به گزارش خبرنگار مهر، فرهنگ ها به واقع نشان دهنده آداب و سنن هر قوم هستند و این آداب نشان از ریشه های تمدنی است اما در این میان آنچه را که می بینیم رد پای به جای مانده از همان آداب و سنت های قدیمی است، فرهنگ شادی یا عزا هر یک از این مراسمات خاص برگرفته از آیین های قدیمی است که با گذشت زمان هنوز می توانیم رد پای اصیل آداب را در آن ببینیم، مور یکی از همان سنت هاست که با گذر زمان هنوز در میان آوای رسمی عزا باقی مانده است.
مور؛ یکی از مرسوم ترین و شاید به جرات پرطرفدارترین آوا در میان مردم غرب کشور است.
این آوا عمدتا نوایی برای دلتنگی و بیان غم و حزن و اندوه است به همین دلیل لقب آوای رسمی عزا در میان مردمان غرب، شایسته این آواست.
این آوا با چندین مقام موسیقیایی خاص خوانده می شود که مزمون اصلی آن یا بیان غم ها و دلتنگی هاست و به گونه ای با اشعار حماسی و حزن انگیز بیان می شود.
مردمان غرب کشور زمانی که عزیزی را از دست می دهند در سوگ آن عزیز و در مراسم سوگواری به مور می پردازند و به گونه ای از این طریق یاد آن فرد را برای خود و دیگران زنده می کنند که این امر خود در قالب اشعاری است که با تبحر هرچه تمام تر انجام می گیرد.
پایه و اساس این نوای حزن انگیز بیان رنج، امید، آرزو و آرمان است.
این آوای خاص معمولا در زمان عزا و در کنار مزار عزیزان از دست رفته خوانده و معمولا این کار توسط 2 یا چند زن و به صورتی هماهنگ و در خصوص فرد تازه درگذشته انجام می گیرد.
همچنین علاوه بر زنان در مناطقی خاص مور در مراسم "پرس" توسط مردان نیز انجام می گیرد.
مور هجران و فراق را حکایت می کند و به واقع هر شخصی که نوای آن را می شنود دچار غم و اندوه می شود البته ناگفته نماند که آوای آن سحر آمیز و تا حدودی تسکین دهنده است، یعنی یکی از خواص آن که به عنوان نوای رسمی عزا یاد می شود، مرور یاد عزیزان از دست رفته که این خود به نوعی تسکین دهنده غم هاست و پذیرش مرگ و از دست دادن و نبودن آن عزیز را تا حدودی برای خانواده آن شخص قابل قبول تر می کند.
و شاید مور خوانی تداعی یک ارزش باشد که نشان از مجموعه ارزش های اجتماعی مثل نظم و اتحاد و تجسم زنان در کنار هم نشان از همیاری و دوستی در قالبی با اشعاری که همدردی و انسجام را به تصویر می کشد شاید یکی از عللی که سبب از میان نرفتن این رسوم خاص است وجوه زیبای برگرفته از همان نظم خاص موجود در آن است.
عینعلی تیموری، منصور خان مینایی، غلام درگاهی، اقبال باقری، صفر برزونی ، خانمراد و نبی ضرونی چند تن از مور خوانهای سالهای اخیر مناطق لک نشین غرب کشور هستند که بارها توانسته اند که این صدای ماندگار را برای دیگر هموطنان ماندگارتر کنند.
باید سعی کنیم نسل های جدید را با نواها و آواهای مادریمان آشنا کنیم نباید با این رسوم طوری برخورد شود که در این نسل این احساس به وجود آید که این آوا از کجاست.
در واقع همین نوا و آواهاست که هویت فرهنگی دیارمان را به رخ می کشد و سبب تمایز فرهنگ این خطه از ایران اسلامی با دیگر از نقاط کشورمان است و باید بدانیم که ما پاسدار ارزشی غنی و گرانبها هستیم که متاسفانه اغلب ما و یا شاید بهتر است بگویم مردم از ارزش های خاص آن مطلع نیستیم.
براساس این گزارش، مردم لک زبان منطقه غرب، احترام خاصی برای آوای مور دارند و خوانندگان خوبی تاکنون در این عرصه داشته اند.
نظر شما