اعتقاد به منجی و مهدی موعود، یکی از مهمترین اعتقاداتی است که از گذشته های دور در میان همه طوایف مسلمانان مطرح بوده و مسائل بحث انگیزی در محور آن مطرح شده است. در روایات رسیده از پیامبر(ص)، به ظهور هدایتگر و منجی عدالت گستر از نسل وی بشارت داده شده و در میان محدثان و روایان اخبار فریقین، این روایات قطعی شناخته شده است.
همچنین در روایات پیشوایان معصوم(ع)، به آمدن نجات دهنده ای اصلاح گر از خاندان آنان پس از فراگیری ستم به منظور رهایی مستضعفان به عنوان یکی از سنت های تاریخی قطعی نوید داده شده است. پیروان ادیان الهی، دست کم سه دین بزرگ ابراهیمی، در اعتقاد به آمدن منجی مشترک هستند که جهان در نهایت، از آن صالحان و خداپرستان خواهد شد و این سنت الهی و سرنوشت محتوم بشریت است.
| خرافه که نوعی اعتقاد به تأثیرگذاری گسترده و بی رویه و بی تناسب عوامل پنداری در زندگی و طبیعت است، زمینه را برای قبول امور شگفت انگیز فراهم و شخص را آماده می کند تا هر چیزی را به سادگی بپذیرد. |
آنان این آرمان را نه یک رؤیا، بل واقعیت می دانسته و دوران سیاه ظلم و شقاوت ستمگران را ناپایدار و زودگذر می پنداشته و با امید به ظهور آن امام همام و پیروزی وی بر ظلمان، در انتظار گرفتن انتقام مظلومیت خود و هم نوعان خویش، آرزوی فرج می کنند و آلام خود را تسکین می دادند.
از سوی دیگر، انتظار و اعتقاد به مهدویت، چنان که مایه امیدواری و استواری شیعیان و تقویت روحیه ستم ستیزی و به وجود آمدن قیام های بزرگ بوده، نیز موجب سوء استفاده انحراف و تحریف و ترویج خرافات و سوء استفاده هم بوده است. بی شک اعتقادات مذهبی اگر از خرافات و پیرایه ها زدوده نشود، دستاویز مناسبی برای اشخاص و جریانات طماع و مغرض قرار می گیرد.
شگفت آور آنکه هر بار که شرایط اجتماعی و سیاسی دگرگون و اوضاع برای مردم سخت و شکننده و یأس آور گشته، زمینه توجهه به منجی و فرصت برای بهره گیری توسط عده ای شیاد هم فراهم شده است؛ کسانی مدعی مهدویت و یا ملاقات با آن حضرت می شوند تا به این وسیله، مشکلات مردم را حل کنند و دغدغه ها و بحران های روحی آنان را کاهش دهند!
چنین بهره گیری از اعتقاد به مهدویت موجب می شود تا هر کسی برای خود دکانی باز کند و مدعیان مهدویت و رؤیت، اعتقادات مردم و نسل جوان را تضعیف کنند و زمینه استهزاء و تمسخر از سوی دستگاه های تبلیغاتی بیگانه و دشمنان اسلام و تشیع را فراهم سازند. نتیجه این سخنان، ایجاد شک و تردید به اصل مهدویت و فریب خوردن عده ای و انتساب همه ضعیف ها، کاستی ها، سوء مدیریت ها، افزایش تورم و ... است؛ به ویژه آنکه گاهی این سخنان در هاله ای از قداست و در قالبی ایهام ساز بیان می شود و به صورتی در می آید که هم برای کسانی تقدس بیاورد و هم کسانی آن را انکار کنند.
در این رهگذر نباید از سوء استفاده های بین المللی رسانه های خارجی از دامن زدن به آن غافل بود. بی گمان یکی از راه های توجه به این ادعاها، تعمق در رسانه های غربی و انعکاس این ادعاهاست. چنین به نظر می رسد که برنامه ریزی برای اهداف التهابی پیش بینی شده است که آنان برای پیشبرد اهداف اصلی خود را در سه کشور شیعه نشین لبنان، عراق و بحرین و برخی کشورهای دیگر دنبال می کنند، زیرا در چنین شرایطی بهره جستن بیگانگان از اعتقاد شیعیان به امام زمان(عج) می تواند حربه ای بسیار کارساز و مؤثر برای سوء استفاده آنان و در هم ریختگی مذهبی باشد، چنان که در یک قرن پیش، بهائیت و بابیت و دامن زدن به آن چنین بود. برای اینکه حجم این ادعاها و بستر پیدایش آنها روشن شود، مناسب است این نمونه ها بررسی گردند تا معلوم شود که واقعا این پدیده نمی تواند اتفاقی باشد، یا تنها عامل آن، انگیزه های شخصی و اهداف دینی خاص تلقی می گردد.
نظر شما