چرا «بزن که خوب می‌زنی» فراگیر شد؟

به گزارش خبرنگار مهر، شعر «بزن که خوب می‌زنی» را بارها با صدای مداح اهل بیت(ع)، مهدی رسولی در جریان جنگ اخیر شنیده‌ایم. شعری که نه‌تنها در ایران، بلکه در بسیاری از راهپیمایی‌های خارج از ایران توسط فارسی زبانان خوانده می‌شود.

حجت‌الاسلام علی مقدم شاعر و خالق شعر بزن که خوب می‌زنی درباره شکل‌گیری و نگارش این شعر گفت: در جنگ دوازده‌روزه، در شب پایانی که ایران پایگاه آمریکایی العدید را موشک‌باران کرد، روبه‌روی تلویزیون نشسته بودم و شبکه خبر را تماشا می‌کردم. خبر را اعلام می‌کردند و صحنه پرتاب موشک‌ها به سمت پایگاه العدید و عملیات نیروهای سپاه را نشان می‌دادند. ناخودآگاه این جمله به ذهنم آمد: «بزن که خوب می‌زنی». بلافاصله یادداشت کردم تا آن را به یک غزل تبدیل کنم. فکر می‌کنم کل فرآیند سرودن این شعر، حدود پانزده تا بیست دقیقه طول کشید.

وی افزود: به ذهنم رسید که قافیه را با همین «می‌زنی» هماهنگ کنم. سپس ذهنم به سمت اسطوره‌ها رفت.با خودم گفتم وقتی بحث زدن و حمله به دشمن مطرح است، از رستم شروع می‌کنم: «تو رستم تهمتنی، بزن که خوب می‌زنی». بعد از آن، کار راه افتاد و قافیه‌ها یکی‌یکی جور شد.

این شاعر خاطرنشان کرد: در ذهنم بود که هم از نمادهای ملی مانند رستم تهمتن استفاده شود و هم از مفاهیم مذهبی مثل «خدا یار و یاورت» تا دایره مخاطبان گسترده‌تری را دربرگیرد. برخی توهم دارند که ملیت یک چیز است و دین چیزی جداگانه؛ اما در دوره انقلاب اسلامی، کسانی که عاشق‌ترین افراد به ایران بوده‌اند، متدیّن‌ترین نیز بوده‌اند. یکی از دلایل فراگیر شدن این شعر، استفاده از نمادهایی است که طیف وسیع‌تری از مخاطبان را با خود همراه می‌کند.

متن شعر چنین است؛

«تو رستم تهمتنی بزن که خوب می‌زنی

تو شیر پیل‌افکنی، بزن که خوب می‌زنی

خداست یار و یاورت، توکل است لشکرت

تو فوق هرچه آهنی، بزن که خوب می زنی»