خبرگزاری مهر- گروه سیاست- هادی رضائی: انهدام یک فروند شمپاد متعلق به دشمن و انتشار گزارش‌هایی درباره انفجار و آتش‌سوزی چهار نفتکش در مسیرهای اعلام‌شده به‌عنوان غیرمجاز در تنگه هرمز، بار دیگر اهمیت راهبردی این آبراه را در معادلات امنیتی منطقه آشکار کرده است. بر اساس اطلاعیه‌های نیروی دریایی ارتش و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، این حوادث پس از بی‌توجهی شناورها به هشدارهای دریایی رخ داده‌اند؛ تحولاتی که در کنار پیامدهای نظامی، می‌توانند بر امنیت انرژی، هزینه‌های کشتیرانی و محاسبات آمریکا درباره مواجهه با جمهوری اسلامی ایران تأثیر بگذارند.
از هشدار تا حادثه؛ روایت تحولات اخیر تنگه هرمز
تنگه هرمز بار دیگر به یکی از کانون‌های اصلی تقابل امنیتی در منطقه تبدیل شده است؛ جایی که موقعیت جغرافیایی، توان نظامی و منافع اقتصادی قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای به یکدیگر گره خورده‌اند.
بر اساس اطلاعیه روابط عمومی نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، یک فروند شمپاد متعلق به دشمن که در محدوده عملیاتی شرق تنگه هرمز فعالیت می‌کرد، هدف قرار گرفت و منهدم شد. در همین اطلاعیه اعلام شد دو نفتکش متخلف که با خاموش‌کردن سامانه‌های ردیابی خود در مناطق ممنوعه و ناایمن تردد می‌کردند، پس از برخورد با مین‌های دریایی آسیب دیدند و دچار آتش‌سوزی شدند.
شب گذشته نیز، روابط عمومی نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از وقوع حوادث مشابه برای نفتکش‌های دیگری خبر داد. طبق اطلاعیه منتشرشده در هشتم آبان، چهارمین نفتکش نیز پس از بی‌توجهی به هشدارهای رادیویی و تلاش برای عبور از مسیر غیرمجاز جنوبی تنگه هرمز، دچار انفجار و آتش‌سوزی شده است. بر اساس این اطلاعیه، نفتکش مذکور بیش از دو میلیون بشکه نفت خام حمل می‌کرد.
در اطلاعیه‌های نیروهای مسلح ، خاموش‌کردن سامانه‌های ناوبری و موقعیت‌یابی، بی‌توجهی به هشدارها و ورود به مسیرهای اعلام‌شده به‌عنوان ناایمن، از عوامل اصلی این حوادث عنوان شده‌اند.
تنگه هرمز؛ برگ برنده جغرافیایی ایران
اهمیت حوادث اخیر زمانی روشن‌تر می‌شود که جایگاه تنگه هرمز در اقتصاد جهانی و راهبرد دفاعی جمهوری اسلامی ایران در نظر گرفته شود.
این آبراه یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های انتقال انرژی جهان است و بخش قابل‌توجهی از نفت خام و فرآورده‌های نفتی کشورهای منطقه از آن عبور می‌کند. به همین دلیل، هرگونه اختلال در امنیت و تردد دریایی تنگه هرمز می‌تواند بازارهای انرژی، هزینه حمل‌ونقل و محاسبات اقتصادی کشورهای مصرف‌کننده را تحت تأثیر قرار دهد.
موقعیت جغرافیایی ایران، مجاورت با این آبراه و برخورداری از نیروهای دریایی ارتش و سپاه، ظرفیت مهمی برای پایش تحرکات و دفاع از منافع ملی در اختیار کشور قرار داده است. این مزیت جغرافیایی در شرایط افزایش تنش با آمریکا، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
واشنگتن برای حفظ حضور و نفوذ خود در غرب آسیا، بر تداوم عبورومرور دریایی و امنیت مسیرهای تجاری تأکید دارد. در مقابل، تهران نیز حضور نظامی خارجی را از منظر تهدیدهای احتمالی علیه امنیت ملی و ثبات منطقه ارزیابی می‌کند.
