مدير مركز پژوهش هاي ارتباطات: تصميم گيري ها بايد بر مبناي نظريات علمي و كارشناسي باشد نه نظريه هاي مديران

دكتر ابراهيم آبادي در گفت و گو با خبرنگار دانشگاهي "مهر"، گفت: بحث فرهنگي علم، خرد علمي، اخلاق علمي يا تفكر علمي بحث بسيار مهمي است كه توجه به آن بايد در سطح كلان صورت گيرد.

وي افزود: در نظام آموزشي كشور بايد فرهنگ و تفكر علمي حاكم باشد. در كنش ميان عناصر آموزشي بين دانشجويان با همديگر، استادان با همديگر، دانشجويان و اساتيد و ... و به طور كلي در سطح جامعه فاقد فرهنگ علمي و تفكر علمي هستيم. مثلا در زندگي شخصي در خريد ماشين، خريد خانه، پس انداز، روابط با بچه ها مگر چقدر تفكر علمي بر رفتارمان و تصميم گيري هايمان حاكم است و چقدر مبتني بر فكر و خرد تصميم گيري مي كنيم. همچنين در رعايت انضباط اجتماعي، در رانندگي، در ترافيك، در خريدمان و مصرفمان تفكر علمي و تعقل و انديشه را تا چه ميزان تاثير مي دهيم. اگر تمامي اين موارد بر اساس تفكر علمي و مبتني بر تعقل و انديشه شكل گيرند، بسياري از مشكلات حل خواهد شد.

دكتر ابراهيم آبادي در ادامه يادآور شد: ايجاد باور فرهنگي و تفكر علمي به وضعيت نظام و اجتماع علمي كشور برمي گردد. بايد اجتماع علمي را از آموزش صرف خارج كنيم و از اختلال رابطه بين استاد و دانشجو جلوگيري كنيم. اين رابطه بايد مبتني بر رابطه تربيتي تنظيم شود و از يك رابطه صرف آموشي خارج شود.

وي در ادامه گفت: البته اين تنها يك وجه قضيه است. ما بايد فرهنگ علمي را به عنوان يك برنامه در نظر بگيريم و براي ايجاد چنين برنامه اي نياز به مطالعه و برنامه ريزي داريم. اين طور نيست كه بگوييم اين فرهنگ علمي خود به خود شكل مي گيرد. در دنيا براي گسترش فرهنگ علمي، تفكر و زندگي و حيات اجتماعي مبتني بر علم نوعي برنامه ريزي صورت مي گيرد. اينكه نهادهاي مدني چگونه مي توانند مشاركت داشته باشند و فعال باشند، دولت چگونه مي تواند فعال شود، دستگاه هاي اجتماعي چگونه مي توانند در اين زمينه عمل كنند بايد گلوگاه هايي كه به تصميم گيري و اجرا معطوف مي شود و نيازمند به تفكر علمي است ساماندهي شوند. اين موضوع از مبحث هايي است كه نياز به مطالعه و برنامه دارد. از آنجا كه ما اصلا به اين مسئله توجه نكرده ايم و مطالعات كاربردي و راهبردي انجام نداده ايم و انجام نمي دهيم، برنامه اي هم نداريم.

وي در پايان تصريح كرد: وقتي مي گويم فرهنگ و تفكر علمي اين اصطلاح به اين معني است كه وقتي در نهادهاي كلان تصميم گيري صورت مي گيرد، نظريه علمي و كارشناسي بايد مبنا باشد نه نظريه مدير، مگر اينكه مدير به عنوان كارشناس عمل كند. اين شيوه تصميم گيري و زندگي در همه نظام هاي جامعه بايد حاكم باشد. در نظام آموزشي، نظام هاي اجتماعي، خانواده و ...