خبرگزاری مهر، گروه استان ها، زهرا ژرفی مهر: در شرایطی که جنگ و بحران، بسیاری از زیرساختها را در معرض تهدید قرار میدهد، «آموزش» به عنوان ستون فقرات استمرار زندگی و امید جامعه، همچنان چراغ خود را روشن نگه میدارد. تجربه نشان داده است که مدرسه فراتر از یک ساختمان، پیوندی میان نسلهاست که حتی در سختترین روزها نباید گسسته شود. اراده برای آموختن، پاسخی قاطع به اضطراب و ناامیدی ناشی از بحران است.
مدیرکل آموزشوپرورش آذربایجانشرقی با تأکید بر اینکه «آموزش، سنگری است که حتی در جنگ هم تعطیلبردار نیست»، نقشه راه تداوم تحصیل در شرایط اضطراری را تبیین کرده است. این نگاه حاکمیتی، زمانی در میدان عمل معنا مییابد که با فداکاری معلمانی همراه شود که اجازه نمیدهند هیچ مانعی از نبود گوشی هوشمند تا تخریب مدارس سد راه دانشآموزان شود.
این گزارش، روایتگر پیوند میان تدبیر مدیریتی و ایثار میدانی است؛ جایی که سخنان اسفندیار صادقی در ستاد، با ابتکار عمل بیتا پرویزی در یک دهیاری کوچک، به هم گره میخورند تا ثابت کنند که مشق عشق، در هر فضایی و تحت هر شرایطی، خواندنی است.
آموزش در بحران نباید متوقف شود
اسفندیار صادقی، مدیرکل آموزشوپرورش آذربایجانشرقی، در گفتوگو با خبرنگار مهر با تأکید بر اینکه «آموزش حتی در سختترین شرایط نباید تعطیل شود»، گفت: اولین مسئولیت ما در بحران، حفظ تداوم یادگیری است؛ چه مدرسه آسیب دیده باشد، چه شرایط اجتماعی ناپایدار باشد. آموزش سنگری است که در آن هیچ عقبنشینیای پذیرفته نیست.
وی با اشاره به تمهیدات استان در زمان وقوع بحرانها افزود: برای هر منطقه، نقشه جایگزینی مدارس، کلاسهای موقت و امکان انتقال دانشآموزان طراحی شده است. حتی اگر مدرسهای تخریب شود، ظرف چند ساعت فضای آموزشی جدیداز سالن ورزشی تا کانکس تجهیزشده مهیا میشود.
صادقی اولویت مطلق دستگاه آموزشوپرورش را آموزش حضوری دانست و توضیح داد: تجربه نشان داده دانشآموزان در یک فضای پایدار حضوری، هم از نظر یادگیری و هم از نظر روانی بهتر پیش میروند. آموزش مجازی ابزار کمکی است، اما جایگزین کلاس واقعی نمیشود.
وی نقش معلمان را «ستون مقاومت آموزش در بحران» توصیف کرد و گفت: بار اصلی بر دوش معلمانی است که با خلاقیت و مسئولیتپذیری، نگذارند دانشآموز از درس و امید جدا شود. بسیاری از همکاران ما، در بحرانها بیش از وظیفه رسمی خود تلاش میکنند و عملاً مدرسه را زنده نگه میدارند.
مدیرکل در پایان به ضرورت حمایت خانوادهها اشاره کرد و افزود: بحران وقتی قابل مدیریت میشود که خانواده، مدرسه و جامعه کنار هم بایستند. اگر پیوند این سه برقرار باشد، آموزش هیچوقت متوقف نمیشود.
معلم مدرسه شهید منتظر باویل: «کلاس را از مدرسه بردم به دهیاری»
در ادامه این گزارش، خبرنگار مهر سراغ بیتا پرویزی، معلم پایه اول دبستان شهید منتظر باویل رفته است؛ معلمی که در شرایط بحرانی اخیر، کلاسش را به دهیاری روستا برد تا هیچ دانشآموزی از درس جا نماند.
پرویزی میگوید: ما چند دانشآموز داشتیم که در روزهای بحرانی اخیر، به دلیل نداشتن گوشی یا وضعیت نامناسب خانه، امکان شرکت در کلاس مجازی را نداشتند. نمیتوانستم قبول کنم یک کودک کلاس اولی تمام سال را با حس جا ماندن شروع کند.
به همین دلیل تصمیم گرفت کلاسهای کوچک و حضوری را در دهیاری روستا برگزار کند. او توضیح میدهد: دهیاری تنها جایی بود که هم امن بود، هم نزدیک. بچهها آنجا راحت بودند. هر روز دو یا سه نفر را گروهبندی کردم تا هم آموزش پیش برود هم وضعیت روانیشان آرام بماند.
پرویزی میگوید اولین جلسات بیشتر جنبه آرامسازی داشته است: بچهها مضطرب بودند، مخصوصاً چون بحران فضاهای خانه و خانواده را هم تحت تأثیر قرار داده بود. اول بازی کردیم، نقاشی کشیدیم، بعد کمکم درس را شروع کردیم.
به گفته وی، این کلاسهای کوچک خیلی زود نتیجه داد: انگیزه بچهها برگشت. خانوادهها هم که اول نگران بودند، بعد دیدند بچههایشان سرحالتر شدهاند و خودشان برای رفتوآمد همکاری کردند.
پرویزی از تجربه تلفیق آموزش حضوری و تکالیف کوچک خانگی نیز میگوید: برای اینکه جریان یادگیری قطع نشود، هر جلسه کاربرگ و تمرین میدادم و در جلسه بعدی با هم مرور میکردیم. این روند باعث شد هیچکدام از بچهها از پایه خواندن و نوشتن عقب نمانند.
این معلم معتقد است در بحرانها، مدرسه فقط محل درس نیست: مدرسه، پناه بچههاست. اگر معلم بتواند در سختترین شرایط، یک اتاق یا دهیاری را تبدیل به کلاس کند، معنای واقعی آموزش همین ؛ روشن نگه داشتن امیداست.
نظر شما