در چنین شرایطی، هرگونه اختلاف بر سر مسیر عبور شناورها یا فعالیت تجهیزات نظامی می‌تواند از یک مسئله فنی به موضوعی راهبردی تبدیل شود. پیام اصلی تحولات اخیر این است که امنیت تنگه هرمز را نمی‌توان جدا از موازنه قدرت میان ایران و آمریکا در منطقه تحلیل کرد.
انهدام شمپاد؛ اهمیت جنگ سامانه‌های بدون سرنشین
انهدام شمپاد مورد اشاره در اطلاعیه نیروی دریایی ارتش، بُعد دیگری از رقابت‌های نظامی در محیط دریایی را برجسته می‌کند. شناورهای سطحی بدون سرنشین می‌توانند برای شناسایی، پایش مسیرهای دریایی، جمع‌آوری اطلاعات و در برخی موارد اجرای مأموریت‌های تهاجمی به کار گرفته شوند. بااین‌حال، بدون اطلاع از نوع، تجهیزات و مأموریت شناور منهدم‌شده، نمی‌توان درباره کارکرد دقیق آن نتیجه‌گیری قطعی کرد.
در جنگ‌های امروزی، رقابت دریایی دیگر صرفاً به ناوهای بزرگ، زیردریایی‌ها و موشک‌های ضدکشتی محدود نیست. سامانه‌های کوچک و بدون سرنشین نیز می‌توانند در جمع‌آوری اطلاعات و افزایش آگاهی محیطی نقش داشته باشند.
جمهوری اسلامی ایران طی سال‌های گذشته بر توسعه توانمندی‌های پهپادی و راهبردهای دفاع نامتقارن تأکید داشته است. این ظرفیت‌ها در کنار موقعیت جغرافیایی ایران، بخشی از محاسبات دفاعی کشور را تشکیل می‌دهند.
از این منظر، انهدام یک شناور بدون سرنشین، اهمیت توانایی شناسایی و مقابله با تجهیزات مشکوک را نشان می‌دهد.
چرا آمریکا نمی‌تواند اهمیت موقعیت ایران را نادیده بگیرد؟
حضور آمریکا در خلیج فارس تنها با موضوع انتقال نفت ارتباط ندارد؛ این حضور بخشی از راهبرد گسترده‌تر واشنگتن برای حفظ نفوذ منطقه‌ای، حمایت از متحدان و اثرگذاری بر معادلات امنیتی غرب آسیاست.
از این منظر، محدودشدن آزادی عمل نظامی آمریکا در منطقه می‌تواند پیامدهای سیاسی و راهبردی برای این کشور داشته باشد. بااین‌حال، نمی‌توان نتیجه گرفت که واشنگتن در برابر هر حادثه‌ای الزاماً مسیر تشدید نظامی را انتخاب خواهد کرد؛ زیرا ملاحظات اقتصادی، خطر گسترش جنگ و هزینه‌های احتمالی درگیری نیز بر تصمیم‌گیری آن تأثیر می‌گذارند.
توانمندی‌های دفاعی ایران، از جمله ظرفیت‌های موشکی، پهپادی و دریایی، می‌توانند محاسبات هر نیروی مهاجمی را پیچیده کنند و هزینه اقدام نظامی علیه کشور را افزایش دهند.
بااین‌حال، بازدارندگی مؤثر تنها با واردکردن خسارت به تجهیزات دشمن سنجیده نمی‌شود. معیار مهم‌تر آن است که یک کشور تا چه اندازه می‌تواند از منافع ملی خود دفاع کند، مانع اقدامات خصمانه شود و در عین حال از گسترش ناخواسته بحران جلوگیری کند.
از این منظر، تحولات تنگه هرمز آزمونی برای ارزیابی توان دفاعی ایران و میزان واقع‌بینی طرف مقابل در محاسبه هزینه‌های تقابل است.
