بازتاب جنگ علیه ایران در رسانه‌های جهان؛ ترامپ در دنیای واقعی نیست!

خبرگزاری مهر، گروه بین الملل: از آغاز تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، نه‌تنها اهداف اعلامی این عملیات محقق نشده، بلکه شواهد فزاینده‌ای از بن‌بست راهبردی و شکست‌های میدانی و سیاسی برای طرف‌های متجاوز در حال آشکار شدن است. این جنگ که با حملات گسترده و کشتار غیرنظامیان از جمله دانش‌آموزان بی‌گناه آغاز شد، به‌سرعت ابعاد انسانی، امنیتی و اقتصادی گسترده‌ای پیدا کرده و واکنش‌های متفاوتی را در رسانه‌های بین‌المللی برانگیخته است. هرچند آتش بس دو هفته ای حاصل شده اما هنوز تا پایان واقعی این تجاوز مسیر پیچیده ای در پیش است.

رسانه‌های جهان هر یک با رویکردهای خاص خود، تلاش کرده‌اند روایت این جنگ را شکل دهند؛ بررسی این بازتاب‌ها می‌تواند تصویری روشن‌تر از وضعیت واقعی جنگ و چشم‌انداز آن ارائه دهد.

رسانه‌های غربی

شورای آتلانتیک در تحلیلی چهار سناریوی ژئوپلیتیک برای دوران پس از جنگ ایران ترسیم کرده که بر دو متغیر اصلی استوار است: میزان تعهد نظامی آتی آمریکا در خلیج فارس (محدود یا پایدار) و نحوه موضع گیری چین (منفعل یا فعال). این اندیشکده آمریکایی تصریح می کند که تداوم یا رفع اختلال در تنگه هرمز، متغیر تعیین کننده سوم و شاید مهم ترین عامل در شکل دهی به پیامدهای این جنگ است.

بر اساس این گزارش، محتمل ترین سناریو «فرسایش مدیریت شده برتری آمریکا» نام دارد که در آن واشنگتن به اقدام محدود بسنده کرده و پکن با فرصت طلبی اقتصادی، نظاره گر باقی می ماند. در مقابل، سناریوی خطرناک تر «نقطه عطف قدرت های بزرگ» زمانی رخ می دهد که آمریکا به دنبال نتیجه ای قاطع باشد و چین نیز با حمایت مادی و اطلاعاتی از ایران، عملاً واشنگتن را وارد رویارویی همزمان در دو جبهه خاورمیانه و آسیا-پاسیفیک کند. شورای آتلانتیک هشدار می دهد که اختلال طولانی مدت در تنگه هرمز، اتحادهای آمریکا را دچار شکاف ساختاری خواهد کرد و شکست مذاکرات می تواند به سرعت شرایط را به سمت سناریوهای چهارگانه وخیم تر سوق دهد. در پایان این تحلیل آمده است که درگیری های نظامی متوقف شده، اما رقابت بزرگ قدرت ها همچنان ادامه دارد.

روزنامه گاردین در تحلیلی به مقایسه ادعای پیروزی دونالد ترامپ در جنگ ایران با اعلام بدفرجام «ماموریت انجام شد» جرج بوش در عراق پرداخت و نوشت که این ادعاها با واقعیت های میدانی همخوانی ندارد. به نوشته این رسانه انگلیسی، ترامپ در آستانه از سرگیری مذاکرات اسلام آباد، در رشته پست هایی در شبکه اجتماعی تروث سوشال مدعی پیروزی قاطع شد و اعلام کرد که تنگه هرمز بازگشایی شده و ایران دیگر از بستن آن به عنوان سلاح نظامی استفاده نخواهد کرد.

