خبرگزاری مهر- گروه استانها: بامداد هشتم فروردین ماه شهرستان بروجرد بار دیگر شاهد صحنهای از داغ و حماسه بود؛ جایی که حمله دشمن صهیونیستی آمریکایی به منازل مسکونی، خانوادهای دیگر را به جمع شهدای این سرزمین افزود.
در میان این روایت تلخ، نام خانواده فولادوند بیش از هر چیز به چشم میآید؛ خانوادهای که در کمتر از یک سال، به نمادی از ایثار و مقاومت تبدیل شد.
بامداد هشتم فروردینماه، حملات وحشیانه رژیم غاصب صهیونیستی و آمریکای جنایتکار به منازل مسکونی شهرستان بروجرد، بار دیگر پرده از جنایتی تازه برداشت. در این حمله ناجوانمردانه، شهید علی فولادوند، همراه با دختر نخبهاش حسنی و پسر خردسالش علیرضا، به کاروان شهدا پیوستند. سه پرستوی مهاجر که پس از یک سال دوری، به دیدار مادری رفتند که در جنگ غدیر به شهادت رسیده بود.
لحظهای میان زمین و آسمان
در جریان جنگ دوازده روزه، مراسم تشییع پیکر شهیده معصومه پیرهادی برگزار شد؛ مادری که در حملات دشمن صهیونیستی به شهادت رسیده بود.
همان روزها در مراسم تشییع در میان جمعیت، دختری جوان و نخبه، با چهرهای استوار حضور داشت؛ حسنا فولادوند، دختری که آمده بود مادرش را بدرقه کند.
آن لحظات، تصویری از صبر و استقامت بود؛ دختری که در سوگ مادر ایستاده، اما نشانی از ضعف در نگاهش دیده نمیشد. گویی او خود را برای مسیری بزرگتر آماده میکرد.
اما بامداد هشتم فروردین ماه، بروجرد هدف حمله قرار گرفت. اینبار، خانهای که هنوز داغدار بود، به صحنهای از شهادت تبدیل شد.
در این حمله، حسنا فولادوند به همراه پدرش علی فولادوند و برادر خردسالش علیرضا فولادوند به شهادت رسیدند؛ خانوادهای که اکنون همگی در کنار یکدیگر آرام گرفتهاند.
حسنا، دانشآموز نخبه و پرتلاشی بود که آرزوهای بزرگ در سر داشت. اما تقدیر، برای او نقشه دیگری کشیده بود. کمتر کسی فکر میکرد دختری که آن روز مادر شهیدش را با دستان کوچکش بدرقه کرد، خودش نیز به زودی به همان جایگاه دست یابد. اما دشمن که خط قرمزی برای کودکان و نوجوانان این مرزوبوم قائل نیست، این بار خانه فولادوند را هدف قرار داد.
از خاک تا افلاک؛ یک خانواده، یک سرنوشت
روایت این خانواده، روایتی از پیوندی است که با شهادت کامل شد؛ پدر، مادر و فرزندانی که در فاصلهای کوتاه، یکی پس از دیگری راهی آسمان شدند.
این حادثه، اگرچه تلخ و جانکاه است، اما در دل خود پیامهایی از ایستادگی و مقاومت مردمی دارد که در برابر حملات دشمن، همچنان پابرجا ماندهاند.
در میان اندوه سنگین این حادثه، آنچه به چشم میآید، پیوند عمیق ایمان و مقاومت است؛ همان چیزی که مردم این دیار را در سختترین روزها سرپا نگه داشته است.
نظر شما