به گزارش خبرگزاری مهر، همه زنها و مردها به يك اندازه به عشق نياز دارند و اغلب اختلافات زناشويي از آن روست كه نمي توانيم نيازهاي يكديگر را بر آورده سازيم. وقتي نيازها برآورده نمي شوند به سادگي رنجش پيدا مي كنيم و تقصير آن را بر گردن همسرمان مي اندازيم.
اغلب مردها زماني دچار رنجش مي شوند كه زنشان به او اعتماد نمي كند و او را نمي پذيرد و در مقام قدرداني از انگيزه ها، توانمندي ها، افكار، تصميمات و رفتارشان بر نمي آيد. از آنجا كه اين موارد براي مردها بسيار مهم هستند اگر زنها به اين نكات را رعايت نكنند همسرشان از آنها رنجش به دل مي گيرد و دلخور مي شوند. در اين شرايط مردها در اعماق وجود خود احساس بي كفايتي مي كنند. اما از سوي ديگر زنها مي خواهند درك شوند،مي خواهند مورد توجه و احترام قرار گيرند. به همين دليل است كه وقتي احساسات آنها درك نمي شود و مورد توجه و احترام قرار نمي گيرند ناراحت مي شوند، وقتي زن از ناحيه شوهرش احترام نمي شود به ارزش خود ترديد مي كند.
رابطه زناشويي فرآيندي ادامه دار از ارزاني كردن، گرفتن و سهيم شدن عشق است. موفقيت رابطه زناشويي بستگي به اين دارد كه چقدر مي توانيم از خود مايه بگذاريم. اما توانايي ما در از خود مايه گذاشتن و عشق ورزيدن، با توانايي ما در دريافت عشق ارتباط دارد. اگر كسي عشقي دريافت نكند نمي تواند پيوسته عشق خود را ارزاني كند. براي دريافت حمايت و مهر و عشق ديگران، قبل از هرچيز بايد خود را سزاوار آن بدانيم. براي اين كه خود را سزاوار مهر و محبت بكنيم بايد كسي را دوست داشته باشيم كه به ما توجه كند.
ضرورت دارد كساني كه با آنها در ارتباط هستيم به نيازها و خواسته هاي ما توجه داشته باشند. نياز به مورد توجه قرار گرفتن، نياز به داشتن كسي است كه به ما محبت كند. با مورد توجه قرارگرفتن است كه مي توانيم شكوفا شويم و خود را شايسته دريافت عشق و محبت بدانيم.
در زمينه مورد توجه قرار گرفتن يا قرار نگرفتن از ناحيه همسر، زنها به خصوص آسيب پذير هستند. مرد مي تواند به زنش اين احساس را بدهد كه در بهشت زندگي مي كند و بعد از آنجا او را به درون جهنم پرتاب كند. وقتي مردي به زنش توجه مي كند زن باور مي كند كه نيازهاي معتبر دارد و خودخواه نيست. اما وقتي شوهر به زنش توجه نمي كند زن به دشواري مي تواند نياز هايش را ابراز كند و خود را گناهكار و خودخواه نپندارد. در اين شرايط زن خود را ضعيف ارزيابي مي كند و خود را شايسته و سزاوار آن نمي داند كه احساسات و نياز هايش را با همسرش در ميان بگذارد.
درك شدن از ناحيه ديگران براي اين كه بتوانيم خودمان را بفهميم بسيار مهم است. هرچه بيشتر با ديگران سهيم شويم بهتر مي توانيم خود را بشناسيم. براي اطلاع از نيازها افكار و احساسات خود بايد آنها را با كساني در ميان بگذاريم. درك كردن و فهميدن به معناي در ميان گذاشتن افكار و احساسات خود با ديگران و متقابلا دريافت كردن آنهاست، حتي اگر اين افكار و احساسات با آنچه از آن ماست متفاوت باشد.