گاردین این ادعا را توجیهی متزلزل برای یک «دور افتخار» توصیف کرد، چرا که پیش از آغاز جنگ، تنگه هرمز کاملاً باز بود و این جمهوری اسلامی ایران است که اکنون توانایی خود در ایجاد اختلال بین المللی را به اثبات رسانده است. همچنین این گزارش با اشاره به ادعای ترامپ مبنی بر تعلیق نامحدود برنامه هسته ای ایران، آن را با توجه به سابقه پیچیده و طولانی اختلافات هسته ای، امری مشکوک می داند.

گاردین خاطرنشان ساخت که برخلاف پیش بینی ترامپ و نتانیاهو، نظام جمهوری اسلامی ایران فرو نپاشیده و با عزم راسخ به بقای خود ادامه می دهد؛ موفقیتی که با توجه به عدم توازن قوای نظامی، به خودی خود یک پیروزی برای تهران محسوب می شود.

بی بی سی در گزارشی از نشست بهاره صندوق بین المللی پول و بانک جهانی در واشنگتن نوشت که مقامات ارشد اقتصادی جهان نسبت به تبعات گسترده جنگ ایران ابراز نگرانی عمیق کرده اند. به نوشته این رسانه، در حالی که اسکات بسنت، وزیر خزانه داری آمریکا، با کم اهمیت جلوه دادن بحران، جنگ را «درد اقتصادی کوچک در برابر امنیت بلندمدت» توصیف کرد، اکثر وزرای دارایی گروه هفت و بانکداران مرکزی از تحمیل هزینه های این جنگ به اقتصاد جهانی ابراز نارضایتی نمودند.

کریستالینا جورجیوا، رئیس صندوق بین المللی پول، هشدار داد که جهان با یک «شوک کندتر» مواجه است و ماه آوریل به دلیل توقف کامل محموله های جدید از تنگه هرمز، دشوارتر از مارس خواهد بود. در این گزارش به نمونه های عینی از شکنندگی زنجیره تأمین اشاره شده است: توقف صادرات نفت عراق، قطع گاز خانگی بنگلادش، و انتظار کشورهای جزیرهای اقیانوس آرام برای سوخت.

بی بی سی افزود که بانک جهانی بسته حمایتی ۱۰۰ میلیارد دلاری برای کشورهای فقیر آماده کرده و همزمان، کشورهای اروپایی مانند فرانسه و بریتانیا به بازنگری در سیاستهای انرژی خود روی آورده اند. در پایان این گزارش با اشاره به بازگشایی موقت تنگه هرمز، تصریح شده که با وجود کاهش نسبی قیمت ها، تبعات بلندمدت این بحران به ویژه در بخش امنیت غذایی و کود شیمیایی همچنان پابرجاست.

بی بی سی در تحلیلی به بررسی فرصت ها و مخاطرات ناشی از برقراری همزمان دو آتش بس در ایران و لبنان پرداخت و نوشت که این لحظه سرشار از امکان برای پیشرفت مذاکرات ایران و آمریکاست. به نوشته این رسانه، اعلام آتش بس ۱۰ روزه میان رژیم صهیونیستی و حزب الله که خواسته تهران برای تداوم گفتگوها بود، با واکنش مثبت ایران و اعلام «بازگشایی کامل» تنگه هرمز همراه شد.

بی بی سی افزود که این آتش بس با خشم ساکنان شمال اسرائیل مواجه شده، چرا که آن را به معنای تأیید نفوذ ایران بر تحولات لبنان می دانند. با این حال، تحلیلگران موسسه چتم هاوس معتقدند که مذاکرات مستقیم میان بیروت و تل آویو می تواند لبنان را از حوزه نفوذ ادعایی تهران خارج سازد.

این گزارش چالش های پیش روی مذاکرات آتی را نیز برشمرد: برنامه هسته ای ایران که سخنگوی وزارت خارجه ایران انتقال اورانیوم به آمریکا را غیرقابل مذاکره خواند؛ و آینده تنگه هرمز که ایران خواستار چارچوب حقوقی جدیدی برای تردد با مسیرهای نزدیک به ساحل خود شده است. بی بی سی در پایان با اشاره به سابقه خروج ترامپ از برجام، احتمال دستیابی به توافقی جامع و پایدار را در هاله ای از ابهام ارزیابی کرد.

