خبرگزاری مهر - مجله مهر: در جمعیت راهپیمایی، چشمم به دخترکی افتاد که عکس «ملینا» را در دست گرفته بود. محکم و استوار ایستاده و با نگاه و صدایش انگار همه خیابان را پر از عزم و اراده میکرد. او با اطمینان میگوید: «پیامی به ترامپ دارم؛ بدون شک هیچ غلطی نمیتواند بکند. مردم ایران تا آخرین قطره خونشان پای وطن میمانند.»
حرفهایش آنقدر پرانرژی و غرورآفرین بود که قلب هر بینندهای را به تپش میانداخت. انگار هر جملهاش پر از تاریخ و هویت این سرزمین است؛ غروری که نه در شعار که در نگاه و صدای محکمش جاری بود. او ادامه میدهد: «ما آنقدر پای وطنمان ایستادهایم که اجازه نمیدهیم دشمن حتی نگاه چپی به کشورمان داشته باشد.»
کمی آن طرفتر، دخترکی دیگر با لبخندی آرام اما مصمم میگوید: «خدا همیشه با ماست. ما به حرف خدایمان گوش میدهیم و تا پای جان از وطن و کشورمان حمایت میکنیم.» صدایش نه تنها آرامشبخش بود، بلکه حس وحدت و ایمان را در قلب جمعیت منتشر میکرد.
پرچمها در دست مردم موج میزدند، خیابان پر از حرکت و شور بود، اما این دو دختر، با عکس ملینا در دست و کلمات و ایستادگیشان، انگار ستونهای نامرئی غرور و وفاداری را در قلب راهپیمایی نصب کرده بودند؛ صدایی که هم از گذشته میآید و هم نوید آیندهای پایدار برای وطن میدهد.


نظر شما