به گزارش خبرنگار مهر، سه دهه حضور موفق در عرصه هنر باعث شد تا با محمود صادقی، عکاس با سابقه بوشهری و عضو فدراسیون جهانی عکس گفتگویی داشته باشیم.
عکاسی را چگونه یاد گرفتید؟
عکاسی را به صورت خود جوش و بدون رفتن به کلاس ولی با مطالعه مداوم و پشتکار به صورت خود آموز یاد گرفتم و فتوشاپ و یادگیری آن که امروزه یکی از بخشهای جدا نشدنی عکاسی است را نیز با تلاش و پیگیری زیاد به طور خود آموز آموختم.
امروزه کار با فتوشاپ لازم و ملزوم عکاسی و همدیگر هستند و در این زمینه باید خود را به حد عالی رساند البته من معتقدم که در کار عکاسی خبری هیچگونه دخل و تصرفی نباید صورت بگیرد ولی در بقیه موارد شاخههای عکاسی این اجازه اعم از دخل و تصرف و ویرایشهای فتوشاپی به عکاس می دهد، امروزه عکاسی با نگاه خلاقانه یا عکاسی آرتی arti جایگاه ویژه ای در عکاسان از جمله عکاسان آمریکایی و اروپایی پیدا کرده ولی متاسفانه این موضوع در کشور ما کمتر به چشم می آید به این دلیل که اساتید پیشکسوت کمتر اعتقاد به نوآوری دارند و این طرز تفکر در هنرجویان اثر گذاشته و یک حالت یکرنگی و رخوت در آنها پیدا شده که این طرز تفکر باعث ضرر و سکون در عکاسی می شود. اگر شما در جشنوارههای جهانی عکس های عکاسان را ببینید متوجه موضوع من و تغییر نگرش آنها در رشته عکاسی می شوید.
آغاز کار شما از کی بود؟
من از دهه ۶۰ عکاسی را شروع کردم البته فقط عکاسی می کردم و در دو الی سه جشنواره نیز شرکت کردم ولی دیگر درهیچ جشنوارهای شرکت نکردم. از نیمه دوم سال ۸۶ کارم با شرکت در جشنوارهها شروع شد. دوست داشتم استان بوشهر را سربلند نشان بدهم. کارم را به صورت عکاسی خبری شروع کردم. اول در استان برای سازمان تبلیغات اسلامی و بعد عکاسی خبری در سطح کشور و پیوستن به عضویت فدراسیون جهانی عکس که این اتفاق برای اولین بار در سطح استان بوشهر انجام می گرفت من خلاء عکاسی خبری وهنری در سطح استان را شدیدا احساس می کردم و به خاطر همین موضوع وارد این مقوله شدم. مواقعی که با مدیر یا سردبیر هفته نامه صحبت می کردم عکاسی را دیدن چند منظره می دانستند، مفهوم عکس و چگونه عکس دیدن و اصل زیبایی شناسی در عکس را اصلا نمی شناختند و این لطمه ای بزرگ به مطبوعات استان میزد. با صحبت کردن در مورد عکس ها مخصوصا عکس های خبری سعی در روشن کردن هنر عکاسی وتثبیت آن درجامعه مطبوعاتی استان داشتم.
جایگاه عکاسی هنری را چگونه توصیف می کنید؟
به اعتقاد من عکاسی کشف دنیای ناشناخته های پیرامون اطرافمان است در آنچه می بینیم ولی دقت نمی کنیم و عکاس به دنبال این زوایای پنهان می باشد تا به دیگران در کشف این زوایای نهان تعمیم دهد البته من اعتقاد دارم عکس هنری در کشور در جایگاه واقعی نیست، پتانسیل زیاد جوانان و عطش سیری ناپذیر آنان می تواند آنها را به جایگاه واقعی برساند به شرطی که اساتید پیشکسوت نیز قدم جلو بگذارند و موجب جنب و جوش در بین جوانان شوند.
از آخرین کارهایتان در جشنواره ها بگویید؟
در دو سه جشنواره بین المللی عکسهایم را ارسال کردم که راهیابی در جشنواره تنسی آمریکا آخرین خبر بوده که منتظر نتیجه آن و جشنوارهای دیگر هستم.
