به گزارش خبرنگار گروه دين و انديشه "مهر"، مفهومي كه امروزه از آن با عنوان مكتب تفكيك نام مي برند، گونه اي نگاه به رابطه ميان دين، فسلفه و عرفان است. معتقدان به اين نگرش، معارف وحياني را مستقل از دستاوردهاي عقل بشري مي دانند و بر اين باورند كه سنت فلسفي و عرفاني مسلمانان، آغشته به ميراث هاي عقلي خارج از جهان اسلام و بركنار از دريافتهاي ولايي است، به همين دليل چنين دريافتهايي ازوماً اسلامي نيستند.
منظور از مكتب تفكيك، اعتقاد به جدايى معارف فلسفى و عرفانى از معارف دينى به لحاظ منبع و محتوا است. اعتقاد به چنين تفكيكى در طول تاريخ تفكر اسلامى، بين برخى دانشمندان و محققان اسلامى وجود داشته است؛ ولى در قرن اخير، عالمانى فقيه و انديشه ورز نظير سيد موسى رزآبادى قزوينى، ميرزا مهدى اصفهانى، على اكبر الهيان تنكابنى، شيخ مجتبى قزوينى، شيخ هاشم قزوينى، شيخ محمد باقر ملكى و برخى ديگر از عالمان معاصر، بر اين تفكيك، پاى فشرده و رسما نام اين تفكر را مكتب تفكيك گذاشته اند.
مجموعه " نگاهي به مكتب تفكيك " مشتمل بر مقالات و گفتگوهايي است كه در آنها عقيده مخالفان و موافقان تفكيك مطرح شده است. برخي از مقالات اين مجموعه عبارت است از : عقل خودبنياد ديني/ محمد رضا حكيمي؛ شناخت نامه مكتب تفكيك/ محمد اسفندياري؛ مكتب تفكيك پيشگام معرفت شناسي ديني/ بهاء الدين خرمشاهي؛ كلام شيعي و فلسفه و عرفان/ علي ملكي ميانجي؛ تاويل در فلسفه و عرفان/ محمد بياباني اسكويي؛ حجت ذاتي عقل در مكتب تفكيك/ هادي صدر.
نظر شما