لعنت تاریخ بر آنان که سقوط وطن را آرزو کردند

خبرگزاری مهر - مجله مهر: در کدام نقطه از جهان مردمی را یافتید که جنگ تمام‌عیار علیه کشورشان، زیرساخت‌هایشان، مردمشان و دستاورهای علمی، فرهنگی و صنعتیشان را به حمله علیه حکومت مستقر تقلیل دهند، برای سلامتی سربازان نیروی متخاصم انرژی بفرستند و شکست نیروی هم‌وطنشان را آرزو کنند؟

از کدام فرهنگ منحط این رسم ننگین را تقلید کرده و وجودتان را آغشته به نجاست وطن‌فروشی کردید؟ مگر ایران خودمان تهی از تمدن، فرهنگ، شرافت و انسانیت بود که آموزگارتان کشورهای تازه به دوران رسیده شدند؟ کشورهایی که قدمت وطنتان در برابر عمر بودنشان ضریب ده می‌گیرد!

مگر ترکمانچای‌، گلستان، آخال، گلد اسمیت، مایملک شخصی قاجار را به تاراج بردند؟ مگر در خطوطی که وقایع سلسله‌های پیشین ایرانی را شرح می‌دهند، شکست‌ها و پیروزی‌ها تنها بر پیشانی حکومت‌ها برچسب می‌شوند؟ مگر در تاریخ ننوشته‌اند که ایران پیروز شد، ایران شکست خورد، ایران درگیر قحطی شد؟ چگونه خود را بیگانه و منفصل از اتفاقاتی می‌دانید که پیرامونتان رخ می‌دهد؟ مگر شما از واکسن، آب، برق، دانشگاه، دارو، غذا و بنزین در ایران منتفع نمی‌شوید؟ مسیرها را پرواز می‌کنید و پل‌ها برایتان کاربردی ندارند؟

جنگ‌ها ماهیتی فراتاریخی و فراحکومتی دارند، چون اثرشان بلند مدت است. شکست‌ها تا ابد حسرت‌آفرین و پیروزی‌ها تا روزگاران دور افتخار می‌شوند در رگ هر شخصی که در این جغرافیا متولد شود.

و حامیان و مشوقین خرابی وطن؛ بی‌شرفیشان پایدار است و فرای جغرافیا و تاریخ ماندگار می‌شود و آیندگان بسیاری به افکار و وجود نحس‌شان لعنت می‌فرستند!