دوست دارید بیشتر در چه زمینه هایی کار کنید؟
علاقه من به عکاسی طبیعت و مستند اجتماعی و فرهنگ دینی و اسلامی است که این اواخر نیز علاقه مند به عکاسی خلاقه شدم ولی دوست داشتم اولین کارم در مورد آقا امام حسین(ع) باشد و خدا را شکر لطف امام حسین (ع) و خانم حضرت زینب (س) شامل حالم شد که اولین کار انفرادی ام در مورد حماسه عاشورا باشد.
البته به خاطر عدم حمایتهای کافی و موجود نبودن موقعیت ها این نمایشگاه کمی با تاخیرانجام گرفت البته مجموعه های کم نظیر دیگری آماده دارم که اگر مورد حمایت قرار بگیرد نمایشگاهی با موضوعاتی همچون سنگ درار و غیره اقدام خواهم کرد. در مجموعه سنگ درآر که مدت هفت روز با آنها زندگی کرده ام یکی از مجموعه های خوب می باشد که انشا الله در آینده در معرض دید عموم قرار خواهد گرفت.
در عکس بیشتر دنبال چه هستید؟
خویشتن خویش – گم شده خویش – خدای خویش
و اگر منظورتان شهرت باشد به هیچ وجه این طور نیست چون من بیست سال از جشنواره ها دور بودم و در هیچ جشنواره ای نیزشرکت نکردم البته فضای داوری نیز قبول نداشتم و این موضوع باعث شد که بدون دغدغه کارهایم را انجام بدهم و به فکر تکمیل کردن ادیت و ویرایش کارهایم باشم .
عکاسان پیشکسوت به چه کسانی می گویند؟
به نظر من عکاسان پیشکسوت به کسانی گفته می شود که در کار خود استمرار داشته و هنوز هم به کار عکاسی مشغول هستند ولی اینکه یک نفر در سالهای دور چند عکس گرفته باشد و بگوید من عکاس بودم و نان همان چند عکس را بخورد این از نظر من عکاس پیشکسوت به حساب نمی آید.
امروزه به دست هرکس دوربین و موبایل بدهید می تواند عکس بگیرد ولی آیا این افراد عکاس هستند؟
در صورتی که کار عکاسی با تفکرات و ایده ها و خلاقیت های ذهنی سازگاری دارد و ابزار که همان دوربین است در مرحله بعد قرار می گیرد. یعنی دوربین باید در اختیار عکاس و هنرمند باشد. نه عکاس در اختیار دوربین. و وقتی هنرمند عکاس بر دوربین مسلط شد یعنی تفکرات خود را پشت دوربین آورد و آن را پیاده نموده ایشان هنرمند و عکاس به حساب می آید.
وضعیت هنرهای تصویری در کشور چگونه است؟
متاسفانه در کشور ما به هنرهای تصویری بهای کمتری می دهند وهمین کم توجهی موجب لطمه های زیادی به جامعه هنری ما شده. همه اینها به این دلیل است که کشورهای دیگر با ساخت فیلمها سعی در القای تفکرات خود بر دیگر کشورها دارند ولی کشور ما در این زمینه خیلی کوتاهی کرده که در این موارد باید با سعی و تلاش و پشتوانه خوب مالی این نقیصه جبران شود ولی در مورد آموزش عکاسی، ما باید در سطح مدارس شروع به آموزش به دانش آموزان کنیم.
با توجه به اینکه ذهن دانش آموزان بسیار گیراست، همین موضوع موجب میشود آنها درک صحیحی از آموزش عکاسی از پایه داشته باشند و در بزرگ سالی با زبان تصویر به خوبی اشنایی داشته و بتواند آن را در دیگر هنرهای تصویری به کار ببرند. البته به خاطر وضعیت دروس می توانند کلاسهای فوق برنامه برای دانش آموزان علاقه مند به این رشته برگزار و به صورت پایدار استمرار داشته باشد.
چهره افراد بازیگر تعزیه را چطور انتخاب می کنید؟
قبل از اینکه به تعزیه بروم چهره افراد را می دیدم در صورتی که احساس می کردم این چهره می تواند در عکس خوب باشد و موضوع من را پوشش دهد آن را انتخاب و کار را دنبال می کردم . دومین مسئله برای من لوکیشن یا محل اجراست که از اهمیت فوق العاده برخوردار بوده که وقتی بیننده تصویر را می بیند تداعی زمان گذشته و سرزمین کربلا و حس و حال صحنه های حماسه کربلا برای ایشان مجسم شود.
