به گزارش خبرنگار مهرف عصر دوشنبه حالوهوای پردیس خواهران دانشگاه فرهنگیان کهگیلویه و بویراحمد با روزهای دیگر فرق داشت، نیمکتها و کلاسهای درس همچنان سر جای خود بودند، اما درس امروز در هیچ کتابی نوشته نشده بود. دخترانی که قرار است فردا در قامت معلم، چراغ دانایی را در کلاسهای درس روشن کنند، این بار با چادرهای مشکی و شاخههای گل به استقبال برادری آمده بودند که سالها پیش، بیآنکه آنان را بشناسد، برای امنیت و آرامششان جانفشانی کرده بود.
پیکر مطهر شهید خوشنام که وارد پردیس شد، گویی دانشگاه برای لحظاتی به خانهای پر از دلتنگی تبدیل شد، خانهای که خواهرانش سالها چشمانتظار آمدن برادری بودند که شاید هیچگاه او را ندیده باشند، اما به حرمت خون پاکش، دوستش دارند.
دختران دانشجو با چشمانی اشکبار، گل بر پیکر شهید میریختند و برای لحظاتی تابوت را بر دستان خود حمل میکردند؛ صحنهای سرشار از عاطفه که در آن، گمنامی شهید رنگ میباخت و جای خود را به یک آشنایی عمیق میداد.

یکی از دانشجویان حاضر در مراسم با بغضی در گلو گفت: امروز احساس میکردم برادر خودم را بدرقه میکنم. شاید هیچوقت او را ندیده باشم و حتی نامش را ندانم، اما مگر برای خواهر بودن باید حتماً یک برادر را از نزدیک شناخته باشی؟ این شهید برای آرامش ما از جانش گذشته و امروز ما آمدهایم تا بگوییم فراموشش نمیکنیم. دلم میخواست لحظهای کنار تابوتش مینشستم و میگفتم برادر! خیالت راحت، ما راهت را ادامه میدهیم.
دانشجوی دیگری که اشک در چشمانش حلقه زده بود، گفت: وقتی تابوت شهید را روی دستانمان گرفتیم، فقط به این فکر میکردم که شاید او هم روزی خواهری داشته که منتظر برگشتنش بوده است. شاید مادری چشمبهراهش مانده و سالها با دلتنگی زندگی کرده باشد. امروز ما به نمایندگی از همه خواهرانی که برادرانشان را در راه وطن از دست دادهاند، آمدهایم تا بگوییم شما تنها نیستید و یاد برادران شهیدمان همیشه در قلب ما زنده است.
برای دختران دانشجومعلم، این بدرقه تنها یک مراسم مذهبی و مناسبتی نبود؛ آنان حضور برادر شهیدشان را تلنگری برای شناخت عمیقتر رسالت معلمی میدانستند.
یکی دیگر از دانشجویان اظهار کرد: ما قرار است معلم نسل آینده باشیم. دوست داریم روزی وقتی از شهدا برای دانشآموزانمان حرف میزنیم، فقط از تاریخ و اتفاقات جنگ نگوییم؛ بلکه از انسانهایی بگوییم که با تمام وجودشان عاشق مردم و سرزمینشان بودند. امروز این شهید به ما یاد داد که خواهر و برادر بودن فقط به نسبت خونی نیست؛ گاهی یک آرمان مشترک، آدمها را به هم نزدیکتر از هر نسبتی میکند.
دانشجوی دیگری نیز گفت: شاید شهید گمنام باشد، اما برای ما غریبه نیست. امروز وقتی دستمان به تابوتش رسید، احساس کردیم باید عهدی ببندیم؛ اینکه در سنگر تعلیم و تربیت کم نگذاریم، با رفتارمان الگوی خوبی برای دانشآموزان باشیم و اجازه ندهیم ارزشهایی که شهدا برای آن جان دادند، در زندگی روزمره فراموش شود.

در میان صلواتها، اشکها و گلباران پیکر مطهر شهید، حضور اساتید، مسئولان استانی و دانشجومعلمان، جلوهای از پیوند نسل امروز با نسل ایثار و مقاومت را به تصویر کشید. دختران پردیس فرهنگیان یاسوج با بدرقه خواهرانه خود نشان دادند که فاصله سالها و ناشناخته ماندن نام یک شهید، نمیتواند محبت و احترام به او را از دلها پاک کند.
امروز در دانشگاه فرهنگیان یاسوج، خواهری برادرش را بدرقه کرد؛ برادری که شاید هیچگاه فرصت نکرده بود خواهران امروز خود را ببیند، اما برای آرامش آنان از جان گذشته بود.
کلاسها دوباره تشکیل میشوند، زنگ درس به صدا درمیآید و دختران دانشجو بار دیگر پشت نیمکتها مینشینند، اما خاطره این بدرقه در قلبشان باقی خواهد ماند؛ خاطره برادری که بینام آمد، اما با محبت هزاران خواهر بدرقه شد.
برادر جان! شاید نامت را ندانیم، شاید سالها دیر به استقبالت آمده باشیم، اما امروز دستانمان را زیر تابوتت گرفتیم تا بدانی هنوز هم خواهرانی هستند که به یادت اشک میریزند، به راهت افتخار میکنند و عهد میبندند چراغی را که با خونت روشن کردی، در کلاسهای درس فردا خاموش نگذارند.


نظر شما