آتش‌گرفتن نفتکش‌ها؛ پیامدهایی فراتر از میدان نظامی
انتشار خبر انفجار و آتش‌سوزی چند نفتکش در فاصله زمانی کوتاه، تنها یک موضوع نظامی نیست؛ این حوادث می‌توانند بر اقتصاد جهانی نیز اثر بگذارند. شرکت‌های کشتیرانی، بیمه‌گران و معامله‌گران انرژی در مواجهه با افزایش خطرهای امنیتی، ناچار به ارزیابی مجدد هزینه‌ها و ریسک فعالیت در منطقه می‌شوند. افزایش حق بیمه، تأخیر در حرکت شناورها و نگرانی درباره استمرار عرضه نفت، از پیامدهای احتمالی تشدید ناامنی دریایی است.
اگر اختلال در تردد تنگه هرمز ادامه یابد، احتمال افزایش نوسان در بازار انرژی و بالا رفتن هزینه حمل‌ونقل نیز وجود خواهد داشت. میزان این تأثیرها به مدت اختلال، حجم عرضه در معرض خطر و واکنش بازار بستگی دارد.
ازاین‌رو، اهمیت راهبردی تنگه هرمز برای ایران صرفاً به موقعیت نظامی آن محدود نمی‌شود؛ این آبراه در معادلات اقتصادی جهان نیز جایگاهی ویژه دارد.
در عین حال، افزایش پایدار هزینه کشتیرانی و اختلال در جریان انرژی می‌تواند بر اقتصاد کشورهای منطقه و منافع اقتصادی ایران نیز تأثیر بگذارد. بنابراین، حفظ بازدارندگی دفاعی و جلوگیری از گسترش ناامنی، دو هدفی هستند که باید هم‌زمان دنبال شوند.
تنگه هرمز در آستانه چه سناریویی قرار دارد؟
تداوم حوادث دریایی می‌تواند سه مسیر متفاوت را پیش روی منطقه قرار دهد. در سناریوی نخست، افزایش هزینه ترددهای پرخطر به تقویت بازدارندگی و کاهش تحرکات تحریک‌آمیز منجر می‌شود. در این حالت، طرف‌های درگیر با ارزیابی واقع‌بینانه شرایط، از اقداماتی که خطر برخورد مستقیم را افزایش می‌دهد، فاصله می‌گیرند.
در سناریوی دوم، تقابل محدود و حوادث پراکنده ادامه پیدا می‌کند؛ وضعیتی که در آن، تنش فروکش نمی‌کند، اما طرفین نیز از ورود به جنگی گسترده اجتناب می‌کنند.
سناریوی سوم، تشدید درگیری و گسترش آن به سایر نقاط منطقه است. وقوع حادثه‌ای با تلفات انسانی گسترده یا خسارت سنگین می‌تواند زمینه پاسخ متقابل و افزایش دامنه تقابل را فراهم کند.
در شرایط فعلی، اطلاعات موجود برای تعیین قطعی مسیر آینده کافی نیست. بااین‌حال، افزایش تعداد حوادث، خطر اشتباه محاسباتی را بیشتر می‌کند و ضرورت مدیریت بحران را افزایش می‌دهد.
جمع‌بندی
تحولات اخیر تنگه هرمز، از انهدام شمپاد مورد اشاره در اطلاعیه نیروی دریایی ارتش تا گزارش‌های مربوط به انفجار و آتش‌سوزی نفتکش‌ها، بار دیگر اهمیت این آبراه را در معادلات امنیتی منطقه آشکار کرده است. از منظر جمهوری اسلامی ایران، دفاع از امنیت ملی و مقابله با تحرکات تهدیدآمیز در آب‌های پیرامونی، بخشی جدایی‌ناپذیر از راهبرد دفاعی کشور است. موقعیت جغرافیایی ایران و ظرفیت‌های نیروهای دریایی ارتش و سپاه نیز در محاسبات قدرت‌های خارجی اهمیت دارد.
تنگه هرمز میدان سنجش قدرت ایران و آمریکا است؛ میدانی که در آن، توان دفاعی و بازدارندگی زمانی بیشترین اثر را خواهد داشت که با حفظ منافع ملی، جلوگیری از خطای محاسباتی و مدیریت پیامدهای اقتصادی و امنیتی همراه شود.
نظر شما