جودو؛ شکست‌هایی که همه را نگران کرده است/ با یک گل خزان شد!

خبرگزاری مهر - گروه ورزشی: تیم ملی جودو ایران در شانزدهمین دوره بازیهای آسیایی در شرایطی انتظارات را برآورده نکرد که تنها محمدرضا رودکی توانست برای این رشته مدال کسب کند و سایر جودوکاران عملکردی دور از انتظار و نگران کننده ارائه کردند.

به گزارش خبرنگار مهر، تیم ملی جودو سال 89 را با ناکامی در رقابتهای تونس آغاز کرد. نتیجه ای ضعیف که انتقادات تندی را متوجه فدراسیون و کادر فنی تیم ملی کرد و پیامد آن هم کنارگذاشتن سید محمود میران سرمربی تیم ملی و روی کار آمدن دوباره محمدرضا حاج یوسف زاده بود.

مردی که در اتفاقات بیش از یک دهه اخیر جودو ایران تاثیر گذار بود با حفظ سمت مدیر فنی، سرمربی تیم ملی هم شد. روی کار آمدن یوسف زاده هم مرهمی بر زخم های کهنه جودو نشد و نتایج ضعیف در میدانهای بعدی از جمله رقابتهای جهانی توکیو در چند نوبت تکرار شد.

این نتایج ضعیف نشان داد که ورود حاج یوسف زاده  تنها تحولی در تیم ملی ایجاد نکرده و برعکس میران، جایگاه کادر فنی جدید متزلزل نشد. دور کردن تیم ملی از حواشی و بستن کانال های خبری فدراسیون راهکار جدیدی برای کسب نتیجه مطلوب در بازیهای آسیایی بود، رئیس سازمان تربیت بدنی هم در در مقایسه با رشته های موفق جوایز بیشتری به ملی پوشان و کادر فنی جودو قبل از اعزام پرداخت کرد تا بلکه انگیزه ها را برای کسب مدال افزایش دهد ولی این جودو مدال بگیر نبود که نبود!

دو مدال نقره و برنز با ارزش رودکی برای جودو ایران یک نکته مثبت و احائز اهمیت بود ولی نباید باعث آن شود که ضعف های جودو که به وضوح روی تاتامی گوانگجو به نمایش درآمد نادیده گرفته شود. بدون شک وقتی سرمربی تیم ملی نتایج ضعیف تاتامی جهانی توکیو را شکست تلقی نمی کند، دو مدال رودکی قطعا یک موفقیت بزرگ تعبیر خواهد شد.

آرش میراسماعیلی یکی از امیدهای جودو در گوانگجو عملکرد دور از انتظاری داشت و به مدالی نرسید

وقتی یک تیم در چند مسابقه پی در پی نتیجه نمی گیرد قطعا ایرادی در کار است که اولین گزینه برای برون رفت از چنین شرایطی تغییر کادر فنی است. متاسفانه دایره مربیان تیم ملی بسته است و مربیان سازنده در آن جایی ندارند.

وقتی خبرنگار مهر در نشست خبری از سرمربی تیم ملی سئوال کرد  که ایوب رستمی با کدام سابقه باید مربی تیم ملی شود نه به آن دلیل بود که رستمی با سوابقش جودوکاری نا آشناست، بلکه با احترم به توانایی های رستمی منظور آن بود که چرا از مربیان کارآمد و سازنده ای که در جودو ایران کم نیستند بهره نمی بریم؟ چرا باید دایره مربیان تیم را محدود کنیم و فقط عده ای خاص که با فدراسیون روابط خوبی دارند را به کار بگیریم؟!

اینکه پس از کسب نتایج ضعیف سخن از جذب مربیان خارجی و این آخری وعده کسب مدال المپیک از سوی رئیس فدراسیون داده می شود به نظر می رسد تنها برای برون رفت از بحران و خالی کردن فشار انتقادات باشد که باید عنوان کنیم برای نتایج ضعیف گوانگجو نتیجه بخش نخواهد بود.

در سالهای قبل مربیان خارجی زیادی به ایران آمده اند که تقریبا تمام آنها از نژاد چشم بادامی بودند. اینکه تکواندو می تواند از کره و یا ووشو از چین مربی طراز اول جذب کند و جودو نمی تواند از ژاپن مربی بگیرد یک بحث است و اینکه از مربیانی هم که تاکنون استخدام کرده ایم به درستی بهره نبردیم بحثی دیگر! اگر فدراسیون یک مربی کاربلد داخلی را با یک مربی تمرین دهنده خوب خارجی و یک مربی سازنده داخلی دیگر هماهنگ کند می توان امیدوار بود که جودو به لحاظ فنی تغییر مسیرداده و به واقعیت های خود که در گذشته آنها را به اثبات رسانده نزدیک شود.

