وقتی سکوت دعا می‌شود؛ رمضان از نگاه ناشنوایان

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها – مرجان سیف‌الدین: ماه مبارک رمضان، ماه پر از معنویت و صدای آسمانی است؛ از اذان صبح که در کوچه‌ها طنین می‌اندازد تا دعای سحر و آیات قرآن که در مساجد و خانه‌ها به گوش می‌رسد، اما در میان این صداها، گروهی خاص از مسلمانان هستند که رمضان را به گونه‌ای متفاوت تجربه می‌کنند. «ناشنوایان»؛ کسانی که در سکوت معنوی خود، ارتباطی عمیق دیگر با خداوند برقرار می‌کنند.

وقتی سکوت همه حرف است

من تا به حال صدای زیبای اذان استاد موذن‌زاده و تواشیح اسما الهی را نشنیده‌ام، حتی دعای ربنا را؛ اما وقتی به مسجد می‌روم، فرش‌های تمیز، صف‌های منظم نماز، شانه‌به‌شانه ایستادن آدم‌ها را نگاه می‌کنم، این حال‌وهوا به من شنیدن می‌دهد.

صدای «آمین» را نمی‌شنوم،گ اما از لرزش شانه‌ها و بالا رفتن دست‌ها می‌فهمم دعا به آسمان رفته است. اشک‌هایی که روی گونه‌ها می‌لغزد، برای من بلندترین فریاد است و من مفهوم اشک را در این ماه می‌فهمم که اشک زبان مشترک همه ماست.

ناشنوا، اما هم‌نوا با رمضان؛ وقتی سکوت خود دعا می‌شود

ارغوان تیموری، ناشنوایی است که در گفتگو با خبرنگار مهر شهر را در آستانه افطار این‌گونه توصیف می‌کند: صف‌های طولانی نانوایی نزدیک افطار، خریدهای شتاب‌زده مردم برای سفره ساده شب، خرماهایی که در دست‌ها می‌چرخد، چراغ‌های روشن مسجد که زودتر از همیشه جان می‌گیرند. من این‌ها را می‌بینم و دیدن، برای من شنیدن است.

این دانشجوی رشته هنر عکاسی گفت: ما اذان را نمی‌شنویم، اما حس زیبای آن با دیدن چیدن سفره در دل ما است که به ما می‌گوید وقت افطار نزدیک است.

تیموری که ۲۱ ساله است، ادامه داد: سکوت برای ما چیز عجیبی نیست. همیشه در سکوت زندگی کرده‌ایم اما رمضان سکوت‌مان رنگ و بوی دیگری دارد؛ انگار سکوت خود دعا می‌شود.

لیالی قدر بدون صدا، با قلبی سرشار از دعا

امیرعلی صابری، دیگر ناشنوایی است که در گفتگو با خبرنگار مهر گفت: شب‌های قدر، اوج معنویت رمضان است. برای بسیاری از مسلمانان، این شب‌ها با قرآن بر سر گرفتن و دعای زیبای جوشن کبیر شناخته می‌شود.

وی افزود: اما برای ناشنوایان، این شب‌ها شکلی متفاوت دارد؛ قرآن‌ها روی سر می‌رود، لب‌ها حرکت می‌کند و اشک‌ها جاری می‌شود، اما هیچ صدای بیرونی شنیده نمی‌شود.

این ناشنوای ۲۳ ساله با بیان اینکه آنها از سکوت گریزان هستند و دوست دارند صدا بشنوند، در عین حال گفت: اما همین سکوت آزاردهنده قدیمی، برای من در این ماه لذت‌بخش است.

وی که در رشته هنری مینیاتور کارآموزی می‌کند، درباره لذت این ماه افزود: وقتی پدر و مادرم قرآن را باز می‌کنند و لب‌هایشان آرام تکان می‌خورد، من از حرکت انگشتان آنها روی آیه‌ها می‌فهمم که با خدا حرف می‌زنند. شاید من صدا را نمی‌شنوم، اما تصویر ایمان را واضح‌تر می‌بینم.

صابری که قصد دارد شب قدر را در حرم امام رضا (ع) بگذراند، گفت: در صحن امام رضا، مدتی است که رابط شنوا مداحی خاص این شب را برای جمعی از ناشنوایان ترجمه می‌کند. ما صدای مداح را نمی‌شنویم، اما از حرکات دست و صورت او می‌فهمیم که کجا دعای جوشن کبیر است و کدام مداحی و کجا دعاست.

ناشنوایان خواهان سهمی برابر از معنویت رمضان؛ ضرورت حضور رابطان در مکان‌های مذهبی

با وجود این تجربه‌های معنوی زیبا، هنوز چالش‌های جدی برای ناشنوایان وجود دارد. یکی از فعالان اجتماعی حوزه ناشنوایان می‌گوید: ناشنوایان نمی‌خواهند از جامعه جدا باشند و دوست دارند در برنامه‌های عمومی از جمله جشن‌ها و سوگواری‌ها شرکت کنند.

منیژه‌السادات سیدالعسگری در گفتگو با خبرنگار مهر افزود: به رسانه‌ها و دست‌اندرکاران مساجد بزرگ شهر از جمله تکیه شهدا و مسجد سید توصیه می‌شود در این ایام به خواسته به‌حق آنها جامه عمل پوشانده شود و در این ایام، موقع مداحی و دعا از رابطین استفاده شود.

وی با بیان اینکه ماه رمضان، ماه همدلی و روحانیت است، گفت: برای ناشنوایان، این ماه فرصتی است تا در سکوت خود، درک عمیق‌تری از معنویت و ارتباط با خداوند داشته باشند؛ در صورتی که جامعه به نیازهای معنوی این گروه خاص توجه بیشتری کند.