افسانه مرادزاده، سرپرست گروه مطالعات فرهنگی در مرکز مطالعات و برنامهریزی شهر تهران در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری مهر با اشاره به آییننامه نامگذاری معابر گفت: نامگذاری فقط انتخاب یک اسم نیست؛ در حقیقت تصمیمی درباره هویت، خاطره جمعی و آینده فرهنگی شهر است. به نظر میرسد بعد از این سالها، در حوزه سازوکارهای اجرایی این آییننامه نیاز به بازنگری جدی داریم.
وی افزود: وقتی بین انتظار شهروندان و شیوه نامگذاری فاصله ادراکی مشخصی به وجود میآید، نامها به تدریج بار هویتی و کارکرد فرهنگی خود را از دست میدهند و در نتیجه با بیتفاوتی یا حتی نارضایتی اجتماعی شهروندان مواجه میشویم.
مرادزاده با تأکید بر ضرورت اصلاح سازوکارهای اجرایی نامگذاری معابر اظهار کرد: باید معیارهای انتخاب شفافتر شود، مشارکت نخبگان و شهروندان گسترش پیدا کند و مهمتر از همه، برای نامگذاریها پیوست اجتماعی و فرهنگی در نظر گرفته شود؛ یعنی هر نامگذاری نیازمند یک پیوست اجتماعی و فرهنگی باشد.
این پژوهشگر مرکز مطالعات و برنامهریزی شهر تهران در ادامه، درباره حواشی ایجادشده پیرامون نامگذاری برخی معابر به نام رهبر شهید انقلاب و معیارهای لازم برای جلوگیری از تکرار این حواشی گفت: واقعیت این است که در بحث نامگذاریها، دعوا بر سر خیابان یا فضا و معبر نیست؛ بیشتر اختلاف روایتهاست که خود را نشان میدهد.
وی ادامه داد: نامگذاریهایی که در سطح ملی انجام میشوند، غالباً نیازمند این هستند که شهروندان احساس کنند میتوانند در آنها تأثیرگذار باشند. اگر شهروند احساس کند در فرآیند نامگذاری سهمی دارد، قاعدتاً همراهی بیشتری خواهد داشت. اما وقتی شهروند از این فرآیند حذف شود، احتمال بروز اختلاف و نارضایتی افزایش پیدا میکند.
مرادزاده تأکید کرد: فرآیند نامگذاری باید شفاف، مشارکتی و مبتنی بر اجماع باشد. در چنین حالتی شهروندان همراهی میکنند، اما اگر هر کدام از این موارد نادیده گرفته شود، ممکن است با هر نامگذاری جدیدی دچار مشکل شویم و نارضایتی اجتماعی شکل بگیرد.
وی در پایان گفت: نباید نگاه ما به نامگذاری یک امر اداری و تشریفاتی صرف باشد. نامگذاری یکی از ابزارهای مهم سیاست شهری است و باید شهروندان احساس کنند در این امر سهیم هستند؛ در غیر این صورت، میتواند نارضایتیهایی را با خود به همراه داشته باشد.
نظر شما