زمین‌های نیاکو و روایت «ما می‌توانیم»؛ بانوانی که از کار خسته نمی‌شوند

خبرگزاری مهر، گروه استان ها- هما اکبری: فصل نشاکاری برنج در روستای نیاکو هر سال با حال و هوایی متفاوت آغاز می‌شود. آنچه این روزها در شالیزارهای این روستا به چشم می‌خورد، حضور پررنگ و بی‌ادعای بانوانی است که از نخستین ساعات روشنایی روز تا غروب آفتاب، در آب و گل مزارع مشغول کارند.

با طلوع آفتاب، بانوان کشاورز نیاکو خود را به حاشیه مزارع می‌رسانند و هر یک از این زنان، دسته‌هایی از نشاهای سبز را که از خزانه آورده شده، کنار خود قرار می‌دهند و شروع به کار می‌کنند.

فاصله میان هر نشا تا نشای بعدی، با دقتی که سال‌ها تجربه به آن‌ها آموخته، تنظیم می‌شود و در کمتر از یک چشم به هم زدن، ریشه در گل جا خوش می‌کند. این حرکت، ساعت ها و بی‌وقفه تکرار می‌شود.

برخی از بانوان در یک ردیف کنار هم پیش می‌روند و پشت سر خود، ردیف‌هایی منظم از نشاهای کاشته شده به جا می‌گذارند. گرمای هوا و خستگی تن، مانعی برای توقف کار نیست و هر کس می‌داند که امروز باید چند ردیف از زمین را تمام کند.

کار گروهی و همدلی در دل مزارع

آنچه در روستای نیاکو به وضوح دیده می‌شود، تقسیم کار منظم میان بانوان است. گروهی مسئول حمل نشاها از خزانه تا کنار مزرعه هستند. گروه دیگر نشاها را دسته‌بندی می‌کنند و گروه سوم که اکثر بانوان را شامل می‌شود، در خط مقدم کاشت قرار دارند.

بانوان مسن‌تر که دیگر توان خم شدن طولانی مدت را ندارند، کار نظارت بر فاصله نشاها و یا جمع‌آوری نشاهای اضافه را بر عهده می‌گیرند. دختران جوان نیز در کنار مادران خود مشغول یادگیری فنون نشاکاری هستند. این چرخه منظم، باعث می‌شود کار با سرعت و کیفیت مناسب پیش برود.

در ساعت ظهر، زمان کوتاهی برای استراحت و خوردن ناهار ساده کنار مزرعه در نظر گرفته می‌شود. پس از آن، دوباره همه به جای خود بازمی‌گردند. تا غروب که دیگر زمین از نشا پوشیده شده باشد، هیچ کس مزرعه را ترک نمی‌کند.

این صحنه هر روز در فصل نشاکاری در روستای نیاکو تکرار می‌شود. بانوان این روستا با حضور مستمر خود در مزارع، نقش اصلی را در کاشت برنج ایفا می‌کنند و سنت دیرینه کشاورزی را زنده نگه داشته‌اند.

آن‌ها بدون هیچ انتظاری، سخت‌ترین روزهای سال را در کنار هم می‌مانند تا مزرعه سبز شود و محصول به بار بنشیند.

صبحی در شالیزارهای نیاکو؛ پیش از گرمای آفتاب

صبح امروز در زمین‌های روستای نیاکو، جایی که شالیزارها بوی باران و خاک نم‌خورده می‌داد، گروهی از بانوان روستا با شیوه‌ای سنتی مشغول نشای برنج بودند؛ صحنه‌ای که فراتر از یک فعالیت کشاورزی، تصویری روشن از همت، خوداتکایی و ایستادگی در مسیر تقویت توان اقتصادی ایران را به نمایش می‌گذاشت.

در روزگاری که اقتصاد کشور بیش از هر زمان دیگری به تولید داخلی، کار میدانی و اعتماد به ظرفیت‌های بومی تکیه دارد، حضور پررنگ بانوان روستایی در شالیزارها، تنها یک تلاش معیشتی نیست؛ این حضور، بخشی از نبض زنده اقتصاد مقاوم و نشانه‌ای از پیوند عمیق میان کار، ایمان و امید به آینده است.

