به گزارش خبرنگار مهر، متن زیر یادداشتی از عبدالله صلواتی عضو هیئت علمی دانشگاه شهید رجایی است که در ادامه میخوانید؛
چه کسی میتواند عید فطر راجشن بگیرد؟ این پرسش، پاسخهای متفاوتی دارد اگر از منظرهای متنوع به پرسش نگاه کنید.
از منظر عرفی و فقهی آنهایی که نخوردند و ننوشیدند و مبطلات صوم را رعایت کردند روزه دارند و پایان رمضان به برکت این ریاضت و امساک، چشم به رحمت خاص خدا دوخته و مبتهج از این هستند که توانستند به درستی فرامین الهی را بجای آورند و خدا هم پایان این بندگی خاص را عید قرار داده برایشان.
اما اگر همین پرسش را از عارف بپرسید پاسخ متفاوت میشنوید. عارف میگوید تشنه و گرسنه روزه دار نیست روزه دار کسی است که از خود به دیگری میدود و چشم باز میکند در جمال الهی و در آغوش میگیرد رحمت رحیمیه را و قبل از همه اینها خود از دست شد و او شده است. یعنی خویش را در ناسوت جاگذاشته و با کروبیان و سپس با خدای کروبیان همراه شد بلکه فانی در آنها و خود آنها شده است.
و خود خدا میشود پاداش روزه دار. و این جشن نه برای یک شب که به گستره ابدیت است. اینجا دیگر نمیتوانی میان جشن و جشن گیرنده و پاداش جشن تفاوتی پیدا کنید؛ جشنی حاضر در تار و پود انسان و گره خورده با سعادت و ابتهاجی اصیل.
پس عید سعید فطر فقط یک آئین و مناسبت و مراسم مذهبی نیست. عید سعید فطر برای طیفی آغاز تحول وجودی و برای طایفهای، نشانه نیکبختی، و برای زیست نوعی البته ائینی مذهبی کسل کننده یا مفرح، و برای گروهی مغفرت، تقوا، و جود است در ظهوری آئینی.
بسته به اینکه از چه منظری به پرسش بالا بنگری و بسته به اینکه در کدامین زیست نوع قرار گرفته باشی و زیست جهانت چه باشد و در هسته مرکزی معرفت شناسیت چه اولیات و بدیهیاتی حاکم باشد خدایت به همان اندازه برائت جلوه میکند گاهی آنقدر کوچک میشود که گمش میکنید و گاهی آنقدر بزرگ که میپرسید غیر خدا هم هست؟ و به همین ترتیب، عید فطرت جلوه میکند؛ عید فطری که در پیوند تنگاتنگ با زیست نوعت، زیست جهانت، و خدایت است.
پس میتوان ادعا کرد به اندازه زیست نوعهای انسانی عید فطر داریم. و کف عید فطر، روزه داری در چارچوب فقه است و سقف آن گم شده در دریای صفات الهی.
نظر شما