به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه جامجم نوشت: درست در قلب میدان ولیعصر(عج)، زیر دیوارنگارهای که این روزها دغدغههای ملت را تصویر میکند، آدمهایی ایستادهاند که گرمای ظهر تابستان را به جان میخرند؛ نه برای دیدهشدن، بلکه برای آنکه پرچم ایران، حتی برای یک لحظه زمین گذاشته نشود. اینجا صحنه پرچمداری است؛ جایگاهی که روی آن حک شده «جانم فدای ایران» و «پرچم ایران را همیشه بالا نگهمیدارم». جملههایی که برای خیلیها، فقط شعار نیست، بلکه عهدی است که هر روز با انرژی بیشتری آن را به نمایش میگذارند.
از آلمان به عشق وطن
جایگاه پرچمداری، چند پله بیشتر ندارد، اما گویی با هر قدم، گرمای تیرماه خودش را بیشتر نشان میدهد. بالای سکو، زنی پرچم سهرنگ ایران را در دست گرفته و بیوقفه آن را در باد میچرخاند. چفیهای نیز به سر بسته و دستبندی از پرچم ایران روی مچ دستش خودنمایی میکند و پوتین به پا کرده تا به قول خودش همانند یک سرباز برای وطن بایستد. وقتی عینکآفتابیاش را برمیدارد، رد آفتاب بیشتر روی صورتش نمایان میشود و پیداست که روزهای زیادی را در این هوای گرم پرچمداری کرده است. ظاهرش شاید با تصویری که بسیاری از یک پرچمدار در ذهن دارند متفاوت باشد اما خودش میگوید آمده تا سهمی هرچند کوچک، در برافراشتهماندن پرچم کشورش داشته باشد.
خانم بهاره شریفی ۴۸ سال دارد. ۱۸ سال زندگی در آلمان را رها کرده و حالا ۱۰ سالی است که در ایران زندگی میکند و این روزها، هر وقت فرصت پیدا کند، یکی دو ساعت از وقتش را زیر همین آفتاب میگذراند تا پرچم ایران، حتی برای چنددقیقه، در دستان او بماند. خانم شریفی از واکنش عابران نیز به جامجم میگوید که خیلی از اوقات رهگذران او را با مجسمه اشتباه میگیرند. این پرچمدار درباره نحوه آشناییاش با پویش «پرچمداری میدان ولیعصر(عج)» توضیح میدهد: «وقتی جنگ رمضان شروع شد، مدام در تجمعهای مختلف شرکت میکردم. وقتی به تجمعهای میدان ولیعصر(عج) آمدم، محل پرچمداری را دیدم و کمکم به پاتوقم تبدیل شد.»
او میگوید وقتی اخبار را میخواند و احساس میکند کاری از دستش برنمیآید، آمدن به اینجا دستکم برایش آرامشبخش است. خانم پرچمدار توضیح میدهد: «در این خصوص با خدای خود عهد بستهام و زمانهایی که پرچم را به دست میگیرم، احساس افتخار میکنم. وقتی پرچم در آسمان به اهتزاز درمیآید، خدا را شکر میکنم در کشوری زندگی میکنم که دفاع از مظلوم و ایستادگی در برابر ظلم را ارزش میداند. این پرچم برایم نماد حقانیت و امنیت است و قطعا تا آخر عمر کنار پرچمی که حافظ جانم است، میایستم.»
قرار با پرچم
هر لحظه به گرمای هوا اضافه میشود و تعداد عابرانی که از پیادهرو کنار میدان ولیعصر(عج) عبور میکنند نیز کاهش مییابد اما پرچمداران اینجا آمادهاند تا در زیر این آفتاب سوزان هم علاقهشان به وطن را نشان دهند. نوبت پرچمداری خانم شریفی تقریبا رو به اتمام است. کمی آنطرفتر خانمی چادری با روسری گلگلی رنگیاش ایستاده است. او که پرچم کشورمان را به کیفش گره زده مدام به ساعتش نگاه میکند. خانم مولایی چند دقیقهای را زودتر آمد تا بهموقع روی جایگاه برود. او میگوید: «دوست نداشتم حتی یک دقیقه از زمان پرچمداریم را از دست بدهم. ایران و پرچمش برایم همه چیز است. البته نیمساعت سرپا ایستادن وسط این میدان، آنهم در این گرما، اصلا کار راحتی نیست، اما فدای سر کشورم.» چند دقیقه بعد، پرچم به دستان او سپرده میشود. رهگذران گاهی مکث میکنند، بعضی با لبخند و برخی هم با تعجب به جایگاه چشم میدوزند اما برای او، انگار همه این نگاهها در حاشیه است؛ تمام توجهش را معطوف پرچمی میکند که باید همچنان برافراشته بماند.