رسانه‌های عربی و منطقه‌ای

المیادین با توجه به آتش بس در لبنان و نقش ایران در آن نوشت: آتش‌بس در لبنان یک حادثه جداگانه نبود، بلکه حاصل تشدید درگیری‌ها در جنوب و فشارهای منطقه‌ای بود که در تنگه هرمز به اوج خود رسید. این آتش‌بس نتیجه‌ی آشکار شدن تدریجی وقایعی بود که چشم‌انداز را تغییر داد و ترامپ و نتانیاهو را مجبور به تسلیم کرد.

تصمیم دیروز دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، برای اعلام آتش‌بس ۱۰ روزه بین لبنان و اسرائیل، نه از نظر زمان‌بندی خودسرانه بود و نه در چارچوب جنگ، تصادفی بود؛ بلکه این تصمیم نتیجه‌ی شرایط، عوامل و تحولات متعددی بود که واشنگتن بدون توجه به واقعیت‌های میدانی و سیاسی تحمیلی، تلاش کرد تا خود را در آخرین لحظه به عنوان "ناجی" معرفی کند.

ترامپ می‌خواست بلافاصله پس از مذاکرات مستقیم بین سفیر لبنان در واشنگتن و سفیر اسرائیل، تحت نظارت آمریکا، آتش‌بس در لبنان را اعلام کند. این اقدام پس از آن صورت گرفت که مقامات لبنانی، دولت اسرائیل و دولت آمریکا، قرار گرفتن لبنان در توافق آتش‌بس بین ایران و ایالات متحده در پاکستان را رد کردند. همزمان با این تحولات، اسرائیل به جنایت در لبنان دست می زند و هواپیماهای اشغالگر تنها در ۱۰ دقیقه ۱۶۰ حمله هوایی انجام دادند که منجر به ۳۰۳ شهید و ۱۱۵۰ زخمی شد.

قتل عام اسرائیل در آن "چهارشنبه سیاه" ثابت کرد که اسرائیل، با حمایت آمریکا، چراغ سبز دریافت کرده است تا به ماشین کشتار خود علیه مردم لبنان ادامه دهد و عملیات خود را در جنوب لبنان گسترش دهد تا با کسب پیروزی نظامی و برتری در میدان، از آن برای باج‌گیری از ایران و لبنان استفاده کند.

اما حقیقت این است مذاکرات مستقیم بین اسرائیل و لبنان که زیر آتش جنگ برگزار شد - گذشته از غیرقانونی بودن و فقدان اجماع داخلی، که با مخالفت گسترده عمومی روبرو شد - حتی هیچ پیشرفت ملموسی در مورد آتش‌بس به همراه نداشت.

ایران و مقاومت اسلامی در لبنان آتش‌بس را از ترامپ و نتانیاهو گرفتند و آن را پیش‌نیاز مذاکره برای یک توافق جامع منطقه‌ای قرار دادند. با این حال، تهران و حزب‌الله اعلام کرده‌اند که آماده پاسخگویی به هرگونه نقض آتش‌بس توسط اشغالگران و ایالات متحده هستند.

روزهای آینده و دور بعدی مذاکرات در تعیین نتیجه آتش‌بس و احتمال تمدید آن، به ‌ویژه در جبهه لبنان، تعیین‌کننده خواهد بود. همه نگاه‌ها به تحولات مربوط به عقب‌نشینی اسرائیل از جنوب، بازسازی، توقف حملات و جلوگیری از «آزادی تحرک» مورد نظر اشغالگران دوخته شده است. در غیر این صورت، مقاومت به وضعیت قبل از دوم مارس برنخواهد گشت و هوشیار خواهد ماند.

