به گزارش خبرنگار مهر، مطالبه امروز جامعه علمی کشور کاملا روشن است، احکام قانونی اعضای هیأت علمی نباید قربانی تفسیرهای سلیقهای شود. عضو هیأت علمی نباید در حد یک ردیف هزینه مزاحم دیده شود و درگیر مسائل حداقلی معیشتی باشد و سرمایه انسانی علمی کشور باید متناسب با نقش ملی خود حمایت شود. کشوری که با استاد، پژوهشگر و عضو هیأت علمی خود حداقلی رفتار کند، نمیتواند از او خروجی حداکثری بخواهد. شأن هیأت علمی، شأن تولید قدرت ملی است. تضعیف آن، تضعیف آینده ایران است.
در همین راستا و در اعتراض به نادیده گرفتن حقوق استادان هیأتعلمی، منیژه پورعلی یکی از اعضای هیأتعلمی شعری سروده است، که امیدوار است صدای همکارانش را به گوش مسئولان عدالتمحور برساند:
درس خواندیم و دویدیم که عاقل بشویم
علممان سود دهد، تاج مشاغل بشویم
جهد کردیم که با حول الهی روزی
صاحب دفتر و توضیح مسائل بشویم
گره از کار فرو بسته به تدبیر و عمل
بگشاییم، نه خود غرق مشاکل بشویم
موج سودازده بودیم در این بحر طویل
حیف باشد که نگونسار سواحل بشویم
بعد عمری که به سختی ره دانش رفتیم
حال باید غم نان خورده و زایل بشویم؟!
این روا باشد اگر علمستیزان به گزاف
تیشه بر ریشه زنند و همه غافل بشویم؟!
در کجای همه عالم غم نان دارد علم؟
تا به کی زخمی این چرخۀ باطل بشویم؟!
ما چرا باید از این ملک ز کمبود حقوق
هی بکوچیم و چنین نقل محافل بشویم؟!
از مقامات قویپایه به جد میخواهیم
نگذارند به این فاجعه مایل بشویم
کاشکی وضع معیشت سر و سامان یابد
یا اگر نه، به جهنم همه واصل بشویم!
نظر شما