خبرگزاری مهر، گروه استان ها: در شرایطی که دشمنان با استفاده از جنگ نرم و شبههافکنی تلاش میکنند افکار عمومی را هدف قرار دهند و سازمان یافته ایجاد یاس و تردید، بیاعتمادی و شکاف در جامعه کنند؛ خانههای گفتگو و کرسیهای آزاداندیشی این امکان را فراهم میکنند که به جای واکنش انفعالی، به صورت فعال و در فضایی امن با شبهات روبرو شویم و از گسترش فتنه جلوگیری کنیم. بر این اساس ایجاد این نهادها به عنوان یک ضرورت استراتژیک چند بعدی و از مؤثرترین راهبردهای نظام برای بصیرت افزایی و خنثی سازی توطئههای دشمن مطرح شدهاند.
حال برای بررسی ابعاد این موضوع، با محمدرضا بهرامی، دبیر مجمع نخبگان دانشگاهی حوزوی استان گلستان و کنشگر فعال حوزه فرهنگی و اجتماعی به گفتگو نشستهایم.
*ابتدا بفرمایید تفاوت اصلی خانه گفتگو با کرسی آزاداندیشی چیست و هر کدام چه جایگاهی در برابر شبهات دارند؟
هر دو اینها ابزارهایی ارزشمند هستند اما با کارکردهای مکمل. خانه گفتگو معمولاً فضایی است کوچکتر، صمیمیتر و محلیتر که بیشتر بر گفتگوی چهرهبهچهره و پاسخ به دغدغههای روزمره تمرکز دارد. اما کرسی آزاداندیشی ساختاری رسمیتر، علمیتر و کلانتر دارد و به شبهات اساسیتر و موضوعات پیچیدهتر میپردازد. هر دو اما یک هدف را دنبال میکنند: ایجاد فضایی امن برای پرسش و پاسخ، به جای سرکوب یا نادیده گرفتن سوالات و شبهات.
برخی نگران هستند که برگزاری اینگونه جلسات ممکن است خود به تریبونی برای گسترش شبهات و تفرقه افکنی تبدیل شود. نظر شما چیست؟
این نگرانی در شرایط جنگ نرم و فتنه، طبیعی است، اما راه حل، کنار گذاشتن گفتگو نیست، بلکه تقویت آن با مدیریت هوشمندانه و نظام مندی در اجرای آن است. باید بدانیم که در میدان جنگ نرم و فتنه، سکوت ما به معنای پیروزی دشمن است و جامعهای که از ترس آتش، روشنایی را حذف کند، محکوم به زندگی در تاریکی است؛ ببینید هم در خانه گفتگو و هم در کرسی آزاداندیشی، ما باید چهار اصل طلایی را رعایت کنیم:اول، تسلط علمی مجریان و پاسخدهندگان دوم، قاعدهمندی جلسات با زمانبندی مشخص و احترام متقابل سوم، پیگیری و مستندسازی نتایج چهارم، اخذ مجوز و نظارت مستمر از سوی مراجع رسمی و متولی.اگر این اصول رعایت شود، این فضاها نه تنها تهدید نیستند، بلکه بهترین فرصت برای نشان دادن پویایی فکری و اعتماد به نفس مکتب ما و نیز کارخانه هایی برای تولید بصیرت هستند.
آیا نمونههای عینی از تأثیرگذاری این دو روش در کشور یا استان داریم؟
قطعاً. در سالهای اخیر شاهد برگزاری موفق کرسیهای آزاداندیشی در برخی دانشگاهها و حوزه های علمیه بودهایم که به موضوعات چالشی مانند سبک زندگی، اقتصاد مقاومتی و مسائل اجتماعی پرداختهاند. از طرفی، خانههای گفتگو در مساجد و پایگاههای مقاومت محلی توانستهاند به شبهات جوانان درباره اعتقادات و مسائل روز پاسخ دهند. خروجی برخی از این جلسات به تولید کتابهای پرفروش و کلیپهای پربازدید در فضای مجازی منجر شده که خود اثر دومینویی دارد.
برای توسعه کیفی این دو نهاد چه راهکارهایی پیشنهاد میدهید؟
چهار پیشنهاد کلیدی دارم: نخست شبکهسازی: خانههای گفتگو و کرسیهای آزاداندیشی باید در سراسر کشور و استان، شبکهای به هم پیوسته تشکیل دهند و تجربیات موفق را به اشتراک بگذارند.
دوم توانمندسازی نیروها: باید دورههای ویژهای برای تربیت مجریان توانمند، با مهارت گفتگو و تسلط بر علوم روز برگزار شود.
سوم رسانهای کردن محتوا: محتوای تولیدشده در این جلسات باید با زبان جذاب و امروزی به ویژه برای نسل نو، در رسانهها بازتاب یابد.
چهارم برنامه مدون: به جای فعالیت مقطعی، باید برنامهای سالانه با موضوعات پیشبینی شده و پاسخهای ازپیشآماده شده داشته باشیم.
حرف آخر و پیام اصلی شما در مورد مقابله با جنگ نرم و فتنه چیست؟
ببینید سرمایهگذاری روی خانههای گفتگو آزاد که مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی را به همراه دارد و کرسیهای آزاداندیشی که جزو توصیه های موکد رهبر معظم انقلاب است، در حقیقت سرمایهگذاری بر امنیت فکری ملی و ساختن سدی محکم در برابر فتنهگستری دشمن است. این نهادها، در واقع دشمن را از پناهگاه امن شبههپراکنی به میدانی میکشانند که ما در آن برتریم: میدان منطق، صداقت و استدلال. در جنگ نرم، پیروز از آن کسی است که بتواند «قلب» و «عقل» مردم را با خود همراه کند و این همراهی نه با اجبار، که با اقناع در پرتو گفتگوی آزاد و عقلانی به دست میآید. بنابراین، توسعه این فضاها یک تکلیف استراتژیک برای تمام نهادهای فرهنگی و علمی و رسانهای و نیز گامی موثر در جهت تمدن سازی است.
نظر شما