به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از گاردین، اندونزی در یک طرح آزمایشی پنج‌ساله در حال بررسی این موضوع است که آیا بلندگوهای مورد استفاده برای پخش اذان می‌توانند به هشداررسانی در مناطق صعب‌العبور کمک کنند یا خیر.
دانشمندانی که روی یک سیستم هشدار زودهنگام در کشور زلزله‌خیز اندونزی کار می‌کنند، برای طراحی شبکه‌ای از آژیرهای هشدار که حتی به دورافتاده‌ترین جوامع نیز برسد، رویکردی متفاوت و معنوی در پیش گرفته‌اند. آن‌ها امیدوارند با استفاده از مساجد، جان انسان‌ها را نجات دهند.
«اینوئه هیروشی»، سرپرست این پروژه، در گفت‌وگو با گاردین می‌گوید: هر جامعه‌ای یک مسجد دارد. این طرح آزمایشی ابتکار عمل این دانشمند ژاپنی متخصص بلایای طبیعی است؛ کسی که می‌گوید این ایده را نزدیک به دو دهه پیش، هنگام تحقیق درباره زلزله‌های مرگبار در سوماترا مطرح کرده است.
اینوئه، از مؤسسه تحقیقات پیشگیری از بلایا در دانشگاه کیوتوی ژاپن، با دولت اندونزی همکاری می‌کند تا بررسی کند که آیا این کشور می‌تواند سیستمی مشابه سیستم هشدار زودهنگام ژاپن را پیاده‌سازی کند یا خیر.
او درباره زلزله ویرانگر سال ۲۰۰۹ در غرب سوماترا که دست‌کم ۱۰۰۰ کشته بر جای گذاشت، می‌گوید: با خودم فکر کردم اگر اندونزی هم چنین خدماتی داشت و مردم پیش از شروع لرزش‌ها هشدار را دریافت می‌کردند، بسیاری از آن صدها نفر جان خود را از دست نمی‌دادند.
سازمان مدیریت بحران اندونزی با چالش مسافت‌های بسیار زیاد و مناطق صعب‌العبور روبروست، اما از مزیت وجود شبکه‌ای از بلندگوها برخوردار است که از پیش مستقر شده و به‌طور مرتب سرویس می‌شوند؛ امکانی که بسیاری از کشورهای دیگر از آن بی‌بهره‌اند.
اندونزی با داشتن بیشترین جمعیت مسلمان در جهان، صدها هزار مسجد دارد که در آن‌ها پنج بار در روز اذان پخش می‌شود. این طرح آزمایشی تاکنون چندین مسجد را به شبکه حسگرهای لرزه‌نگاری خود متصل کرده است.
برای اینکه یک سامانه هشدار زودهنگام زلزله بتواند جان انسان‌ها را نجات دهد، وجود دو عامل حیاتی ضروری است: داشتن شبکه‌ای از ابزارهای هشداردهنده و عملکرد صحیح آن‌ها. اینوئه می‌گوید: مزیت بلندگوهای مساجد این است که از پیش موجود بوده و به خوبی نگهداری می‌شوند. در هر زیرساخت مربوط به مدیریت بحران، مسئله نگهداری چالشی بزرگ محسوب می‌شود. اما نگهداری بلندگوهای مساجد توسط خود مردم انجام می‌گیرد.
بسیاری از راهکارهای مدرن آمادگی در برابر بلایا بر پایه استفاده از تلفن همراه استوارند؛ با این حال، این روش‌ها آسیب‌پذیرند، زیرا وقوع زلزله می‌تواند موجب اختلال در زیرساخت‌های ارتباطی شود.
این کشور از سال ۲۰۰۸ دارای سامانه هشدار زودهنگام سونامی بوده است، اما به گفته «اندی اکا ساکیا» پژوهشگر ارشد «آژانس ملی تحقیقات و نوآوری» (وابسته به دولت اندونزی) و سرپرست اندونزیایی تیم تحقیقاتی مشترک، طرح مربوط به زلزله می‌تواند یک «تحول بزرگ» محسوب شود.
در حالی که سونامی‌ها مناطق ساحلی را تحت تأثیر قرار می‌دهند و می‌توان وقوع آن‌ها را از چند دقیقه تا حتی چند ساعت قبل پیش‌بینی کرد، امواج زلزله با سرعتی فوق‌العاده در زمین حرکت می‌کنند؛ ساکیا می‌گوید روستایی که در فاصله ۵۰ کیلومتری کانون زلزله قرار دارد، ممکن است تنها ۵ تا ۱۰ ثانیه برای واکنش نشان دادن فرصت داشته باشد.
او می‌گوید: این طرح هنوز در مرحله اولیه است و فعلاً هشداری برای عموم صادر نمی‌شود. هدف نهایی در واقع آگاه‌سازی مردم است تا بتوانند در سریع‌ترین زمان ممکن واکنش نشان دهند.
این پروژه که تا سال ۲۰۳۰ ادامه خواهد داشت، همچنین نصب سامانه‌های هشدار بر روی بلندگوهای مدارس و استفاده از پخش‌های رادیویی و تلویزیونی را مد نظر دارد.
نظر شما