خبرگزاری مهر- مجله مهر: ۱۱۰ جان عزیز، ۱۱۰ شهید گمنام، ۱۱۰ راه‌نشان؛ آقای برونسی، آقای ابراهیم هادی، آقای باقری، آقای زین‌الدین، آقای املاکی، آقای خرازی، آقای باکری... رفقای شهیدتان راه و نشان مادرمان حضرت زهرا(س) را یافتند و آمدند. دیگر نگران نباشید؛ نگران آن‌هایی نباشید که در سال‌های دور جا ماندند و شما نتوانستید پیدایشان کنید. آمدند و راه نور را برایمان آوردند. این جان‌هایی که از کربلای ۵ به یادگار مانده بودند، آمدند تا دستمان را بگیرند.
سال‌ها گذشت. سال‌هایی که برای ما با ورق خوردن تقویم و عوض شدن فصل‌ها سپری شد، مادران شهید پیر شدند و جایشان را به مادران قدرتمند نسل جدید دادند اما برای این جان‌های عزیز زمان در همان نقطه‌ای متوقف مانده بود که آخرین بار، خاک شلمچه تنهایی‌شان را به آغوش کشید. آن روزها، کسی نمی‌دانست نامشان را باید کجا جست‌وجو کند، کدام مادر هنوز چشم‌به‌راه است و کدام خانه، جای خالی مردی را با سکوت پر کرده است. از آن میدان، نشانی‌هایی مانده بود؛ پلاکی، استخوانی، خاطره‌ای در ذهن یک همرزم و انتظاری که هیچ‌وقت تاریخ انقضا نداشت.
حالا پس از سال‌ها، آن انتظار به ایستگاهی رسیده است؛ ۱۱۰ مسافر از کربلای ۵ بازگشته‌اند. نه با صدای قدم‌هایشان، نه با لباس‌هایی که روزی به تن داشتند؛ با نشانه‌هایی اندک از جسم‌هایی که سال‌ها در دل خاک مانده بودند و با نام‌هایی که هنوز برای کسانی، تمام زندگی‌اند. شاید در میان این جمع، مادری باشد که دیگر توان ایستادن ندارد، پدری که سال‌ها پیش از دنیا رفته و خواهری که هنوز در گوشه‌ای از خانه، خاطره برادری را نگه داشته است. برای هرکدام از این ۱۱۰ نفر، بیرون از میدان جنگ، قصه‌ای ناتمام وجود داشته؛ قصه‌ای که حالا پس از دهه‌ها، دوباره به خانه‌های این سرزمین رسیده است.
یادشان که می‌افتد، جنگ فقط چند صفحه از کتاب تاریخ نیست؛ به اندازه یک صندلی خالی در خانه‌ای دور، به اندازه عکسی که از قاب بیرون نیامده و به اندازه اسمی که هنوز با طمانیه و بغضی عمیق بر زبان می‌آید، نزدیک می‌شود. این بازگشت، باز شدن دوباره پرونده دلتنگی‌هایی است که سال‌ها کسی نتوانست برایشان پایانی بنویسد.
و امروز، سال‌ها پس از آن روزهای دشوار، مردم آمده‌اند؛ انبوهی از آدم‌ها که هرکدام با خاطره‌ای، با داغی قدیمی یا شاید تنها با دلی مشتاق، خود را به بدرقه و استقبال ۱۱۰ مسافر کربلای ۵ رسانده‌اند. امروز، در روز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)، مردم آمده‌اند تا به استقبال فرزندانی بروند که دهه‌ها در غربت خاک مانده بودند؛ تا این بار، فاصله میان آن‌ها و شلمچه را با قدم‌های خود طی کنند و پیکرهایی را در آغوش بگیرند که سال‌ها پیش، بی‌آنکه بدرقه‌ای در کار باشد، راهی میدان نبرد شدند.
کربلای ۵ از نوزدهم دی‌ماه ۱۳۶۵، در شلمچه به صحنه‌ای از سخت‌ترین و پرتلفات‌ترین نبردهای هشت سال دفاع مقدس تبدیل شد؛ عملیاتی طولانی در زمینی که استحکامات نظامی، آتش سنگین و مقاومت پی‌درپی دشمن، پیشروی را به بهایی سنگین گره زده بود. هفتاد روز نبرد در شرق بصره، روزهایی که شمار زیادی از رزمندگان و فرماندهان از میدان بازنگشتند و نام‌هایی چون حسین خرازی در همان جغرافیا به تاریخ پیوستند. حالا ۱۱۰ تن از آن روزگار، پس از چهار دهه، از دل همان میدان به میان مردم بازگشته‌اند؛ گویی شلمچه پس از این همه سال، امانت‌هایش را به صاحبان انتظار سپرده است.
مردم امروز فقط برای استقبال از پیکرهایی نیامده‌اند که سرانجام نشانی‌شان پیدا شده است؛ آمده‌اند تا با حضورشان بگویند آنچه شما در آن سال‌ها برایش ایستادید، هنوز در قلب این سرزمین زنده است. آمده‌اند تا بگویند راهی که از میان آتش و دشواری گشودید، با گذشت زمان به فراموشی سپرده نشده و میراثتان تا وقتی جانی در این سرزمین باقی است، پاس داشته خواهد شد. این جمعیت، پاسخی است به سال‌های بی‌خبری؛ پاسخی به آن فاصله طولانی میان آخرین وداع و نخستین دیدار دوباره.
شاید اگر این ۱۱۰ مسافر می‌توانستند صدای امروز مردم را بشنوند، حرف زیادی برای گفتن نبود؛ همین که بدانند هنوز کسانی هستند که نام و راهشان را به خاطر دارند، کافی بود. مردم آمده‌اند تا به آن‌ها بگویند: شما از کربلای ۵ بازگشته‌اید، اما آنچه به ما سپردید، هنوز در این خاک جریان دارد. ما مانده‌ایم و راهی که از شما به یادگار رسیده است؛ راهی که ادامه‌اش را با ایستادگی، پاسداری از وطن و وفاداری به آرمان‌هایی که برایشان جان دادید، معنا خواهیم کرد.
امروز، این ۱۱۰ پیکر تنها به خانه بازنگشته‌اند؛ خاطره روزهایی را نیز با خود آورده‌اند که هنوز برای این سرزمین تمام نشده است. روزهایی که حالا در چهره مردمی ادامه پیدا می‌کند که آمده‌اند بگویند: شما سال‌ها در انتظار بازگشت بودید؛ ما نیز در تمام این سال‌ها، به یاد شما مانده‌ایم.
نظر شما