یادداشت یک شاگرد برای معلمش؛ اتابک نادری از حمید سمندریان نوشت

به گزارش خبرنگار مهر، اتابک نادری هنرمند تئاتر و مدیرکل هنرهای نمایشی به مناسبت زادروز زنده‌یاد حمید سمندریان یادداشتی را منتشر کرد.

در این یادداشت با عنوان «یادداشت یک شاگرد برای معلمش؛ به مناسبت زادروز استاد حمید سمندریان» آمده است:

«امروز سالروز تولد استاد حمید سمندریان است؛ هنرمندی که نامش در تاریخ تئاتر ایران همچون ستونی استوار و روشن باقی مانده و خواهد ماند. استاد سمندریان نه تنها یکی از پایه‌گذاران آموزش علمی و جدی تئاتر در ایران بود، بلکه با شخصیت آرام، منش انسانی، نگاه عمیقش به هنر و آن شوخ‌طبعی نجیب و دلنشینی که حال و هوایی متفاوت و زنده به تمرین‌ها می‌بخشید، نسلی از هنرمندان را پرورش داد و مسیر تئاتر این سرزمین را دگرگون کرد.

برای من، یادآوری زادروز ایشان همیشه با حس عمیقی از سپاس و دلتنگی همراه است. در سال‌هایی که تازه قدم به دنیای تئاتر گذاشته بودم، افتخار شاگردی در کلاس‌های ایشان را داشتم. هنوز هم هر بار پا به سالن استاد سمندریان می‌گذارم، ردّ آن صدای آرام، دقت بی‌رحمانه در تحلیل، و مهربانی پدرانه‌ای را به خاطر می‌آورم که حضورش در جان ما ماندگار شده است. گاهی حتی خاطره یک لبخند یا شوخی کوتاهش - در لحظه‌هایی که همه زیر فشار تمرین بودیم - برایم تبدیل به نشانه‌ای از بزرگی دل و منش او می‌شود.

بسیاری از مفاهیمی که امروز به عنوان بنیان‌های آموزش تئاتر در کارگاه‌ها، دانشگاه‌ها و گروه‌های نمایشی به کار می‌رود، وامدار نگاه و شیوه آموزشی او است. استاد سمندریان هنر را از سطح علاقه شخصی به رسالتی انسانی و اجتماعی ارتقا داد؛ رسالتی که نسل‌های متوالی از شاگردان او با خود حمل می‌کنند. هر هنرمندی که از مکتب او برآمده است - چه نام‌آشنا و چه جوان - به‌نوعی ادامه‌دهنده همان مسیری هستند که او به روشنی ترسیم کرد.

در کنار همه این‌ها، نقش ایشان در معرفی برخی از مهم‌ترین نمایشنامه‌نویسان جهان - از جمله فردریش دورنمات - به جامعه تئاتری ایران، بخشی ماندگار از میراث او است؛ ترجمه‌هایی که درک تازه‌ای از تئاتر مدرن را به نسل من و نسل‌های پس از ما بخشید.

اگرچه در سال ۱۳۹۱ از میان ما رفت اما حقیقت این است که استاد سمندریان هنوز در میان ما است؛ در هر تمرین دقیق، در هر گفتگوی جدّی درباره نقش، در هر اثری که با وسواس و عشق روی صحنه می‌رود و در هر هنرمندی که تلاش می‌کند تئاتر را نه شغل، که شیوه‌ای برای شناخت انسان و جهان بداند.

زادروز او بهانه‌ای است برای این‌که بار دیگر یاد کنیم از آموزگاری که نه فقط درس بازیگری و کارگردانی، که درس منش، اخلاق هنری و مسئولیت‌پذیری را به ما آموخت.

یاد و نامش گرامی. راهش روشن و پایدار.»