نياز به درك شدن براي زنها از اهميت ويژه اي برخوردار است. وقتي مرد، زمان كافي براي درك كردن احساسات و نيازهاي همسرش صرف نمي كند. زن به سادگي سردرگم مي شود و امكان اين واكنش شديد و بي تناسب نشان دهد افزايش مي يابد. وقتي زني احساسات خود را با شوهرش در ميان مي گذارد اگر شوهر به حالت انفعالي به صحبت هاي او گوش فرا دهد و اميدوار باقي بماند كه به زودي حرفهاي زنش تمام خواهد شد طوري روي او اثر مي گذارد كه بر ابهامات يا ناراحتي هايش اثر مي گذارد.
احترام گذاشتن به همسر به معناي آن است كه بر او سلطه نرانيم، بلكه از او حمايت كنيم تا خودش باشد و حق و حقوقش را دريافت كند. احترام گذاشتن به زن به معناي محترم شماردن نيازها، ارزشها و حق و حقوق اوست و پايبندي به تعهدات است. نياز به محترم ماندن به معناي خود بودن در رابطه زناشويي است؛ وقتي كسي احساس احترام مي كند ديگر نيازي به آن ندارد كه حق و حقوق خود را بستاند؛ كسي كه مورد احترام است خود را بي ارزش تلقي نمي كند
مردها نياز به قدرشناسي دارند، نياز اوليه به قدرشناسي اغلب با نياز به احترام به اشتباه گفته مي شود. قدرداني از كسي بدين معناست كه عمل و اقدام او را مورد تاييد قرار دهيم و از ارزشمند بودن آن تعريف كنيم. قدرشناسي از مرد بدين معناست كه رفتارش به هدف و منظوري كمك كرده است. اگر مرد مورد قدرشناسي واقع شود به راحتي مي تواند شكستهايش را ارزيابي كند و وقتي از ناحيه همسر مورد قدرشناسي واقع مي شوند به نشاط مي آيند. مورد قدرشناسي واقع شدن يكي از نيازهاي اصلي مردان است و احساس ارزشمندي مي كنند و به اين نتيجه مي رسند كه مي توانند بر زندگي ديگران تاثير بگذارند.
مردها به پذيرش و اعتماد نياز دارند. وقتي مردي مورد پذيرش قرار مي گيرد، توانمندي هاي خود را باور مي كند، وقتي اعمال مرد بدون قيد و شرط مورد پذيرش واقع مي شود، مي تواند بر دامنه خدمات خود بيفزايد به همين دليل است كه مورد پذيرش واقع شدن در زندگي زناشويي نقش بسيار مهمي بازي مي كند.
اگر مرد احساس كند كه كمك هايي كه به زنش مي كند اسباب قدرشناسي او را فراهم مي آورد، براي برآورده ساختن خواسته هاي او تشويق مي شود. اگر زن و شوهرش را بپذيرد به او كمك مي كند تا از شكستها و ناكامي هايش مايوس نشود. پذيرش مرد به او امكان مي دهد تا شرايط موجود خود را قبول كند و بداند به همان كيفيتي كه هست مي تواند زنش را راضي كند.
در زمينه اعتماد كردن به مردها، اعتماد و اطمينان كردن به مفهوم پذيرفتن توانمنديها، صداقت، قابليت اعتماد و صميميت يك شخص ديگر است، نياز به مورد اعتماد قرار گرفتن، نياز به تصديق و تاييد همسر ماست كه ما انساني وارسته و خوب هستيم. وقتي اعتماد وجود نداشته باشد اشخاص نيات يكديگر را ارزيابي منفي مي كنند. وقتي اعتماد مي كنيم در واقع مي گوييم كه حتما دليل موجهي براي اين اقدام وجود داشته است. اعتماد در صورتي در يك رابطه زناشويي رشد مي كند كه هر يك از طرفين فرض را بر اين بگذارند كه ديگري قصدي براي ناراحت كردن او نداشته است، بلكه تنها مي خواسته از او حمايت كرده باشد.
مورد اعتماد قرار گرفتن سومين نياز اوليه و اصلي مردهاست. اعتماد كردن به مرد، در واقع فراهم ساختن زمينه براي برخوردار شدن از كمك هاي اوست. وقتي زني به شوهرش اعتماد مي كند مي تواند احساسات خود را به راحتي با او در ميان بگذارد.
نظر شما