خبرگزاری مهر - مجله مهر: حوالی خیابان انقلاب، جمعیتی از دخترهای جوان نظر مرا جلب کرد. آنها دست در دست هم، با شور و هیجانی خام و خالص، میان موج جمعیت ایستاده بودند؛ حرکاتی که بیتکلف و طبیعی در عین سادگی، قدرت و ارادهای را نشان میداد که میتوانست خیابان را پر از انرژی کند.
یکی از دخترها، لحظهای مکث کرد. نگاهش مثل چراغی روشن بود که از میان هیاهوی جمعیت میدرخشید. بعد با صدایی قاطع و آرام، اما پر از وزن، گفت: «امسال فهمیدم راحت هر حرفی رو باور نکنم. من و خیلی از هم سن و سالای من بابت آینده نگرانیم، اما دست در دست با همدیگر میتوانیم کشورمان را پر از افتخارات غرور آمیز کنیم.»
کلماتش، هرچند ساده، مثل پتکی در میان این هیاهوی جمعیت فرو میرفت؛ هر جمله، حکم تأکیدی بر ارادهای بود که نسل جدید برای آینده کشور دارد. این دختر نوجوان وقتی به دوستانش نگاه میکرد، انگار با همین نگاه آنها را هم شریک تصمیم و مسئولیت میکرد.
فضای خیابان پر از حرکت، صدا و پرچمهای رنگارنگ بود، اما غرور و ایمان واقعی در ایستادگی این دختران موج میزد. غروری که در نگاهها، کلام و حضور واقعیشان متبلور بود. حتی بار اول حضورشان در راهپیمایی، کافی بود تا نشان بدهند: آینده ایران، نه در شعارهای دور و بر، که در دست خودشان رقم خواهد خورد.


نظر شما