به گزارش خبرگزاری مهر، دومین جلسه از سلسلهنشستهای «هنر هوش مصنوعی» با محوریت «هنر هوش مصنوعی در بینال ونیز»، روز سهشنبه سوم شهریور ۱۴۰۵ در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.
در این نشست، میثم روشنی بر ضرورت افزایش دانش و آگاهی جامعه هنر ایران در مواجهه با رسانههای جدید و اهمیت گفتگوی بینارشتهای در هنر معاصر تأکید کرد.
وی، بینال ونیز را یکی از مهمترین رویدادهای هنر معاصر جهان دانست و افزود: این رویداد بستری برای طرح ایدههای نو و تعامل هنر با فناوری و دیگر حوزهها است.
روشنی همچنین «نقشه راه» این سلسلهنشستها را برشمرد؛ مسیری از نشستها و کارگاههای تخصصی تا معرفی آثار شاخص، شکلگیری کانون هنر هوش مصنوعی و برگزاری رویدادهای بینالمللی.
در ادامه، سانا زرگر به بررسی نمونههایی از حضور فناوری و هوش مصنوعی در هنر معاصر پرداخت و با اشاره به آثار رافائل لوزانو-همر، بهویژه «Pulse Room»، توضیح داد که چگونه دادههای زیستی انسان میتوانند به ماده اولیه اثر هنری تبدیل شوند. در این اثر، ضربان قلب مخاطبان به پالسهای نوری بدل میشود و حضور و حافظه را به تجربهای مشارکتی تبدیل میکند.
وی تأکید کرد: فناوری و داده میتوانند، همانند رنگ در نقاشی یا صدا در موسیقی، به مدیوم و زبان هنر تبدیل شوند و مخاطب نیز از تماشاگر صرف به بخشی از فرایند شکلگیری اثر بدل شود.
زرگر در ادامه به آثار مِمُو آکتِن هنرمند میانرشتهای، پرداخت؛ هنرمندی که پیوند علم و هنر و آئینهای کهن با فناوریهای نوین را دنبال میکند. آکتِن در شصتمین بینال هنر ونیز با اثر «Boundaries» در کلیسای «سانتا ماریا دلا ویزیتاتسیونه» حضور داشت. این اثر با بهرهگیری از فناوریهای دیجیتال و هوش مصنوعی، فناوری معاصر را در کنار معماری سنتی و فضای مقدس کلیسا قرار میداد و گفتگویی میان سنت و تکنولوژی و امر معنوی و فناوری ایجاد میکرد.
وی در پایان گفت: بررسی آثار این ۲ هنرمند، تصویری از تحول رابطه هنر و فناوری ارائه میدهد؛ از سیستمهای تعاملی لوزانو-همر تا استفاده گستردهتر از هوش مصنوعی و فناوریهای محاسباتی در آثار آکتِن. این مسیر نشان میدهد فناوری از ابزار صرف فراتر رفته و به عنصری شکلدهنده در تجربه، معنا و زبان هنر معاصر تبدیل شده است.
نظر شما