به گزارش خبرگزاری مهر، جواد حسینی در برنامه بزرگداشت هفته سلامت روان در مشهد با تاکید بر ضرورت تقویت جایگاه سلامت روان در نظام اداری و برنامه‌ریزی کشور اظهار کرد: سلامت روانی و اجتماعی نقش ۷۰ تا ۸۰ درصدی در سلامت عمومی دارد، اما ساختارها و اعتبارات متناسب با این اهمیت به حوزه سلامت روان در کشور اختصاص نیافته است.
رئیس سازمان بهزیستی کشور افزود: سلامت انسان ابعاد زیستی، روانی، اجتماعی و معنوی دارد و برای ارتقای سلامت عمومی باید همه این ابعاد به‌صورت یکپارچه مورد توجه قرار گیرد.
وی افزود: با وجود اهمیت سلامت روانی و اجتماعی، جامعه با چهار نوع تاخر در این حوزه مواجه است که شامل تاخر اداری و ساختاری، چندگانگی در نظام ارایه خدمات، تاخر اجتماعی و تاخر علمی می‌شود.
حسینی نخستین چالش سلامت روان را تاخر اداری و ساختاری دانست و گفت: اگر سلامت روانی و اجتماعی سهمی ۷۰ تا ۸۰ درصدی در سلامت عمومی دارد، باید بررسی شود که چه میزان از ساختارها، برنامه‌ها و اعتبارات دستگاه‌های اجرایی به این حوزه اختصاص یافته است.
رئیس سازمان بهزیستی کشور افزود: آیا استانداری خراسان رضوی، سازمان بهزیستی و دولت، متناسب با این سهم، ساختار و اعتبارات خود را برای سلامت روان اختصاص می‌دهند؟ واقعیت این است که میان اهمیت سلامت روان و میزان توجه ساختاری و اعتباری به آن فاصله زیادی وجود دارد.
وی تاکید کرد: آنچه در حوزه سلامت زیستی انجام می‌شود، باید در خدمت ارتقای سلامت روان نیز قرار گیرد، اما این تناسب هنوز در نظام اداری و برنامه‌ریزی کشور به درستی شکل نگرفته است از این رو، برنامه‌ریزان باید این موضوع را با جدیت بیشتری دنبال کنند.
رئیس سازمان بهزیستی کشور چندگانگی در نظام ارایه خدمات سلامت روان را دومین چالش این حوزه برشمرد و گفت: در نظام سلامت، یکپارچگی در برخی ساختارها و کارکردها مورد توجه قرار گرفته است، اما خدمات سلامت روان و اجتماعی همچنان از تعدد متولیان و پراکندگی در برخی حوزه‌ها رنج می‌برد.
وی افزود: سال گذشته پیشنهاد شد صدور مجوز مراکز مشاوره در اختیار سازمان بهزیستی قرار گیرد و وزارت ورزش و جوانان نیز صرفا در حوزه مراکز مشاوره ازدواج فعالیت کند که این موضوع با پیگیری‌های انجام‌شده به تصویب قانونی رسید.
حسینی اظهار کرد: کاهش چندگانگی در نظام ارایه خدمات می‌تواند به ساماندهی بهتر مراکز مشاوره و افزایش کیفیت خدمات روانشناختی و اجتماعی کمک کند.
نظر شما