به گزارش خبرنگار مهر، کتاب «هنر و آیین کشورداری در اندیشه ایرانی»، اثری پژوهشی و تحلیلی است که به کوشش محمدرضا حافظنیا و ابوالفضل کاوندی کاتب نوشته و تلاش دارد دریچهای نو به سوی سنتهای کهن حکمرانی در ایران بگشاید.
تمرکز اصلی این کتاب بر بررسی «اندرزنامههای سیاسی» در بستر سنت ایرانی استوار است. نویسندگان در این اثر به واکاوی آثاری پرداختهاند که در طول تاریخ، راهکارهایی برای کشورداری، حفظ قدرت سیاسی، نحوه تعامل میان حاکم و مردم، و شیوههای سامانبخشی به امور حکومت ارائه دادهاند. این کتاب با هدف بازخوانی این متون، آنها را نه به عنوان آثار کلاسیک مهجور، بلکه به عنوان منابعی زنده برای درک الگوهای بومی سیاستورزی و توسعه ایرانی معرفی میکند.
رویکرد نویسندگان در این پژوهش، فراتر از نگاههای صرفاً ادبی یا اخلاقی به اندرزنامههاست. آنها بر این باورند که این متون، حامل تجربیات عمیق تاریخی و سیاسی نخبگان، وزرا، علما و کاردانان ایرانی هستند که در گذر زمان، ایدهها و خواستههای خود را برای اصلاح و تعالی امور کشور در قالب این مکتوبات ثبت کردهاند. در واقع، کتاب نشان میدهد که چگونه زبان نرم و ادیبانه این آثار، پوششی برای انتقال دغدغههای کلان حکومتی و ساختاری بوده است.
چهار وزیر، چهار دوره تاریخی
در مقدمه این کتاب میخوانیم:
«تعداد اندرزنامههای سیاسی تاریخ و ادبیات ایران بسیار و پرداختن به همه آنها در یک جا دشوار است؛ چراکه پرداختن به اندرزنامهها بدون توجه به دوران تاریخی شکل گیری و نگارش آنها اعم از اوضاع سیاسی اجتماعی، جغرافیایی، نظامی، فرهنگی مدیریت و سازماندهی سیاسی فضای کشور و همچنین جایگاه و شخصیت نویسندگان نمیتواند سودمند باشد. لذا در این کتاب آثار چهار وزیر ایرانی در دوره های مختلف شامل تنسر خواجه نظام الملک طوسی، خواجه نصیرالدین طوسی و خواجه رشیدالدین فضل الله همدانی به عنوان محور نگارش انتخاب شدند.
دلایل انتخاب این افراد آنکه نخست هر چهار نویسنده از اندرزنامه نویسان سیاسی برجسته به شمار میآیند؛ دوم شهرت نویسندگان این آثار به واسطه تجربه در سیاست عملی است که در بالاترین سطوح اجرایی دوره خود یعنی نهاد وزارت تکیه داشتند و این آثار با توجه به صورتهای واقعی تر برای تطبیق سیاستها و اندیشهها و میزان پیادهسازی آنها به ویژه در بستر جغرافیایی ایران قابل توجه و تأمل است؛ سوم، این آثار در چهار دوره مهم زمانی نوشته شدهاند که خود از دید تاریخی و سیاسی و به ویژه کشورداری ایرانی از اهمیت برخوردار است از این روی عنوان برگزیده شده هنر و اندیشه کشورداری ایرانی است؛ چراکه همزمان تجربه و اندیشه به کار آمده است.»
پیوند گذشته و حالِ سیاستورزی در ایران
از منظر ساختار و محتوا، کتاب «هنر و آیین کشورداری» با نگاهی میانرشتهای به تحلیل متون پرداخته است. این رویکرد به نویسندگان اجازه داده است تا پیوند میان ادبیات، تاریخ و اندیشه سیاسی را به گونهای ترسیم کنند که مخاطب بتواند ضمن لذت بردن از متن، به عمق استراتژیک این توصیهها پی ببرد. این اثر میکوشد جایگاه اندرزنامهها را در توسعه تاریخی دانش سیاست در ایران بازتعریف کند.
این اثر برای طیف وسیعی از مخاطبان، بهویژه دانشجویان و پژوهشگران تاریخ اندیشه سیاسی ایران، علوم سیاسی، جغرافیای سیاسی و ادبیات کلاسیک، منبعی درخور توجه است. کسانی که به دنبال کشف ریشههای نظری در سنت حکمرانی ایران هستند و میخواهند بدانند نخبگان پیشین چگونه چالشهای قدرت را با زبان حکمت بیان میکردند، این کتاب را بسیار کاربردی و جذاب خواهند یافت.
انتشار این کتاب را میتوان گامی مؤثر در جهت بازشناسی سنتهای فکری بومی دانست. با توجه به رویکرد نوآورانه و تکیه بر متون غنی اندرزنامهنویسی، «هنر و آیین کشورداری در اندیشه ایرانی» میتواند به عنوان یکی از مراجع مهم برای مطالعات تطبیقی و پژوهشهای مرتبط با ساختار سیاسی ایران در سدههای گذشته مورد استفاده قرار گیرد و دریچهای برای فهم بهتر پیوند میان گذشته و حالِ سیاستورزی در ایران بگشاید.
کتاب «هنر و آیین کشورداری در اندیشه ایرانی»، اثری پژوهشی و تحلیلی است که به کوشش محمدرضا حافظنیا و ابوالفضل کاوندی کاتب تألیف شده و توسط انتشارات امیرکبیر در سال ۱۴۰۳ شمسی به زیور طبع آراسته شده است. این اثر که در ۵۱۰ صفحه با قطع رقعی و جلد شومیز منتشر شده است.
نظر شما