حسین امامیراد در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به نزدیک شدن فصل پاییز و زمستان و افزایش طبیعی مصرف گاز و سایر حاملهای انرژی، اظهار کرد: مدیریت مصرف سوخت و آغاز یک جهاد ملی برای صرفهجویی باید پیش از ورود به فصل سرد سال در دستور کار جدی کشور قرار گیرد.
نماینده چناران، طرقبهشاندیز و گلبهار در مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه مسئله انرژی در کشور تنها به میزان تولید و تأمین سوخت محدود نمیشود، بیان کرد: در ماههای سرد سال، همزمان با افزایش مصرف خانگی، نیاز نیروگاهها، صنایع، واحدهای تولیدی و سایر بخشها نیز باید تأمین شود و هر میزان مصرف غیرضروری میتواند فشار بیشتری بر شبکه انرژی کشور وارد کند.
وی افزود: تجربه سالهای گذشته نشان داده است که با افزایش سرما، مصرف گاز به شکل محسوسی افزایش مییابد و مدیریت مصرف در بخش خانگی و تجاری میتواند نقش مهمی در پایداری شبکه و تأمین انرژی سایر بخشها داشته باشد. برای نمونه، در زمستان گذشته مصرف گاز بخشهای خانگی، تجاری و صنایع جزء در مقطعی به ۷۲۶ میلیون مترمکعب در روز رسید و ۸۳ درصد گاز تحویلی به شبکه را به خود اختصاص داد.
جهاد صرفهجویی به معنای درست مصرف کردن است
امامیراد تأکید کرد: جهاد صرفهجویی به معنای ایجاد محدودیت و کاهش رفاه مردم نیست؛ بلکه به معنای درست مصرف کردن، جلوگیری از اتلاف انرژی و اصلاح الگوی مصرف است. باید کاری کنیم که انرژی با همان کیفیت و کارکرد مورد نیاز مردم، اما با هزینه و اتلاف کمتر مصرف شود.
نماینده چناران، طرقبهشاندیز و گلبهار در مجلس شورای اسلامی ادامه داد: این موضوع البته نباید صرفاً متوجه مردم باشد. دستگاههای دولتی، ادارات، بانکها، مراکز عمومی، مدارس و سایر ساختمانهای دولتی نیز باید در مدیریت مصرف پیشگام باشند. نمیتوان از مردم انتظار صرفهجویی داشت، اما در ساختمانهای دولتی، موتورخانههای فرسوده، تجهیزات غیربهینه و سیستمهای گرمایشی نامناسب همچنان موجب هدررفت انرژی باشند.
وی با اشاره به اهمیت آمادگی دستگاهها پیش از آغاز فصل سرما گفت: نباید منتظر بمانیم تا زمستان از راه برسد و بعد درباره مدیریت مصرف تصمیم بگیریم.
امامی راد افزود: مدارس از یک سو مصرفکننده انرژی هستند و از سوی دیگر یکی از مهمترین مراکز فرهنگسازی در کشور به شمار میروند. بنابراین لازم است موضوع مصرف صحیح انرژی به یک رفتار روزمره در مدارس تبدیل شود و دانشآموزان نیز به عنوان سفیران فرهنگ صرفهجویی، این رفتار را به خانوادهها منتقل کنند.
عضو کمیسیون آموزش مجلس تصریح کرد: صرفهجویی نباید به قیمت سرد شدن کلاسهای درس یا آسیب به فرآیند آموزش تمام شود. اولویت باید کاهش اتلاف و افزایش بهرهوری باشد؛ یعنی پیش از آنکه به فکر تعطیلی مدارس یا ایجاد محدودیت برای مردم باشیم، باید سراغ اصلاح تجهیزات، مدیریت هوشمند مصرف و جلوگیری از هدررفت انرژی برویم.
وی تصریح کرد: به دلیل تکنولوژیهای قدیمی و ناکارآمد در صنایع و ساختمانها، سرانه مصرف انرژی در کشور ما ۲.۵ برابر میانگین جهانی است.
امامی راد ادامه داد: این یعنی بخش قابل توجهی از ثروت ملی ما، نه در جهت توسعه و رفاه، بلکه در مسیر اتلاف هدر میرود. از اتلاف انرژی در سیستمهای گرمایشی و سرمایشی ساختمانها گرفته تا مصرف بیرویه در حملونقل و صنایع، همگی نشاندهنده این است که ما در حال سوزاندن آینده خود هستیم.
نماینده چناران، طرقبهشاندیز و گلبهار در مجلس شورای اسلامی با اشاره به تکالیف قانونی کشور در حوزه بهینهسازی انرژی گفت: در ماده ۴۶ قانون برنامه هفتم پیشرفت نیز بر مدیریت و کاهش شدت انرژی، رفع ناترازی و اجرای طرحهای بهینهسازی در بخش عرضه و مصرف تأکید شده است. بنابراین مدیریت مصرف یک اقدام مقطعی یا صرفاً تبلیغاتی نیست، بلکه یک ضرورت قانونی و اقتصادی برای کشور است.
امروز بیش از هر زمان دیگری به یک جهاد واقعی برای صرفهجویی نیاز داریم
وی اضافه کرد: بسیار بدیهی است این نارسائیها محصول و معلول نوع سیاستگذاریهای ما بوده که تبدیل به روزمره زندگی دولت و مردم شده است.
امامی راد گفت: آلمان بیش از ۳۰ درصد از انرژی خود را از نور خورشید تأمین میکند، اما ایران، کشوری که در کمربند انرژی خورشیدی جهان قرار گرفته سهم بسیار ناچیز در تأمین انرژی از نور خورشید را دارد و این در شرایطی است که بیشترین میزان تابش خورشید به آلمان از کمترین میزان تابش به ایران کمتر است!
نماینده چناران، طرقبهشاندیز و گلبهار در مجلس شورای اسلامی ادامه داد: البته اخیراً با سیاستگذاری درست دولت، اقدامات مناسب و در خور تقدیری برای احداث گسترده نیروگاههای خورشیدی، افقهای روشنی را گشوده است.
وی گفت: امروز بیش از هر زمان دیگری به یک جهاد واقعی برای صرفهجویی نیاز داریم؛ جهادی که از مدیریت و دستگاههای دولتی آغاز شود، در مدارس فرهنگسازی شود، در خانوادهها به رفتار روزمره تبدیل شود و در صنایع و بخشهای اقتصادی نیز با افزایش بهرهوری ادامه پیدا کند.
نظر شما