القدس العربی با توجه به محاصره دریایی آمریکا علیه جمهوری اسلامی و واکنش ایران نوشت: تهران در اقدامی اقتدار آفرین از بسته شدن مجدد تنگه هرمز تا زمان رفع محاصره آمریکا خبر داد.

قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء روز شنبه از اعمال مجدد محدودیت‌ها و ممنوعیت عبور و مرور از تنگه هرمز به دلیل ادامه محاصره دریایی این کشور توسط آمریکا خبر داد.

سخنگوی این قرارگاه در بیانیه‌ای اعلام کرد که کنترل تنگه هرمز به وضعیت قبلی خود بازگشته است و این آبراه استراتژیک تحت مدیریت و کنترل دقیق نیروهای مسلح است.

وی اظهار داشت تا زمانی که ایالات متحده به آزادی کامل دریانوردی کشتی‌ها به سمت و از ایران پایان ندهد، وضعیت تنگه هرمز تحت کنترل دقیق و در وضعیت قبلی خود باقی خواهد ماند.

عاکف کوچکان نویسنده سایت تحلیلی-خبری خبر۷ ترکیه نوشت: از منظر آمریکا، ناتوانی از اعمال فشار بر ایران موجب از دست رفتن پرستیژ این کشور شده و این مهم‌ترین و راهبردی‌ترین شکست در سطح جهانی محسوب می‌شود. برای ترامپ نیز انتخابات ماه نوامبر به‌شدت در خطر است و جمهوری‌خواهان با چالش جدی روبه‌رو هستند. حتی ممکن است روند استیضاح دوباره مطرح شود. این‌که آیا واقعاً استیضاح خواهد شد یا نه، باید منتظر ماند و دید. در ابتدا، در میز مذاکراتی که در اسلام‌آباد تشکیل شد، لبنان خارج از معادلات قرار گرفته بود. اما ایران توانست شرایط خود را بر میز مذاکره تحمیل کند. طی ۴۸ ساعت گذشته ابتدا در لبنان اعلام آتش‌بس شد و بعد از آن ترامپ گفت: «حملات اسرائیل به لبنان را ممنوع کردیم.» لبنان یکی از بزرگ‌ترین ابزارهایی بود که نتانیاهو برای زنده نگه داشتن جنگ و حفظ جایگاه سیاسی خود از آن استفاده می‌کرد.

رسانه‌های چین و روسیه

شینهوا به نقل از یک مقام رسمی صندوق بین‌المللی پول نوشت اختلال جهانی انرژی ناشی از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، هرچند در کوتاه‌مدت یک شوک بزرگ محسوب می‌شود، اما در بلندمدت می‌تواند روند انتقال جهانی به سمت انرژی‌های تجدیدپذیر را شتاب ببخشد و «نقطه امیدی در دل بحران» باشد.

به گفته دنیز ایگان، رئیس بخش مطالعات اقتصادی جهانی در IMF، کشورها باید از این فرصت استفاده کنند و به جای اختصاص منابع محدود به یارانه‌های عمومی که قیمت‌های واقعی را مخدوش می‌کند، سرمایه‌گذاری را به سمت تسریع در روند گذار انرژی انتقال دهند. گزارش چشم‌انداز اقتصاد جهانی IMF نیز تأکید کرده است که بسته شدن احتمالی تنگه هرمز و آسیب به تأسیسات حیاتی انرژی، خطر بحران جدی انرژی را افزایش داده، اما همین موضوع می‌تواند انگیزه‌ای برای پذیرش سریع‌تر انرژی تجدیدپذیر و افزایش تاب‌آوری در برابر شوک‌های انرژی باشد.

ایگان همچنین توضیح داد که اقتصادهای نوظهور و در حال توسعه نسبت به تغییرات قیمت کالاها، انتظارات تورمی و شرایط مالی بسیار حساستر از کشورهای پیشرفته هستند. با این حال، به دلیل نوسانات شدید روزانه بازار نفت و گاز، پیش‌بینی دقیق قیمت‌ها دشوار است و باید بر سناریوهای جایگزین تأکید بیشتری شود.

