۱۶۸ شب ایستادیم، برای ۱۶۸ آسمانی میناب

۱۶۸ شب از حضور و ایستادگی مردم ایران گذشته است؛ ۱۶۸ شبی که به نشانه‌ای از اقتدار و همبستگی ملتی تبدیل شده که نمی‌خواهد در برابر تهدید و جنایت عقب بنشیند.

«مجوز» مسئولیت نظارت را از بین نمی‌برد

انتشار پادکست همراه با تصاویر و عبارات توهین‌آمیز نسبت به رهبر شهید انقلاب در «کتاب نوار»، این پرسش را برمی‌انگیزد که چگونه سکویی دارای پروانه رسمی، میدان چنین محتوایی شده است.

اربعینی که در آرشیو رسانه‌ها گم می‌شود

چرا رسانه‌های ایرانی، بزرگ‌ترین اجتماع مذهبی جهان را بیشتر با آمار ثبت می‌کنند تا با روایت؟

پرچم‌هایی که هنوز خون را به یاد دارند

پیش از آنکه چشم به گنبدهای کربلا برسد، پرچم‌های سرخ افق را پر می‌کنند؛ پرچم‌هایی که برای زائران، روایت خون‌های به‌ناحق‌ریخته و عهدی ناتمام با حقیقت‌اند.

جنگ را فقط در خط مقدم نمی‌نویسند

در تاریخ میناب، نام دو کودک کنار هم ثبت شده است؛ ماکان و امیرعلی. دو دانش‌آموز جاویدالاثری که جنایت آمریکایی ـ صهیونیستی، حتی پیکرشان را نیز از خانواده‌هایشان دریغ کرد.

آوار، آخرین امانتش را پس داد

چهار ماه پس از حادثه دبستان «شجره طیبه» میناب، کشف ۶۸ پاره تن از ۳۴ شهید، بار دیگر مردم را به بدرقه همان قهرمانان فراخواند؛ گویی آوار، آخرین امانت خود را برای امروز نگه داشته بود.

تولدهایی که تمام نمی‌شوند

برای شهدا، سالگرد تولد فقط یادآوری روزی نیست که چشم به جهان گشودند؛ یادآوری روزی است که خدا، امانتی را به زمین سپرد تا روزی با بال‌های سرخ شهادت به آسمان بازگردد.

به یاد آقای شهید ایران؛

بعضی غم‌ها پایین نمی‌روند

من هنوز باور دارم بعضی داغ‌ها قرار نیست درمان شوند؛ قرار است چراغ راه شوند.

به یاد آقای شهید ایران؛

آن مرد و آخرین «اللهم انا لا نعلم منه إلا خیراً»

بارها برای یارانش دعا خواند و مردم پشت سرش گواهی داد که «از آنان جز خیر ندیده‌اند». روزگار اما چنان ورق خورد که همان جمله، این بار بر پیکر خودش جاری شد؛ دعایی که به اعتراف یک ملت تبدیل شد.