افتخار بزرگ عباس بن علی این بود که همه عمر، در خدمت امامت، ولایت و اهل بیت عصمت بود، بخصوص نسبت به اباعبدالله الحسین(ع) نقش حمایتی ویژه ای داشت و بازو و پشتوانه و تکیه گاه برادرش سیدالشهداء بود و نسبت به آن حضرت، همان جایگاه را داشت که حضرت امیر نسبت به پیامبر خدا داشت.
در شرح بزرگمردی آن شهید همان بس که با لبی تشنه و جگری سوخته، پا به فرات گذاشت، اما جوانمردی و وفایش نگذاشت که او آب بنوشد و امام و اهل بیت و کودکان تشنه کام باشند، لب تشنه از فرات بیرون آمد تا آب را به کودکان برساند.
شمر، که فرمانده پیادگان قشون عمربن سعد و از عناصر کلیدى و پلید واقعه کربلا بود، عصر روز تاسوعا، امان نامه اى از عمر بن سعد براى چهار فرزند رشید و دلاور ام البنین یعنى عباس ، عبدالله ، جعفر و عثمان از برادران پدرى امام حسین آورد تا آنان را از سپاه خداجوى و حقیقت طلب جدا سازد.
ام البنین از قبیله بنى کلاب بود که شمر بن ذى الجوشن نیز به همین تبار انتساب پیدا مى کرد. بدین جهت در عصر تاسوعا به نزدیکى خیمه گاه امام حسین آمد و با صداى بلند فریاد زد: خواهرزادگانم کجایند؟
امام حسین که منظور شمر را متوجه شد به برادران خود فرمود: پاسخ شمر را بدهید. اگر چه او فاسق است و لیکن با شما قرابت و خویشى دارد.
حضرت عباس به همراه سه برادر خود نزد شمر حاضر شدند و از او پرسیدند: حاجت تو چیست؟ شمر گفت : شما خواهرزادگان من هستید، بدانید تا ساعتى دیگر شعله هاى جنگ برافروخته شده و از یاران حسین زنده نمى ماند. من براى شما امان نامه اى از عمر بن سعد آوردم. شما از این ساعت در امان هستید، مشروط بر اینکه دست از یارى برادرتان بردارید و سپاهیانش را ترک کنید.
حضرت عباس (ع) از این اقدام خشمگین شده و با جدیت پیشنهاد شمر را رد و با صلابت در کنار امام حسین ماند .
آن حضرت در خانه ای زاده شد که جایگاه دانش و حکمت بود. وی از محضر امیرمؤمنان و امام حسن (ع) و امام حسین (ع) کسب فیض کرد و از مقام والای علمی برخوردار شد.
با توجه به روایاتی که در شأن حضرت عباس (ع) از ائمه نقل شده و در آن به ایثار و فداکاری در راه امام خویش تصریح شده است، به روشنی، فضیلت و مقام آن بزرگوار آشکار می شود.
فداکاری، ایثار و جانبازی در اسلام و مکتب اهل بیت از جایگاه ویژه ای برخوردار است؛ به طوری که امیرمؤمنان در جایی ایثار را برترین فضیلت اخلاقی می داند.
علی (ع) ایثار را بالاترین عبادت معرفی و در روایتی دیگر غایت و هدف تمام مکارم اخلاقی را ایثار و از خودگذشتگی می داند.
حضرت عباس (ع) با کمال معرفت در راه دین و امام خویش جانبازی نمود و مراحل کمال و تعالی را طی کرد.
القاب حضرت ابوالفضل العباس
قمر بنىهاشم: بهره مندى بسیار عباس از جمال و جلال و سیماى سپید و زیبا و سیرت سبز و نورانى، زمینه ساز این لقب است.
باب الحوائج: کریمى از دودمان کریمان که کسی را رد نمی کند .
طیار: بیانگر مقام و عظمت حضرت عباس در فضاى عالم قدس و بهشت جاودان است.
الشهید: شهادت، که نشان نمایان ابوالفضل است و در چهره حیات او درخشندگى بسیار دارد، زمینه ساز این لقب است
سقا : دلاورى عباس در صحنه هاى حیرت آور آبرسانى به تشنگان، سبب این لقب شد.
سپهسالار: صاحب لواء یا سپهسالار لقب بزرگترین شخصیت نظامى است و عباس در روز عاشورا این لقب را از آن خود ساخت.
پرچمدار و علمدار: یادآور دلاوى و حفظ لشکر در برابر دشمن است. علمدارى عباس(ع) این لقب را برایش به ارمغان آورد.
ابوقربه (صاحب مشک)، عمید (یاور دین خدا)، سفیر (نماینده حجت خدا)، صابر (شکیبا)، محتسب (به حساب خدا گذارنده تلاشها)، مواسى (جانباز و مدافع حق) و مستعجل (تلاشگرى مهربان در برآوردن حاجات دیگران) از دیگر لقبهاى حضرت ابوالفضل(ع) هستند.
نظر شما