۲۱ خرداد ۱۴۰۲، ۱۳:۱۳

استفاده از فناوری‌های جدید در افزایش میزان تولید میگو

استفاده از فناوری‌های جدید در افزایش میزان تولید میگو

استفاده بهینه از آب‌های لب شور در مناطق روستایی غیر ساحلی، استفاده از فناوری‌ها و سیستم بیوفلاک از راهبردهای توسعه صنعت پرورش میگو در کشور است.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان ریاست جمهوری، کشور ایران از موقعیت ژئو استراتژیک بسیار خاص در منطقه غرب آسیا برخوردار است. از شمال به دریای مازندران (با طول ساحل تقریبی ۸۹۰ کیلومتر) و از جنوب به دریای عمان و خلیج‌فارس (با طول ساحل تقریبی ۴۹۱۰ کیلومتر) دسترسی مستقیم دارد.

حال سوال اساسی آن است که سیاستگذاری کشاورزی (در همه ابعاد آن) در کشور، درحالی‌که از چنین پتانسیل عظیمی برای دسترسی به دریای شمال و جنوب برخوردار است با زمانی‌که از این پتانسیل برخوردار نبود؛ چه تفاوت‌های بنیادین و راهبردی باید داشته باشد؟

بنابراین با توجه به این موقعیت ژئو استراتژیک و پتانسیل بسیار عظیم، توجه ویژه به راهبرد کشاورزی دریا محور و مردمی کردن اقتصاد دانش‌بنیان ضروری است. پرورش میگو در صنعت آبزی پروری می‌تواند به یکی از مهمترین بخش‌های تولید غذا و تأمین پروتئین، ایجاد امنیت غذایی و اشتغال مولد مورد نیاز جامعه تبدیل شود.

صنعت تکثیر و پرورش میگو در ایران از اواخر دهه ۶۰ آغاز و طی دهه‌های اخیر همزمان با رشد و توسعه این حرفه در عرصه جهانی از توسعه چشمگیری برخوردار بوده است. سطح زیر کشت فعلی میگو با حدود ۱۱۰۰ مزرعه حدود ۱۷ هزار تن است.

میانگین میزان صادرات محصولات آبزی در چند سال اخیر بیش از ۵۰۰ میلیون دلار بوده است. بخش عمده‌ای از صادرات آبزی کشور مربوط به صادرات میگوی پرورشی از استان‌های هرمزگان، بوشهر، سیستان و بلوچستان و گلستان است. در بین کشورهای خاورمیانه، ایران بعد از مصر بیشترین تولید آبزی را دارد و بر اساس آخرین آمار، در آسیای میانه بیشترین تولید آبزی مربوط به ایران بوده است.

صنعت پرورش میگو همواره یکی از اولویت‌های مهم در برنامه‌های توسعه کشور بوده و بر اساس اهداف پیش‌بینی شده در برنامه ششم توسعه آبزی پروری بخش تکثیر و پرورش میگو، مقرر بود در پایان برنامه (سال ۱۴۰۰) تولید میگو به حدود ۶۰ هزار تن برسد که بر اساس آخرین آمار منتشر شده توسط سازمان شیلات ایران، میزان تولید میگوی پرورشی در کشور در سال ۱۳۹۹ به اهداف برنامه رسیده است. طبق پیش بینی‌ها و برنامه تحول باید تا سال ۱۴۰۴ تولید میگوی کشور به تولید ۱۶۰ هزار تن برسد.

این مهم قطعاً با افزایش بهره‌وری در واحد سطح (متوسط تولید حدود ۴ تن در هکتار به حدود ۸ تن در هکتار) و استفاده از توان دانشی شرکت‌های نوآور و فناور در قالب کنسرسیوم‌هایی متشکل از بهره برداران، فناوران و سرمایه گذاران محقق می‌شود.

توسعه پایدار پرورش آبزیان از جمله میگو باید به نحوی باشد که تولید حداکثری را بدون استفاده بیشتر از منابع اولیه مانند آب و خاک، عدم آسیب به محیط زیست و نسبت بهینه هزینه به فایده در بعد اقتصادی و اجتماعی را به صورت همزمان فراهم کند. به عنوان مثال سیستم بیوفلاک (biofloc) (ذرات مایکروسکوپی متشکل از باکتری‌ها، دیاتومه‌ها، جلبک‌ها، ذرات غذایی و ارگانیسم‌های مرده) که در حال حاضر یکی از فناوری‌های مطرح در صنعت به خصوص پرورش میگو و تیلاپیا، به شمار می‌رود می‌تواند یاری‌گر توسعه صنعت آبزی‌پروری باشد.

بیوفلاک با حفظ کیفیت آب باعث کاهش نیاز به تعویض آب و از طریق تولید پروتئین میکروبی قابل مصرف منجر به کاهش ضریب تبدیل غذایی میگوی پرورشی می‌شود. اثرات منحصر به فرد کاربرد سیستم بیوفلاک در پرورش گونه وانامی شامل؛ نیاز بسیار کم به تعویض آب، امکان پرورش میگو در تراکم بالا، کاهش خطر ورود بیماری‌ها و استفاده از آن در سیستم پرورش میگو در آب‌های لب شور داخلی است.

لذا با توسعه و نیز استفاده از فناوری‌ها می‌توان افزایش میزان تولید میگو در واحد سطح، رشد ارز آوری میگو به عنوان یکی از کالاهای مهم صادراتی، استفاده بهینه از آب‌های لب شور در مناطق روستایی غیر ساحلی برای پرورش میگو، امکان استفاده از آب خروجی از استخر برای توسعه کشت انواع درخت‌های بومی از قبیل نخل، تعویض آب کمتر را به عنوان راهبرد توسعه و مردمی کردن اقتصاد دانش بنیان مطرح و اقدام کرد.

کد خبر 5807197

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
  • captcha