اسپوتنیک در تحلیل دیگری می نویسد، پاکستان در تناقضی استراتژیک گرفتار شده است: از یک سو قربانی بحران‌های منطقه‌ای (به‌ویژه بسته شدن احتمالی تنگه هرمز) شده و از سوی دیگر امید به صلح‌ آفرینی بالقوه دارد تا بتواند اقتصاد خود را نجات دهد. سه نکته کلیدی از نظر نویسنده عبارتند از:

۱. آسیب‌پذیری شدید در بخش انرژی: پاکستان برخلاف هند، ذخایر استراتژیک سوخت ندارد و وارداتش از خلیج فارس متنوع نیست. تنها راه‌حل کوتاه‌مدت، اتکا به انرژی خورشیدی است.

۲. سرمایه‌گذاری افسانه‌ای: برخلاف برخی گمانه‌ زنی ها، کشورهای حاشیه خلیج فارس، بنادر پاکستان را رقیب می‌بینند و در آنها سرمایه‌گذاری نمی‌کنند. غرب نیز به جای سرمایه‌گذاری، فقط تمدید پرداخت وام را ممکن کرده است.

۳. خط لوله گاز ایران-پاکستان، یک ضرورت است: با تخریب ۱۷ درصد ظرفیت ال‌ان‌جی قطر (با زمان بازگشت ۴-۵ ساله)، خط لوله گاز ایران نه یک گزینه اقتصادی، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای تنوع‌بخشی به تأمین سوخت پاکستان است، فارغ از اینکه بحران هرمز حل شود یا خیر. کارشناسان تأکید دارند تحریم‌ها علیه ایران باید برداشته شود.

اسپوتنیک به نقل از تحلیلگر سیاسی لبنانی، جوزف حلوه، اعلام کرده که آتش‌بس ۱۰ روزه بین اسرائیل و حزب‌الله لبنان، از نظر شکلی چندان جدید نیست و بسیاری از مفاد آن مشابه توافق ۲۷ نوامبر ۲۰۲۴ است که با میانجی‌گری برقرار شد و اسرائیل ۱۵ هزار بار آن را نقض کرده است. به گفته او، این آتش‌بس نشان می‌دهد اسرائیل ظاهراً «تسلیم منطق گفت‌وگوی حساب‌شده با لبنان» شده است. با این حال، حلوه تأکید می‌کند تا زمانی که فرآیندی واقعی برای پایان دادن به اختلافات اساسی میان لبنان و اسرائیل آغاز نشود، نمی‌توان از پایان ۱۰۰ درصدی درگیری صحبت کرد و اسرائیل ممکن است این آتش‌بس را نیز به نفع خود تفسیر یا بازتفسیر کرده و آن را نقض کند.

راشا تودی در تحلیلی به روند فزاینده تنش‌ها و تبدیل تدریجی روابط ترکیه و اسرائیل از رقابت معمولی به «رقیبان استراتژیک» می‌پردازد. نویسنده معتقد است در حالی که این دو در دهه ۱۹۹۰ روابط نزدیک نظامی و اطلاعاتی داشتند (از جمله همکاری در دستگیری رهبر پ.ک.ک)، پس از جنگ اخیر غزه، این روابط به تقابل ایدئولوژیک و رقابت منطقه‌ای تبدیل شده است.

سه محور اصلی رقابت عبارتند از: سوریه (تداخل منافع امنیتی و حضور نظامی)، شرق مدیترانه (نبرد بر سر انرژی و ائتلاف‌های منطقه‌ای)، و رهبری نمادین جهان اسلام (ترکیه به نمایندگی از مسلمانان و فلسطین در برابر اسرائیل). همچنین مسئله کردها عامل حساس و تحریک‌کننده دیگری است که هرگونه نزدیکی اسرائیل با کردها را برای ترکیه غیرقابل تحمل می‌کند.

