روزی به نام چشمان بیدار جامعه/«خبرنگار» اقیانوسی به وسعت عشق مردم

خبرگزاری مهر ـ گروه استان‌ها: یاسر ظریفی*: این بار برایت کمی سخت‌تر است که سراغ قلم محبوبت بروی، آن را برداری، چند کاغذ سفید پیش رویت بگذاری و آغاز کنی نوشتن درد و دل ها را. این بار سوژه ات غریبه نیست، خودت هستی و آنهایی که چون خودت بارها قلم زده‌اند و به تصویر کشیده اند تا بدانی و آگاه شوی که در اطرافت چه می‌گذرد.

امروز روز آنانی است که رنج دیده‌اند تا نگاشته‌اند و برای نگاشتن از جان مایه می‌گذارند. شاید ندانی آنچه را که می‌خوانی و میشنوی و نامش را خبر می‌دانی، با چه مشقتی به دستان توانمند «خبرنگار» تولید و تهیه می‌شود.

امروز ، ۱۷ مرداد را به نامش نهاده‌اند، روزی که شهید والا مقام عرصه راه قلم، محمود صارمی، جان داد در این مسیر سخت و پرفراز و نشیب تا الگویی باشد برای همه فعالان رسانه. محمود صارمی خبرنگار مستقر در مزار شریف افغانستان در سال ۱۳۷۷ به همراه ۸ نفر از کارکنان سرکنسولگری ایران در این شهر توسط عوامل گروه طالبان به شهادت رسیدند و سبب ثبت روز ۱۷ مرداد به نام خبرنگار در تقویم رسمی ایران شد.

قبل تر از محمود صارمی و تا همین حالا که حدود ۱۸ سال از شهادت این همکار شهید می‌گذرد، خیلی چیزها پابرجا بوده و تغییری نداشته، خبرنگاری که می شنود و می‌نگارد، چه حرف مردم را چه حرف آنانی را که جایگاهی دارند و مسئولیتی... اماچه کسی حرف او را می‌شنود و مرهمی بر آلامش است؟

حتی امروز هم که به نامش آراسته شده، درست معلوم نیست در کدام نقطه از این دیار خاکی به سر می‌برد، در عراق است و سوریه، در حاشیه بازارها برای بررسی بهبود وضعیت اقتصادی مردم یا در کوچه پس کوچه های همین حاشیه شهر خودمان برای دعوت به آگاهی.

خبرنگار امروز هم یا در همایشی اقتصادی است تا سخنان جایگاه‌داران را بنگارد، یا در حال گفت و شنود با یک مدیر است از نوع روابط عمومی، یا در تحریریه مطالعه می کند و یادداشت برمی‌دارد و می نویسد و یا آنکه در نمایشگاهی هنری در حال انعکاس زیبایی هاست.

او امروز هم گوش شنوا و چشم بیدار جامعه است و سنگر خود را حتی برای یک لحظه خالی نکرده است، پس امروز، ۱۷ مرداد، به نام خبرنگار و به خاطر او، ضمیر دوم شخص و سوم شخص را کنار می‌گذارم، امروز نمی گویم تو، نمی‌گویم آن مردم، می گویم من، ضمیر «ما» را استفاده می‌کنم.

امروز می خواهم خودمان را، خبرنگاران را بخوانم و بگویم «ما» همان هایی هستیم که هرجا و هرلحظه زودتر از همه حاضر شده ایم و دیرتر از همه خارج. می‌خواهم بگویم خبرنگار همان کسی است که نتوانست در مقابل اشک‌های زنی در حاشیه شهر دوام بیاورد و پا به پایش گریست و نوشت، خبرنگار همانی است که برای تحویل دیر مسکن مهر، برای پایین بودن کیفیت آب آشامیدنی، برای افزایش نرخ تورم، برای گسترش فضای دینی و الهی، برای حق شاد بودن مردم، برای افزایش کرایه تاکسی، برای فرسوده بودن اتوبوس، برای خرابی آسفالت و برای هزاران «برای» دیگر کوشید تا جوابی بگیرد و راهی بگشاید برای مردم.

خبرنگار امروز و شاید همین حالا در تلاش برای ثبت وقایع المپیک است یا شاید هم مسابقات محلی شطرنج را ثبت می کند، به دنبال مقام مسئولی می‌دود تا سوالات انبوه مردمی را بپرسد، سرگردان به دنبال آدرس یک غریبه بی‌پناه است تا دردی از او دوا کند، می‌دود تا مشکلات بیمه درمانی مردم حل شود و شاید هم درست در تیررس گلوله دشمن است... .

خبرنگار همان کسی است که توهین می‌بیند و حرف می‌شوند، همانی است که بی‌توجهی ها را می بیند اما همه را به نقطه توجهات می‌برد و اینجاست که خودش گم می‌شود در بین هیاهوی کسانی که خود را گم کرده اند. امروز فضای مجازی پر است از تبریک‌ها، گل هایی که امروز به دست خبرنگاران می‌رسد شاید تا شب نرسیده خشک شوند و سیاه اما تنها و تنها همین امروز است.

۱۷ مرداد که تمام شود، خبرنگار می‌ماند و دنیایی پر از سختی همچون روزهای قبل. سختی های مادی و معنوی که هردو جسم و روحش را نشانه گرفته‌اند و خود هم نمی‌داند تا چه روزی باید میزبان نامهربانی‌ها باشد اما او همچنان ایستاده است. خبرنگار اقیانوسی است به وسعت عشق به مردم و گوشی است شنوا برای آنان که به دنبال راستی‌اند... . روزت مبارک چشم بیدار جامعه.

*سرپرست خبرگزاری مهر در خراسان رضوی