوهشگر در پایان عنوان کرد: اگر یک جایی در وزارت ارشاد یا وزارت علوم یا بالاتر شورای عالی برگزاری همایشها تشکیل بشود و یک منشور و ویژگی برای آن تعریف شود بسیار قابل توجه است. حتی الامکان باید این همایش ها هدفمند و نظامند و ارزشمند برگزار بشوند تا باعث تبادل و تضارب آرا و اندیشه ها و منجر به تعاطی اندیشه بشود.
نظر شما