در این میان، آنچه بیش از هر چیز چشم‌ها را خیره می‌کرد، حضور هم‌زمان صلابت و آرامش در چهره این زنان بود؛ زنانی که کار را تنها وظیفه نمی‌دانند، آن را بخشی از هویت خود و نشانه‌ای از ایستادگی در برابر فشارهای اقتصادی می‌بینند. برای آنان، هر خوشه برنج، محصول یک اراده جمعی و هر قطعه زمین، سنگری برای پیشرفت کشور است.

گفت‌وگو با بانوان شالیزار؛ از سختی کار تا شیرینی خوداتکایی

«ماهرخ گلشاهی» یکی از بانوان حاضر در شالیزار در گفتگو با خبرنگار مهر، با اشاره به سختی‌های کار کشاورزی گفت: کار نشا سخت است، اما برای ما شیرینی خودش را دارد. وقتی می‌بینیم از همین زمین، برنجی به دست می‌آید که سفره مردم را پر می‌کند، خستگی از تن‌مان بیرون می‌رود. ما باور داریم در جنگ اقتصادی هم می‌شود ایستاد و پیروز شد، اگر به توان خودمان تکیه کنیم.

وی ادامه داد: زن‌های روستا همیشه در کنار خانواده و تولید بوده‌اند. امروز هم همین کار را با امید بیشتری انجام می‌دهیم. ما فقط برای درآمد کار نمی‌کنیم، برای عزت کشور و آینده بچه‌هایمان هم تلاش می‌کنیم.

«صفیه ابراهیمی» بانوی کشاورز دیگری نیز با اشاره به معنای عمیق کار در زمین، خاطرنشان کرد: این زمین‌ها برای ما فقط مزرعه نیست. جایی است که امید، تلاش و برکت در آن معنا پیدا می‌کند. وقتی خودمان برنج می‌کاریم، یعنی روی پای خودمان ایستاده‌ایم و این برای ما یک پیروزی واقعی است.

وی افزود: مردم شاید فقط صحنه کار ما را ببینند، اما پشت این صحنه، صبر، هماهنگی خانوادگی و باور به توان اقتصادی ایران قرار دارد. ما از دل همین خاک، قدرت می‌سازیم و به آینده امیدوار می‌مانیم.

نشاء برنج؛ روایتی زنده از مشارکت زنان در چرخه تولید

در روستای نیاکو، نشاء برنج تنها یک کار فصلی نیست، بلکه روایتی زنده از مشارکت زنان در چرخه تولید و تداوم حیات روستا است. این بانوان با تجربه‌های نسل‌به‌نسل، هنوز هم سنت‌های کشاورزی را زنده نگه داشته‌اند و نشان داده‌اند که توسعه، از دل همین تلاش‌های بی‌ادعا آغاز می‌شود.

آنچه امروز در این شالیزارها دیده شد، صحنه‌ای از امید، کار و خوداتکایی بود؛ صحنه‌ای که یادآور می‌شود توان اقتصادی ایران تنها در آمار و برنامه‌ها خلاصه نمی‌شود، بلکه در دستان پینه‌بسته اما پرتوان مردمی نهفته است که با هر نشا، آینده‌ای مقاوم‌تر برای کشور می‌کارند.

اقتصاد مقاومتی از دل خاک؛ پیوند کار، ایمان و امید

نکته قابل تأمل در این میان، پیوند ناگسستنی میان «کار»، «ایمان» و «امید» است؛ سه مولفه‌ای که سال‌ها پیش به عنوان محورهای اصلی اقتصاد مقاومتی ترسیم شدند. بانوان نیاکو بدون آن‌که نامی از این مفاهیم بر زبان بیاورند، در عمل نشان دادند که چگونه می‌توان با تکیه بر داشته‌های بومی، در برابر هجمه‌های اقتصادی ایستادگی کرد.

نشاء برنج در نیاکو، یک رویداد ساده کشاورزی نیست؛ این یک حرکت نمادین و در عین حال واقعی برای اثبات توانمندی‌های نهفته در روستاهای ایران است. جایی که زنان، بدون هیچ چشم‌داشتی به خارج از مرزها، با دستان خود، امنیت غذایی کشور را تأمین می‌کنند و الگویی عملی از «ما می‌توانیم» را به تصویر می‌کشند.