به گزارش خبرگزاری مهر، صبح فرهنگ نوشت: نام موزه هنرهای معاصر تهران بار دیگر در رسانههای خارجی مطرح شده است؛ این بار در گزارشی از یک رسانه اسرائیلی که به جای تمرکز بر تحولات سیاسی، سراغ یکی از مهمترین داراییهای فرهنگی ایران رفته؛ مجموعهای که بسیاری از کارشناسان، آن را از کمنظیرترین گنجینههای هنر مدرن خارج از اروپا و آمریکا میدانند.
در این گزارش، موزه تهران یکی از کمدسترسترین مجموعههای هنری جهان معرفی شده؛ جایی که آثار اصل از پابلو پیکاسو، اندی وارهول، کلود مونه، جکسون پولاک، فرانسیس بیکن و رنه ماگریت نگهداری میشود؛ مجموعهای که ارزش آن امروز حدود ۳ میلیارد دلار برآورد میشود.
بخش مهمی از این آثار در نیمه دهه ۱۳۵۰ شمسی و در دوره رونق درآمدهای نفتی خریداری شد؛ زمانی که بازار جهانی هنر هنوز به قیمتهای امروز نرسیده بود و امکان خرید شاهکارهایی فراهم شد که حالا هر کدام به تنهایی ارزشی چند ده میلیون دلاری دارند.
در میان مشهورترین آثار این مجموعه، تابلوی سهلته فرانسیس بیکن جایگاه ویژهای دارد؛ اثری که سالها کمتر در معرض دید قرار گرفت و نامش همواره در فهرست مهمترین آثار پنهانشده موزه دیده میشود. در کنار آن، آثار شاخصی از پیکاسو، پولاک و وارهول نیز قرار دارند که در بسیاری از موزههای معتبر جهان، جزء آثار ممتاز محسوب میشوند.
همین ویژگی باعث شده موزه هنرهای معاصر تهران در نگاه تحلیلگران خارجی، فقط یک موزه نباشد؛ بلکه نوعی مخزن استثنایی از تاریخ هنر قرن بیستم تلقی شود که هنوز تمام ظرفیت نمایش آن فعال نشده است. در سالهای اخیر، هر بار که بخشی از این آثار از مخزن خارج شده و در نمایشگاههای محدود به نمایش درآمده، استقبال بازدیدکنندگان نشان داده فاصله میان این گنجینه و مخاطب، بیشتر محصول محدودیت نمایش است تا کمبود علاقه عمومی.
در کنار آثار، خود ساختمان موزه هم جایگاه ویژهای دارد؛ بنایی که کامران دیبا با الهام از بادگیرهای معماری ایرانی طراحی کرد و امروز یکی از مهمترین نمونههای معماری فرهنگی معاصر ایران به شمار میرود.
بازگشت دوباره نام موزه هنرهای معاصر تهران به گزارش رسانه اسرائیلی، بیش از هر چیز نشان میدهد این مجموعه فقط یک سرمایه فرهنگی نیست؛ گنجینهای است که هر بار نامش مطرح میشود، همزمان توجه هنری، سیاسی و تاریخی را به خود جلب میکند و تصاحب گنجینه آن برای اسرائیل که هویت و تاریخ ندارد، وسوسهبرانگیز است.
نظر شما