نویسنده هشدار می‌دهد که مهم‌تر از جنگ فوری، «عادی‌سازی ذهنی تقابل» است. هر دو طرف به تدریج یکدیگر را به عنوان تهدید اصلی در نقشه راهبردی خود تعریف می‌کنند و نیازهای داخلی (اقتصاد ترکیه و بحران سیاسی اسرائیل) این مسیر را تسریع می‌کند. در نهایت، خطر اصلی در «حرکت استراتژیک همراه با شتاب‌ به سمت درگیری» است؛ فرآیندی که در آن حتی بدون قصد مستقیم جنگ، منطق رویدادها و فقدان مکانیسم‌های اعتماد، می‌تواند منطقه را به سمت مراحل خطرناک‌تری سوق دهد.

رسانه‌های رژیم صهیونیستی

وای نت نیوز در تحلیلی به قلم روی بنامینی کارشناس امنیت ملی و خاورمیانه به تحلیل وضعیت پس از آتش‌بس در جنگ با ایران پرداخته است. خلاصه مطلب به شرح زیر است: با وجود دستاوردهای نظامی اسرائیل و آمریکا علیه ایران، جنگ به پایان نرسیده و آتش‌بس فعلی شکننده است.

نظام ایران هنوز سرپاست و با اعتماد به نفس به مسیر خود ادامه می‌دهد. هم‌اکنون منطقه در حال بازآرایی است و همه منتظر تصمیم ترامپ برای گام بعدی هستند. این فضای مبهم برای اسرائیل فرصت ایجاد می‌کند تا ائتلاف منطقه‌ای را گسترش دهد، زیرا کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس بیش از پیش تهدید ایران را لمس کرده‌اند. امارات و بحرین موضعی تند و خصمانه علیه ایران گرفته‌اند، در حالی که قطر میانجی‌گری می‌کند و عربستان نیز تلاش دارد خود را به‌عنوان قدرت مستقل منطقه تثبیت کند. نویسنده پیشنهاد می‌دهد اسرائیل از بستر توافق‌های ابراهیم برای مقابله با محور ایران استفاده کند و چهار اقدام را توصیه می‌کند:

۱. صدور بیانیه مشترک آمریکا و کشورهای تابع عربی برای ترویج ثبات و مدارا.

۲. کمک اسرائیل به همپیمانان عربی در جهت ارتقای پدافند هوایی و حفاظت از خود.

۳. ایجاد کریدورهای تجاری جایگزین برای مقابله با تسلط ایران بر تنگه هرمز.

۴. گسترش توافق‌های ابراهیم به کشورهای جدید.

لذا تنها اتکا به قدرت نظامی کافی نیست؛ اسرائیل باید از این فرصت برای بهبود جایگاه منطقه‌ای و جهانی خود و تحقق چشم‌انداز صلح به نفع خود و پیشبرد توافق‌ ابراهیم استفاده کند.

اسراییل هیوم در مقاله ای استدلال می‌کند که اسرائیل با وجود برتری نظامی، در «جنگ روایت‌ها» و افکار عمومی جهانی عملکرد ضعیفی دارد. به‌گفته نویسنده، رسانه‌های بین‌المللی اغلب تصویری از اسرائیل به‌عنوان طرف قدرتمند و مهاجم ارائه می‌دهند، در حالی‌که طرف مقابل بیشتر در جایگاه قربانی دیده می‌شود؛ موضوعی که باعث می‌شود پیروزی‌های نظامی به موفقیت سیاسی و رسانه‌ای تبدیل نشود.

