خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: تابستان سال 1396 بود که پروژه «سی» یکی از بزرگترین و پرمخاطبترین تولیدات هنری ایران در دهه ۹۰ شمسی، در فضای باز کاخ سعدآباد به روی صحنه رفت. ایده اولیه این پروژه توسط سهراب پورناظری (آهنگساز و نوازنده) طرحریزی شد. هدف اصلی، بازخوانی متون کلاسیک ادب پارسی، بهویژه شاهنامه فردوسی، در قالبی نوین و جذاب برای نسل جوان بود.
این پروژه از ابتدا با نگاهی «فرارشتهای» طراحی شد تا مرزهای میان کنسرت موسیقی سنتی/تلفیقی و تئاتر کلاسیک را جابهجا کند. حضور همایون شجریان به عنوان ستون اصلی بخش آوازی، ضامن جذب مخاطب گسترده و اعتبار هنری پروژه شد. قطعه «ایران من» (با ترجیعبند: ای در رگانم خون وطن…) که در پایان هر اجرا با همراهی تمام گروه و تشویق ایستاده تماشاگران اجرا میشد، برای اولین بار در همین پروژه رونمایی و اجرا شد.
آوازخوانی در شبم سرچشمۀ خورشید تو
یار و دیار و عشق تو سرچشمۀ امید تو
ای صبح فروردین من ای تکیه گاه آخرین
ای کهنه سرباز زمین جان جهان ایران زمین
ای در رگانم خون وطن
ای پرچمت ما را کفن
دور از تو بادا اهرمن
ایران من ایران من
ایران من ایران من
ای داغ دیده بازگو بلخ و سمرقندت چه شد؟
صدها جفا ای مادرم دیدی و مهرت کم نشد
از خون سربازان تو گلگون شده رویت وطن
ای سرو سبز بی خزان ای مهر تو در جان و تن
ای در رگانم خون وطن
ای پرچمت ما را کفن
دور از تو بادا اهرمن
ایران من ایران من
ایران من ایران من
در ظلمت جان کاه شب مرغ سحر خوان منی
در حصر هم آزاده ای تنها تو ایران منی
اینجا صدای روشنت در آسمان پیچیده است
گویی لبانت را خدا روز ازل بوسیده است
ای مرغ حق در سینه ات با شور خود بیداد کن
آوازخوان شب شکن بار دگر فریاد کن:
ظلم ظالم جور صیاد
آشیانم داده بر باد
ای خدا ای فلک ای طبیعت
شام تاریک ما را سحر کن
ای مادرم ایران زمین آغاز تو پایان تویی
بر دشت من باران تویی در چشم من تابان تویی
ایران من ایران من آن مهر جاویدان تویی ...
ای در رگانم خون وطن
ای پرچمت ما را کفن
دور از تو بادا اهرمن
ایران من ایران من
ایران من ایران من...
تصنیف «سی» با شعر پوریا سوری و آهنگسازی سهراب پورناظری، با هدف ایجاد حس ملیگرایانه و وحدتبخش در پایان نمایش «سی» ساخته شد و استقبال از آن به حدی بود که به عنوان قطعه اصلی در آلبوم «ایران من» (۱۳۹۷) قرار گرفت و به یکی از ماندگارترین آثار همایون شجریان تبدیل شد.
نکته جالب اینکه پروژه «سی» صرفاً یک نمایش نبود، بلکه یک رویداد فرهنگی بود که توانست آشتی دوبارهای میان مخاطب عام و اسطورههای شاهنامه برقرار کند و نقش امیرحسین ماحوزی در حفظ اصالت ادبی در کنار نوآوریهای پورناظری و شجریان، و بازی چهرههایی مانند بهرام رادان، حسین پاکدل و سحر دولتشاهی این اثر را به نقطه عطفی در هنرهای اجرایی ایران تبدیل کرد.
در پایان هر اجرا وقتی جمعیت از فضای باغ سعدآباد خارج میشد، چهره های برافروخته و چشمهای سرخ از اشک نشاندهنده تاثیر این ترانه و اشارات عمیق آن به هرآنچه حول محور وطن، با تار و پود ایرانیان آمیخته است داشت. این روزها و پس از قریب 40 روز مقاومت جانانه سربازان میهن در برابر تجاوز آشکار آمریکا و اسرائیل، باز شنیدن این قطعه، برای دانستن اینکه ایران کهنه سرباز زمین و جان جهان است، لطف مضاعف دارد.
نظر شما