تجلیل از پابلو پیکاسو به عنوان یک شاعر

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از اکتوالیته، پیکاسو به عنوان یکی از مشهورترین نام‌های جهان در عرصه نقاشی شناخته می‌شود و عنوان پدر کوبیسم را دارد؛ اما او یک شاعر هم بود و بخشی از زندگی هنری او را که برای مردم ناشناخته‌تر است، شعر تشکیل می‌داد.

از ۲۵ ژوئن با همکاری موزه پیکاسو در مالاگا و انستیتو سروانتس در پکن، توری نمایشگاهی برای گرامیداشت پیکاسو به عنوان یک شاعر برپا شده است. در خلال این نمایشگاه ارتباط عمیق این نقاش با هنر چین نیز مد توجه بوده است.

پابلو پیکاسو نوشتن را از ۵۳ سالگی آغاز کرد. در آن مقطع از زندگی‌اش او از نقاشی، طراحی و مجسمه سازی دست کشیده بود و خودش را وقف شعر کرده بود.

در سال ۱۹۳۷ او «رؤیا و دروغ فرانکو» را تولید کرده بود که شامل ۱۸ تصویر مجزا در ترکیب با شعر بود که در نهایت به خلق گوئرنیکا منجر شد. هر تصویر خود شامل ۹ تصویر مرتبط با هم بود که به صورت سه ردیف سه‌تایی در کنار هم کشیده شده بودند.

پیکاسو همچنین نویسنده کتاب «تمایل به دام افتاده» در سال ۱۹۴۴ و کتاب «چهار دختر کوچک» در سال ۱۹۴۹ بود که هر دو نمایشنامه‌های سورآلیستی هستند.

در این نمایشگاه تصاویر و انتشارات مرتبط با بخش خلاقیت ادبی و شعرهای او و همچنین مستندی ۳۰ دقیقه‌ای به این منظور در معرض دید عموم قرار دارد. برای تمرکز بر بخش شعر این نقاش، بسیاری از شعرهای وی که ترکیبی از کلمات و هنر بصری هستند، در معرض دید عموم قرار گرفته است.

در مجموع پیکاسو در فاصله سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۵۹ بیش از ۳۰۰ قطعه شعر نوشته بود که بیشتر آنها با تاریخ و مکان سروده شدن، امضا شده‌اند.

این نمایشگاه همچنین به ارتباط فرهنگی بین پیکاسو و چین نیز توجه کرده و چندین سند در این زمینه ارائه شده است. متن تلگرامی که توسط نویسنده و تاریخ‌نگار چینی گئو مورو در سال ۱۹۶۱ و به مناسبت ۸۰ سالگی این نقاش از سوی دولت چین برایش ارسال شده بود، یکی از این اسناد است.

این هنرمند در دهه ۱۹۵۰ در فرانسه با فرهنگ چینی آشنا شد و با ژانگ داکیان نقاش چینی پیوند دوستی برقرار کرد.

لبررو مدیر موزه مالاگا می‌گوید پیکاسو زمانی گفته بود: من در اسپانیا متولد شدم و نقاش هستم؛ اما اگر در چین متولد شده بودم، شاعر می‌بودم.

وی افزوده است پیکاسو بسیار به سنت باستانی خطاطی چینی هم علاقه داشت.

به گفته وی پیکاسو همچنین نقاشی با جوهر را دوست داشت و برخی از اشعارش را به همین ترتیب نوشته است. به همین دلیل او یک مجموعه از قلم‌ها و جوهرهای چینی داشت که می‌توانست با آنها بنویسد یا نقاشی کند، البته با سنت‌های غربی.

این نمایشگاه تا ۳۰ سپتامبر برقرار است و کارش را در انستیتو سروانتس پکن به پایان می‌برد.