به گزارش خبرنگار مهر، هم‌زمان با ایام شهادت بی‌بی دو عالم حضرت صدیقه کبری فاطمه زهرا سلام الله علیها، تعدادی از شاعران آیینی استان چهارمحال و بختیاری، سوگ‌سروده‌های خود در غم شهادت این بانوی بزرگوار را منتشر کردند.
سید مرتضی هاشمی
امشب برایت آمده‌ام دردِ دل کنم
خاکِ بقیع را به نمِ دیده گِل کنم
درمانده‌ام که آن درِ آتش‌گرفته را
از چشمِ بچه‌ها به کجا منتقل کنم؟
گیرم عوض کنم در و دیوارِ سوخته
زهرا! چه کار با جگرِ مشتعل کنم؟
امشب غریب و خسته و تنها نشسته‌ام
زهرا ببین کنارِ تو از پا نشسته‌ام
یارِ جوانِ پرپرم! اینجا چه می‌کنی؟
در خاکِ تیره یکّه‌وتنها چه می‌کنی؟
گیرم که گریه‌های حسن بی‌صدا شوند
با گریه‌های زینبِ کبریٰ چه می‌کنی؟
اشکِ حسین چشمهٔ جوشانِ کربلاست
با هق‌هقِ شبانه‌ی او تا چه می‌کنی؟
امشب غریب و خسته و تنها نشسته‌ام
زهرا ببین کنارِ تو از پا نشسته‌ام
دِینی که بود گردنِ حیدر ادا نشد
باید علی فدای تو می‌شد، چرا نشد؟
بی‌تو ستونِ صبر و شکیبِ علی شکست
سروی که تا فراقِ تو هرگز دوتا نشد
خون‌گریه‌های من به مزارت شکوفه داد
امّا قسم به خاکِ تو، دردم دوا نشد!
امشب غریب و خسته و تنها نشسته‌ام
زهرا ببین کنارِ تو از پا نشسته‌ام
من گریه بر مزار تو چون ابر می‌کنم
باید صبور بود، فقط صبر می‌کنم
رازِ خداست؛ فاطمه با اختیارِ خویش
تمکین از این مصیبت و این جبر می‌کنم
پنهان بر این مزارِ نهان ناله می‌زنم
سوزِ جگر حواله بر این قبر می‌کنم
امشب غریب و خسته و تنها نشسته‌ام
زهرا ببین کنارِ تو از پا نشسته‌ام
زهرا! غمِ جوانیِ تو آتشم زده‌ست
تقویمِ زندگانیِ تو آتشم زده‌ست
از گریه‌های مخفیِ زینب کباب و زار
این قبرِ بی‌نشانیِ تو آتشم زده‌ست
با اشک شسته‌ام در و دیوار و کوچه را
این کوچِ ناگهانیِ تو آتشم زده‌ست
امشب غریب و خسته و تنها نشسته‌ام
زهرا ببین کنارِ تو از پا نشسته‌ام
صبرِ من و فراقِ تو! یا رب برس به داد
جانم رسیده فاطمه، بر لب برس به داد
چادر نمازت آینه‌ی آهِ مجتباست
سجّاده‌ات بهانهٔ زینب، برس به داد
در موجِ اشک، کشتیِ صبرم شکسته است
ای لنگرِ قرارِ من، امشب برس به داد
امشب غریب و خسته و تنها نشسته‌ام
زهرا ببین کنارِ تو از پا نشسته‌ام
احمد رفیعی وردنجانی
شهر است در حال و هوای فاطمیه
در غربتِ ماتم‌سرایِ فاطمیه
هر کوچه عطرِ بارش باران گرفته
از اشک‌های روضه‌های فاطمیه
از غصه‌ی مادر دلی صد پاره دارند
دلدادگان مبتلای فاطمیه
شد بیت‌الاحزان وطن آماده یک‌سر
با پرچم مشکی برای فاطمیه
جمع حسینی‌ها عزادارند و دل‌خون
با روضه‌هایِ کربلایِ فاطمیه
خالی‌ست اما جایِ آقایی که هر سال
می‌سوخت در شور و نوایِ فاطمیه
آقای ما خود روضه شد مانند مادر
این‌سان اجابت شد دعای فاطمیه
هرگز نمی‌ماند غریب آنجا که باید
هرکس که شد درد آشنایِ فاطمیه
آری خریدار است با شیرین‌ترین نرخ
دل‌فاطمی‌ها را خدای فاطمیه
مهدی طهماسبی
کوثر قرآن خدا کشته شد
معنی قرآن و دعا کشته شد
گریه کن ای دیده چو ابر بهار
حیدر کرار(ع) شده داغدار
خاک عزا بر سر حیدر(ع) شده
خون به دل آل پیمبر(ص) شده
برده یورش چون که به خورشید، شب
کشته شده همسر میر عرب
فاطمه(س) می کرد ز کوچه گذر
کوچه ی باریک و لبالب خطر
خورده کتک دخت رسول خدا(ص)
شاهد صحنه حسن مجتبی(ع)
کوثر قرآن کمرش خم شده
رخت سیه بر تن عالم شده
هرچه ستم دید ز طاغوت دید
راحتی خویش به تابوت دید
بر تن او جامه ی غربت شده
خاک عزا بر سر امّت شده
خورده کتک حضرت ناموس دین
فاطمه(س) افتاده به روی زمین
مادر امّت شده حالش خراب
دست عزا بر سر ام الکتاب
زانوی غم در بغل مرتضاست
همدم غم های پدر مجتباست
خنده شده بر لب امّت حرام
گریه کند زینب کبری(س) مدام
شعله کشد خانه ی دخت رسول(س)
شد هدف سیلی دشمن بتول(س)
خانه ی زهرا(س) شده بیت العزا
چشمه ی خون دیده ی آل عبا(ع)
خاک عزا ریخت به سر تا حسین(ع)
ریخت بشر خون جگر از دو عین
رخت عزا بر تن اهل سماست
عرش خدا هم به عزا مبتلاست
جنّت اعلی شده ماتمسرا
خون شده قلب همه اهل ولا
فاطمه(س) رفت و دل حیدر(ع) شکست
رکن سماوات از این غم گسست
نوح نبی نوحه کنان در غمش
عالمیان مویه کنان در غمش
محفل غم ها شده عرش خدا
خالق سبحان شده صاحب عزا
حضرت جبریل شده نوحه خوان
سینه زنان، مویه کنان قدسیان
خورده چو زهرای مطهّر کتک
گشته غمین آهو و مرغ و سمک
گریه کن ای دیده که فصل عزاست
خانه ی غم ها دل آل عباست
نگار رفیعی وردنجانی
آه ای پرچم حسینیه!
از عزادار فاطمیه بگو!
از شهیدی که عاقبت،اینجا
«رزقِ یک عمر را گرفت از او»
باز دیوار روسپید شد و
غرق شد در سیاهیِ اندوه
وَ ستون های بیت لرزید از
لرزشِ شانه های محکمِ کوه..
مرثیه،واژه واژه باران شد
او دلش را به آسمان داده
رودِ اشکش،روان شده یک عمر
روی "زیلوی آبیِ ساده"
مانده در خاطرات مردم شهر
روضه ی آخر حسینیه..
سوخته،عاقبت بخیر شده
بین آتش، درِ حسینیه..
شاید آقا هنوز هم اینجا
روضه ی مادرانه می گیرد
جای خالی او ولی هر شب
قلب مارا نشانه می گیرد
باز هم روضه دارِ فاطمیه
محفل اشک را فراهم کرد
او خودش روضه ی مجسم شد
رسمِ هرساله را به جا آورد..
نظر شما