خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: معلم است و به این شکل درس دادن و درس خواندن مجازی و از پشت صفحه نمایشگر یا تلویزیون آشناست. خودش هم دهه شصت و موقع موشکباران تهران با تلویزیون و خانمی که به نوآموزان نهضت سوادآموزی هم درس میداد درس خوانده است. حالا بچههای خودش همینجور درس میخوانند، زندگی و درس تعطیلبردار نیست! میگوید: دو سه روزی است که کلاسهای مدارس برقرار شده. باز هم مجازی. امسال روزهای تعطیلی حاصل از آلودگی هوا و ناترازی و اغتشاشات را روی تقویم علامت زدم. یکماه و نیم پُر شد. باورش برایم سخت بود ولی تیکهای روی تقویم واقعیت را میگفت. از زیر این تعطیلات اجباری در نیامده بودیم که سایه جنگ افتاد روی کشورمان و باز هم تعطیلات و کلاسهای مجازی شد عایدی بچهها.
تعطیلات عید هم اضافه شد و بالاخره بعد از بالا و پایینهای بسیار قرار به برگزاری کلاسها به صورت مجازی شد تا پایان فروردین.
طبق عادت همیشه که موقع برگزاری کلاسها به بهانهای بالای سر بچهها میروم تا مطمئن شوم سر کلاسند و به چت با دوستان و وبگردی مشغول نیستند، بشقاب میوه به دست وارد اتاق پسرم میشوم.۱۶ ساله است و سال یازدهم متوسطه. ریاضی فیزیک میخواند. نمیتوانم بگویم از روی تحقیق یا علاقه. بهتر است بگویم با رد گزینههای تجربی به دلیل بیعلاقگی به رشتههای پزشکی و انسانی به دلیل فرار از حفظیات زیاد. رشته تحصیلی من و پدرش هم بیتاثیر نبود. هر دو فنی خواندهایم.
بشقاب میوه را روی میزش میگذارم و خسته نباشیدی ضمیمهاش میکنم. نگاه میکنم به صفحه لپ تاپ. زمین شناسی دارند. نمیدانم این درس چطور در لیست درسهای این رشته جا خوش کرده. ولی هست.
«چت باکس» اسکای روم را که نگاه میکنم، سوالات بچهها نظرم را جلب میکند:
آقا تا چقدر زیر زمین میشه سازه ساخت؟
آبهای زیرزمینی رو چه جوری میشه کنترل کرد؟
مقاومسازی زمینچه طوری انجاممیشه؟و...
ذهنم میرود سمت شهرهای موشکی. سمت سجیل و خرمشهر. سمت رزمندگان پای لانچر. سمت شهید حاجیزاده که گفت سالها زمان لازم داریم برای رونمایی از همه شهرهای موشکیمان.
فکر میکنم نقطه شروع تصمیمات بزرگ شاید همین کلاسهای مجازی باشد. شاید قرار گرفتن در بحرانها، ایدههای نو بسازد. شاید رشتههای هوا فضا، مکانیک و سازه انتخاب خیلی از بچههای کنکوری سالهای بعد باشد. شاید فرماندهان بزرگ آینده الان درگیر کلاسهای مجازی هستند.
نظر شما