در کار شما به نوعی ایده های نقاشی و مینیاتور دیده می شود که ما را یاد تابلوهای استاد فرشچیان می اندازد، این خلاقیتها از کجا سرچشمه گرفته است؟
اولا من نقاش نیستم. دوما جایگاه استاد فرشچیان خیلی بالاست. وی شخصیتی بسیار وارسته و اهل دل هستند و من خود را به هیچ وجه در جایگاه ایشان نمی دانم ولی در این کار و سبک که برای اولین بار در سطح کشور اجرا و پیاده شده در اثر ذهنیتهای است که از قبل برای خودم ایجاد کرده بودم و به وجود آمده است.
فضای عاشورا و حادثه عظیم کربلا در ذهن من این ایده به وجود آورد که بتوانم با اقتباس از تابلوهای استاد فرشچیان و لطفی که خود آقا امام حسین(ع) و خانم زینب(س) در این مورد به این حقیر داشتند بتوانم در این مورد کار جدید با ایده نو ارائه نمایم .
قبلا اشاره به چاپ کتاب کردید. حامیان شما چه کسانی هستند و چقدر از شما حمایت کرده اند؟
امروزه حامیان زیاد هستند ولی موقع عمل کسی وسط میدان نیست دوست ندارم تعابیری به کار ببرم که تشویش خاطر بعضی ها شود، متاسفانه امروزه به کارهای هنری و ارزشی کمتر بها داده می شود کارهایی که بابت آن زحمتهای زیادی کشیده شده و ارزشی قائل نمی شوند حتی اگر برای آن سالها زحمت کشیده باشی ولی اگر یک کار در مورد خودشان باشد فورا حمایت می کنند، من نمیدانم این چه حمایتی است بودجه فرهنگی برای چیست؟ آیا در این بودجه نباید حمایتی از هنرمندان صورت بگیرد و نباید اثار آنها مورد حمایت قرار بگیرد واگر نمی توانند هنرمندان را به حال خود رها و فراموش کنند تا به درد دلشان برسند.
من از آیت الله صفایی بوشهری، نماینده ولی فقیه در استان و امام جمعه محبوب بوشهر و همچنین حجت الاسلام و المسلمین سید نورالله موسوی نیا مدیرکل تبلیغات اسلامی استان که هر دو از حامیان اصلی هنرمندان در استان بوشهرهستند عاجزانه تقاضا دارم در این مورد حمایت های خود را از کارهای ارزشی هنری و ماندگار در شورای فرهنگی استان حمایت ومطرح کنندتا دل گرمی برای هنرمندان استان باشد.
از مجموعه عکسهایتان کتابی در حال چاپ دارید؟
بله کتابی دارم که امروز به دستم رسید اسم آن "دیدار با خورشید" است و موضوع آن دیداری است که مردم استان بوشهر با رهبر معظم انقلاب اسلامی داشتند که در نمایشگاه کتاب استان به دست آیت الله صفایی بوشهری و با حضور معاون وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و استاندار بوشهر و مدیرکل تبلیغات اسلامی استان و مدیرکل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان رونمایی شد و کتاب دوم در مورد حماسه عاشورا است که یک الی دو ماه دیگر به چاپ میرسد.
کارگردانانی (کارگردان تعزیه) که نزد آنها می رفتید کارشان سنتی بود یا زمینه هنری هم داشتند؟
مهم سنتی یا هنری نیست مهم این است تعزیه ای که بازیگران ۲۰۰ نفر هستند کارگردانی آن خیلی سخت است و آنها لحظه شماری می کنند برای زمانی که مراسم شروع شود و لازم نیست که حتما طرف حرفه ای باشد، مهم عشق وعلاقه ای است شد که به خود آقا اباعبدالله دارند البته این بزرگواران دارای تجربیات زیادی هستند که الحق وانصاف کارشان به خوبی انجام میدهند آنها هیچ وقت دنبال پول گرفتن نیستند و با عشق و علاقه کار خود را دنبال می کنند.
نظر شما