باید به صراحت اعلام کنیم تیم ملی با کادر فنی فعلی و ادامه همین روند با همین تفکرات راه به جایی نخواهد برد. اینکه رئیس فدراسیون اعلام می کند از عملکرد حاج یوسف راضی است امری طبیعی است و بدیهی، چرا که نارضایتی از وی یعنی نارضایتی از برنامه های 15 ساله گذشته فدراسیون که خود نقش اساسی و اول را در آن داشته است. 
 
محمد کیهان از پیشکسوتان و کارشناسان جودو در مورد نتایج تیم ملی در گوانگجو به خبرنگار مهر گفت: بارها گفته ام که تیم ملی راه را به اشتباه می رود، جودویی که توسط نمایندگان ما روی تاتامی گوانگجو به نمایش درآمد هیچ تفاوت و پیشرفتی نسبت به گذشته نداشت و اگر به همین روال ادامه دهیم هرگز به مدال المپیک نخواهیم رسید.
 
وی ادامه داد: وقتی تیم ملی با این کادر فنی نتیجه نمی گیرد چه اصراری بر استفاده از این نفرات وجود دارد! حاج یوسف زاده هیچ حرف جدیدی برای ارائه ندارد. با این شرایط نمی دانم چرا از مربیان سازنده استفاده نمی شود؟ چرا نمی خواهیم به پتانسیل بالای مربیان داخلی اعتماد کنیم و میدان را برای پرورش استعدادها در اختیار آنها قرار دهیم.
 
 
کیهان در مورد جذب مربیان خارجی هم گفت: وقتی پول می دهیم و از مربی استفاده نمی کنیم چه سودی دارد جذب مربی خارجی!؟ قبل از هر چیز مربیان خوبی جذب نمی کنیم و اگر هم مربی خوبی مثل "تومیتا"ی ژاپنی می آید از آن به درستی استفاده نمی کنیم و بعدها که می رود متوجه می شویم که چه مربی خوبی را از دست دادیم.
 
سرمربی پیشین تیم ملی جودو در پایان سخنان خود گفت: با ادامه این روند شاید یکی دو سهمیه بگیریم ولی هرگز به مدال المپیک نمی رسیم ، جودوی اصیل ژاپنی که زمانی به ایران آمد حالا راه خود را گم کرده و با دلارهای بی زبان که به مربیان خارجی می دهیم می توانیم آب رفته را به جوی بازگردانیم ولی راه اشتباه است، پشنهاد می کنم روی آموزش بیشتر سرمایه گذاری کنند.
 
از سخنان کیهان نیز مشخص است که جودو دچار قحط الرجال نشده که در آن یک مربی خوب و سازنده که قابل اعتماد برای سپردن سکان هدایت تیم ملی به وی باشد را نتوان یافت. فقط باید به این دست مربیان اعتماد کرد. علیـرضـا امینی به عنوان رئیس فدراسیون باید بتواند این مربیان که برخی از آنها در طیف مخالف فدراسیون قرار دارند را به خاطر منافع جودو جذب کند.
 
در واقع هنر مدیریت یعنی همین که یک مدیر بتواند فرد مخالفی که برای سازمان تحت مدیریت وی مفید فایده است را جذب و وی را موافق با سیاست های خود حرکت دهد. وگرنه مدیریت با چند بله قربان گو که هنر نمی خواهد! آیا امینی نمی تواند این چند منتقد و به قولی مخالف را دعوت کرده و دردل آنها را از نزدیک بشنود؟
 
در پایان تاکید می کنیم که در همین مدت در فدراسیون جـودو کـارهـای خـوبـی انجـام شـده ولـی رئیس فدراسیون به عنوان شخص اول این رشته اگر به دنبال آینده روشن و خروج از بن بست فعلی است باید راه دیگری غیر از آنچه هم اکنون طی می کند را در پیش بگیرد. طنین زنگ خطر جودو از تونس تا توکیو و اکنون با نتیجه ضعیف در گوانگجو به گوش می رسد.
کد خبر 1199250

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
  • 2 + 11 =