یادداشت مهمان_ محمد عابدی، استادیار پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی؛ می گویند اینها که در خیابان حضور دارند اقلیت هستند و اکثریت در خیابان نیستند وشعار اکثریت جنگ نیست، زندگی است.
این مطلب را از مقامات مسئول تا غیر مسئولان و....می گویند؛با این حال همه آنها در یک چیز مشترک هستند؛ بیان و ترویج نامسئولانه یک ادعا؛ در حالی که برخی از آنها نمی دانند که در زمین رسانه ای و مهندسی اجتماعی دشمن وحدت ملی بازی می کنند. وحدت ملی مولفه قدرت ملت ایران است ولی از دوستان بی توجه تا مزدوران بی مزد و مواجب، خواسته و ناخواسته در حال تخریب مولفه قدرت ملی در مقابل دشمن ایران هستند.
اما واقعیت چیست؟ واقعیت این است که نمی توان و نباید ریشه های عمیق و ملی حضور خیابانی ملت را نادیده گرفت، از جمله این که حضور عده ای(به بیان طرف مقابل اقلیت) که بیش از دویست وچهل شب آفریده میشود، توسط میلیون ها نفری حمایت می شود که منطقا و عملاً نمیتوانند هر شب و روز در میدان حضور داشته باشند. این حضور (در نگاه منتقدان حداقلی) قله کوه یخی است که زیر آب هزاران متر امتداد و گستره دارد.
دلیل؟ تجربه. در مناسبتهای ملی؛ در مناسبتهای مذهبی؛ در بحران های جدی و همه میدان هایی که نیاز به حضور فوری و اضطراری ملی احساس شده و... بدنه ده ها میلیونی این قله کوه در کف میدان حاضر شده و حضور خیره کننده اش به ثبت حافظه جهانی رسیده است. از خناسان داخلی تا مواجب بگیران رسانه های معاند و مهندسان رسانه ای و اجتماعی انتظاری نیست ولی از برخی مقامات و شخصیت ها که خود را بی نیاز از هر نوع مسئولیت پذیری ملی می دانند تا رسانه هایی که از بودجه ملت ایران ارتزاق می کنند؛ این انتظار هست که ماهیت این غلط اندازی سیاسی را بدانند و توضیح بدهند که نباید انتظار داشت هر شب پنجاه شصت میلیون نفر در خیابان حضور داشته باشد تا به گفت مخالفان و منافقان حضور ملی و اکثریتی شود.
این هنر مدیریت انقلابی و بیسج ملت مبعوث است که با این نوع حضور و دفاع نمادین هر شب، چراع حضور را زنده نگاه داشته است به گونه ای که هر شب:
۱. دشمن فروغ چراغ حضور ملی را می بیند و غرق وحشت می شود «موتوا بغیضکم»
۲. منافقان داخلی از شدت عصبانیت در برابر این «ابتکار ملی برای دفاع وطنی» به هزیان گویی و اتهام حضور حداقلی پناه می برند.
۳. رسانه های خارجی عاجزانه تلاش می کنند با تکرار مداورم و پی در پی حداقلی بودن حضور؛ به مرور اقلیت بودن حاضران و اقلیت بودن تقاضای دفاع در برابر تهاجم را به باور عمومی تبدیل کنند و دل ها را خالی می کنند.
۴. دوستان بی بصیرت با بازتاب این سخنان منافقان داخلی، ناخواسته به اشاعه این منکر سیاسی کمک می کنند.
انتظار حداقلی از مسئولان با بصیرت و صاحبان تریبون در فضای فعلی کشور( که چیزی به نام « ستاد جنگ و دفاع رسانه ای» در آن شکل نگرفته) این است که به افشای ماهیت و کارکردهای اشاعه تهمت اقلیت بودن مردم میدان تمرکز کنند وبه صورت عملی به مواجهه درست با این منکر سیاسی بزرگ بپردازند.



نظر شما