در ادامه، مقاله این مشکل را ناشی از ضعف ساختاری در حوزه «دیپلماسی رسانه‌ای» یا روایت‌سازی می‌داند. نویسنده معتقد است اسرائیل سال‌ها این حوزه را جدی نگرفته و آن را در حد یک ابزار فرعی دیده، در حالی‌که باید بخشی از راهبرد امنیت ملی باشد. همچنین به نقش رسانه‌ها، سازمان‌های بین‌المللی و محدودیت‌های میدانی اشاره می‌شود که در شکل‌گیری روایت‌های جهانی تأثیرگذارند.

در نهایت، مقاله پیشنهاد می‌کند که برای تغییر این وضعیت، یک استراتژی حرفه‌ای و متمرکز در حوزه ارتباطات جهانی ایجاد شود؛ از جمله تأسیس نهادهای تخصصی، استفاده گسترده‌تر از شبکه‌های اجتماعی، و تمرکز بر روایت‌های احساسی و انسانی. جمع‌بندی آن این است که بدون اصلاح این بخش، حتی موفقیت‌های نظامی هم نمی‌توانند جایگاه بین‌المللی اسرائیل را بهبود دهند.

وای نت نیوز در مقاله ای به امکان شکل‌گیری صلحی پایدار میان اسرائیل و لبنان می‌پردازد و آن را با توافق صلح سال ۱۹۸۳ مقایسه می‌کند؛ توافقی که هرگز اجرایی نشد. نویسنده معتقد است تحولات پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، به‌ویژه به ادعای او تضعیف حزب‌الله، کاهش نفوذ ایران در لبنان و تغییر موازنه‌های منطقه‌ای، فرصتی تاریخی برای مذاکره و حتی آتش‌بس رسمی ایجاد کرده است. با این حال، تجربه شکست توافق ۱۹۸۳ همچنان به‌عنوان یک هشدار جدی مطرح است: صرف امضای توافق به‌تنهایی تضمین‌کننده صلح نیست.

نکته محوری مقاله این است که دوام هر صلحی به اصلاحات ساختاری در لبنان، به‌ویژه در ارتش این کشور، بستگی دارد. نویسنده تأکید می‌کند تا زمانی که ارتش لبنان توان یا اراده کافی برای مهار حزب‌الله و اجرای توافقات بین‌المللی نداشته باشد، هر توافق جدید نیز ممکن است مانند گذشته بی‌اثر بماند. در نتیجه، صلح واقعی نه فقط به مذاکرات سیاسی، بلکه به تغییرات عمیق در ساختار قدرت و امنیت لبنان وابسته است.

تایمز اسراییل در مطلب دیگری می نویسد: یک هفته پس از برقراری آتش‌بس میان ایران و اسرائیل، زندگی در اسرائیل تا حدی به حالت عادی بازگشته است؛ مردم دوباره به کار، مدارس و فعالیت‌های روزمره خود برمی‌گردند و نوعی «بازگشت سریع به روال عادی» دیده می‌شود. با این حال، این بازگشت بیشتر ظاهری است، زیرا فضای عمومی همچنان تحت تأثیر شوک جنگ، خسارات و تجربه حملات موشکی قرار دارد. بسیاری از اسرائیلی‌ها احساس می‌کنند که جنگ به نتیجه قاطعی نرسیده و تهدید ایران همچنان پابرجاست، بنابراین حس نارضایتی، سردرگمی و حتی خشم در میان افکار عمومی دیده می‌شود.

در عین حال، نگرانی اصلی این است که آتش‌بس موقتی باشد و هر لحظه جنگ از سر گرفته شود. تحلیل‌ها و نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که بخش زیادی از جامعه اسرائیل به پایداری این آرامش اعتماد ندارد و حتی درباره ادامه یا توقف جنگ دچار اختلاف نظر است. این وضعیت باعث شده نوعی «زندگی در حالت تعلیق» شکل بگیرد: مردم سعی می‌کنند عادی زندگی کنند، اما هم‌زمان آماده بازگشت به درگیری هستند و احساس ناامنی و عدم قطعیت نسبت به آینده همچنان غالب است.