بیش از ۱۰۰ روز پرچمداری
پویش «پرچمداری میدان ولیعصر(عج)» همزمان با روزهای جنگ رمضان و از ۱۴فروردینماه آغاز شد؛ حرکتی نمادین که به مردم فرصت میدهد، سهمی، هرچند کوچک، در ایستادگی و همبستگی ملی داشته باشند. بیش از ۱۰۰ روز است که پرچم سهرنگ ایران عزیزمان حتی یک لحظه هم بر زمین ننشسته و حالا در اینجا عدهای بهصورت ۲۴ساعته حضور دارند که با همین ایستادن ساده، روایت دیگری از دلبستگی به وطن را رقم میزنند. گویی اینجا، هرکس برای ساعتی پرچمدار میشود تا به زبان بیزبانی بگوید تا وقتی دستی برای نگهداشتن این پرچم هست، ایران ایستاده است.
پشت این جایگاه کوچک، تنها چند داوطلب حضور ندارند، بلکه گروهی از جوانان هستند که از روزهای نخست جنگ تصمیم گرفتند سهم خود را از همبستگی ملی به شکلی متفاوت ادا کنند. سجاد اکبری، فعال فرهنگی و عضو برگزارکننده گروه طرح پرچمدار در میدان ولیعصر(عج) در این خصوص به جامجم میگوید: «این حرکت از ۱۴فروردین در میدان ولیعصر(عج) آغاز شد و از همان روز تاکنون، حتی برای یک لحظه متوقف نشده است. در روزهای ابتدایی، جمعی از دوستان دور هم جمع شدیم تا ببینیم در این شرایط چه کاری از دستمان برمیآید. چند اقدام فرهنگی را در دستورکار قرار دادیم که یکی از آنها همین پویش پرچمداری بود.»
او هدف اصلی این پویش را نمایش نمادین همبستگی مردم عنوان میکند و میافزاید: «میخواستیم حضور، استقامت و پایداری مردم را به شکلی نمادین نشان دهیم؛ تصویری که بتواند در رسانهها بازتاب پیدا کند. اینکه مردم بهصورت ۲۴ساعته و داوطلبانه میآیند و پرچم را دستبهدست نگه میدارند، پیامی روشن دارد؛ اینکه مردم وقت میگذارند تا اجازه ندهند پرچم کشورشان بر زمین بماند. برای ما، زمیننماندن این پرچم، نمادی از ایستادگی مردم ایران است. البته تنوع داوطلبان یکی از ویژگیهای قابلتوجه این پویش است اما نوجوانها استقبال خیلی خوبی داشتند؛ واقعیت این است که همه گروههای سنی در این پویش حضوردارند.»
اکبری درباره ویژگیهای پرچم نیز خاطرنشان میکند: «میله پرچم حدود سه متر طول دارد و از چوب کاملا خشک ساخته شده تا وزن مناسبی داشته باشد و حتی کودکان هم بتوانند آن را در دست بگیرند. ابعاد پرچم نیز حدود ۲ در ۱.۵ متر است.»
آنطور که او توضیح میدهد، این حرکت فقط به مردم تهران محدود نمانده است، و هموطنان از شهرهای مختلف و حتی کشورهای دیگر به اینجا آمدهاند. کسانی از عراق و آلمان، وقتی این جایگاه را دیدهاند، خواستهاند در این پویش مشارکت کنند. حتی فردی از خرمآباد مستقیم به اینجا آمد و گفت فقط برای نگهداشتن پرچم خودم را رساندم. بههرحال این پویش تا زمانی که شرایط جنگی ادامه داشته باشد، برقرار خواهد بود. البته ممکن است در ادامه، آن را به یک حرکت نمادین دیگر هم تبدیل کنیم
نظر شما