خبرگزاری مهر- گروه استانها: سال ۱۳۶۰ زمانی که مرحوم حجتالاسلام و المسلمین سرشاد، پدر شهید محمدحسین سرشار، حوزه علمیه قائمیه فرخشهر را بنا نهاد، به یاری و کمک مردم مومن و فرهنگدوست شهر دلگرم بود که تمامقد به میدان آمدند و خشت به خشت آن با کمکهای مردمی پا گرفت. مردم، این مرکز دینی را بنا نهادند تا فرزندانشان آنجا به کسب علم و معرفت بپردازند و در قامت سربازان امام عصر (عج)، دین خدا را یاری کنند.
همین ۱۰ سال پیش بود که مادر شهید حسن صمدزاده منزل دو طبقه شهید را وقف نوجوانان و جوانان این حوزه علمیه کرد تا در آن درس بخوانند و خادم قرآن و امام زمان (عج) شوند. خانهای که مأمن قرآندوستان بود و جلسات قرآنش پس از شهادت شهید، حتی یک روز هم تعطیل نشد.
حوزه علمیه فرخشهر در این سالها یک پاتوق دینی و فرهنگی عموم مردم خدادوست بود و هر روز با برنامههای مختلف مناسبتی و غیرمناسبتی پذیرایشان. این پیوند قلبی مردم با حوزه علمیه گواه اتصال عمیق آنان با معنویات است و مگر این علاقه را با میتوان آتش زدن و سوزاندن خاموش کرد؟
در تاریخ هجدهم دیماه ساعت ۲۰، تعدادی از آشوبطلبان در شهرستان فرخشهر به حوزه علمیه هجوم آوردند و از هیچ جنایتی فروگذاری نکردند. درها را شکسته و وارد حوزه شدند، مسجد و قرآنها را به آتش کشیدند و هتک حرمتها کردند، تمام اموال حوزه را آتش زدند.
اینگونه حرکات حاکی از مؤثر بودن حوزه علمیه است . این هجمهها نشان میدهد تنها مانعی که جلوی دشمنان و بدخواهان این سرزمین سد میشود و اجازه نمیدهد بیگانگان بر ما مسلط شوند و منابع کشورمان را چپاول کنند، دین و قرآن هستند.
در بیان جایگاه والای این مرکز دینی در بین مردم شهر همین بس که حوزه علمیه از بدو تأسیس متعلق به مردم در کنار مردم و در خدمت آنان بوده، در غم و شادی مردم دوشادوش آنها حضور داشته و درب این حوزه همیشه به روی مردم باز بود.
آری، اینجا را مردم ساختند و دوباره میسازند اما تاریخ هیچگاه آن شب سرد و تاریک دیماه را هیچگاه فراموش نخواهد کرد که در سرزمین و خانه امام زمان (عج)، قرآنها و کتب دینی و ادعیه در آتش کینه و نادانی اغتشاشگران سوختند.
نظر شما