به گزارش خبرنگار مهر، بازی های المپیک به عنوان بزرگترین و معتبرترین رویداد ورزشی جهان، همواره از اهمیت خاصی در نزد دولتمردان کشورهای مختلف برخوردار بوده است. در واقع میزان رشد یا تنزل مقوله ورزش در هر کشور، امروزه به عنوان معیاری برای سنجش میزان شادابی و البته پویایی آن ملت تلقی شده و بار روانی این مسأله در ترقی و تعالی کشورها تأثیرگذار بوده است.
کشور جوان و روبه توسعه ایران هم از این قاعده مستثنی نیست و در چند سال گذشته سرمایهگذاری قابل توجهی در امر توسعه ورزش قهرمانی داشته است. اما اگر شرایط حمایتها و پشتیبانی از رشتههای مدال آور در المپیک ۲۰۱۶ ریو به همین منوالی باشد که شاهد هستیم، آن وقت باید حداقل سطح توقعاتمان را از ورزشکاران دارای شانس کسب مدال پایین بیاوریم تا در پایان بازیهای المپیک تابستانی سال آینده دچار سرخوردگی و یأس و ناامیدی نشویم.
در المپیک ۲۰۱۲ لندن که یکی از بهترین ادوار بازیهای المپیک برای ما به حساب میآمد، ورزشکاران ایرانی با کسب ۴ مدال طلا، ۵ مدال نقره و ۳ مدال برنز صاحب رتبه ارزشمند هفدهم در ردهبندی کلی مدالها شدند و این در حالی بود که با بلنداقبالی حتی امکان دستیابی به سکوی دوازدهم جدول توزیع مدال ها ه م میسر بود.
امروز پس از گذشت سه سال از آن روزها، قطعاً سطح توقعات و انتظارات جامعه از ورزشکاران ایرانی بالاتر رفته و شاید تکرار افتخارات مشابه المپیک لندن نیز چندان مردم ورزشدوست ما را سر ذوق نیاورد؛ گرچه کسب همان تعداد مدال با همان مرغوبیت هم کار آسانی نیست اما در بحث حمایت مالی از فدراسیونهای مدال آور، اخبار ناخوشایندی به گوش می رسد که در فاصله یک سال مانده به بازی های المپیک ریو نگران کننده است.
در رقابت برای کسب مدال های بیشتر، آن هم بین قریب به ۱۱ هزار ورزشکار از سراسر جهان، عمده شانس کشور ما در چهار رشته کشتی، وزنه برداری، تکواندو و دو و میدانی (احسان حدادی) خلاصه می شود که البته امیدواریم ورزشکاران مستعد دیگر رشته های ورزشی نیز در این زمینه شگفتی ساز شوند. در المپیک لندن ورزشکاران کشتی آزاد و فرنگی سه مدال طلا، یک مدال نقره و دو مدال برنز عایدمان کردند، وزنه برداران یک مدال طلا، دو مدال نقره و یک مدال برنز به دست آوردند و در دو و میدانی و تکواندو هم هر یک صاحب یک گردن آویز نقره شدیم. سال آینده در آوردگاه ریودوژانیرو اگر بخواهیم همین نتایج را تکرار کنیم باید حداقل ۲۰ درصد بیشتر از المپیک پیشین سرمایه گذاری زمانی و ریالی کرده باشیم.
در زمینه تخصیص بودجه، البته اعتبارات خوبی برای حمایت مالی از فدراسیونهای مدالآور در نظر گرفته شده است که در صورت پرداخت به موقع آن، تاحدود زیادی دغدغه متولیان امر در فدراسیونهای مربوطه برطرف میشود. اما اخبار موثق حکایت از آن دارد که مبلغ واریز شده به حساب این فدراسیونها برای آماده سازی ورزشکاران در راه المپیک ریو به کمتر از چهار درصد کل بودجه مصوب در سال ۱۳۹۴ می رسد و این در حالی است که حدود یک سوم از روزهای سال جاری و زمان موجود برای برپایی اردوها را پشت سر گذاشتهایم. با این اوصاف اگر فدراسیونی اسپانسر و حامی مالی نداشته باشد، احتمالاً از پرداخت حقوق ماهانه ملی پوشان خود نیز عاجز خواهد ماند و در چنین شرایطی، نمیتوان انتظار خاصی از ورزشکاران ایرانی در آوردگاه ریو ۲۰۱۶ داشت.
به واقع فدراسیونی که نتواند برنامههای آمادهسازی ورزشکاران مدالآور خود را با کیفیت مطلوب اجرا کند و درگیر حواشی ناشی از نارضایی اردو نشینان باشد، چگونه میتواند به ارتقاء سطح عملکرد خود آن هم در میدان بزرگی مثل المپیک باشد؟
از آنجایی که اخیراً وزیر ورزش در نشست با مدیران دست اندرکار کمیته ملی المپیک بر حمایت مالی به موقع از فدراسیونهای رشته های مدالآور تاکید کرده است، این پرسش پیش میآید که اگر قرار باشد بخش عمده بودجه تخصیص یافته مثلا در ماههای پایانی امسال یا ابتدای سال آینده به حساب فدراسیونهای مربوطه واریز شود، آیا این حمایت مالی همان میزان تأثیرگذاری را خواهد داشت که امروز میتواند داشته باشد؟
البته کمیته ملی المپیک هم حتما دلایلی برای عدم پرداخت به موقع اعتبارات مصوب دارد که بهتر است آن را با مردم در میان بگذارد تا ابهامات موجود برطرف شود و تکلیف فدراسیونهای زیر ذرهبین برای افتخار آفرینی در آوردگاه المپیک ریو مشخص شود. در این صورت شاید بتوان حداقل رابطه ای توجیهپذیرتر بین میزان حمایتهای مالی و انتظارات مردم از ورزشکاران دارای شانس کسب مدال تعریف کرد.
نظر شما