به گزارش خبرگزاری مهر، روحالله شیرازی با اشاره به جایگاه این محوطه در مطالعات باستانشناسی ایران و جهان بیان کرد: شهرسوخته مرکز تمدن هیرمند و یکی از مهمترین محوطههای باستانشناختی ایران و جهان است که در فاصله ۵۶ کیلومتری جنوب شهرستان زابل قرار دارد؛ حیات در این شهر باستانی به وسعت ۲۷۳ هکتار، از اواخر هزاره چهارم تا تمامی هزاره سوم پیش از میلاد و در چهار دوره فرهنگی تداوم داشته است.
سرپرست هیئت کاوش شهر سوخته افزود: کاوشهای باستانشناسی در شهرسوخته از اسفندماه سال ۱۳۴۶ آغاز شد و پیش از انقلاب اسلامی، ۱۰ فصل کاوش به سرپرستی ماریتسیو توزی در این محوطه انجام گرفت؛ پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با تشکیل سازمان میراثفرهنگی، دور جدید کاوشهای باستانشناسی به سرپرستی سیدمنصور سیدسجادی آغاز شد و در ۲۰ فصل ادامه یافت.
شیرازی ادامه داد: حاصل این مجموعه کاوشها در بخشهای مسکونی، صنعتی و گورستان شهرسوخته، اطلاعات ارزشمندی از ابعاد مختلف زندگی فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی ساکنان دشت سیستان و همچنین دامنه ارتباطات گسترده آنان با مناطق مختلف آسیای مرکزی، سواحل مکران، عمان و خلیج فارس، دره سند، جنوبغرب ایران و بینالنهرین در اختیار جامعه علمی قرار داده است.
سرپرست هیئت کاوش شهرسوخته درباره بیستویکمین فصل کاوشهای باستانشناسی این محوطه گفت: این فصل از ۲۹ تیرماه ۱۴۰۵ با هدف انجام فعالیتهای پژوهشی درباره ابعاد مختلف شهرسوخته آغاز شده و کاوشها در سه کارگاه، شامل یک کارگاه در منطقه مسکونی و دو کارگاه در محدوده گورستان، متمرکز شده است.
وی بیان کرد: کاوش در بخش شمالشرقی منطقه مسکونی به شناسایی دو فاز معماری و مجموعهای از شواهد مرتبط با فعالیتهای روزمره و برخی فعالیتهای پیشهورانه منجر شده است که از جمله مهمترین آنها میتوان به حجم قابل توجهی از بقایای حیوانی، ابزارها، دورریزهای سنگی، پیکرکهای ساده و منقوش حیوانی و اجاقهای موجود در فضاهای معماری اشاره کرد.
شیرازی در پایان تصریح کرد: مجموعه این شواهد نشان میدهد که این بخش از شهرسوخته را نمیتوان یک منطقه کاملاً صنعتی تلقی کرد؛ بلکه به نظر میرسد این محدوده، علاوه بر برخی فعالیتهای پیشهورانه، نقشی مهم و غیرقابلانکار در انجام فعالیتهای روزمره ساکنان شهر داشته است.
نظر شما